บทที่ 14 - ไล่เสี่ยวหลง

บทที่ 14 - ไล่เสี่ยวหลง

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

เวลานี้ที่หน้าร้านซาลาเปา นักเรียนชายจำนวนมากต่างหยุดยืนมอง แม้แต่คนที่นั่งกินอยู่ในร้านก็ยังหันมามองหลินฟานกับซูชิงเป็นตาเดียว

"หมอนี่เลี้ยงข้าวซูชิงคนสวยด้วยเงินแค่เจ็ดบาทเนี่ยนะ"

"เจ็ดบาท แม่เจ้าโว้ย ไอ้สารเลวนี่มันยังมีจิตสำนึกอยู่บ้างไหม ขี้งกชะมัด"

"ไม่ใช่แค่ขี้งกนะแต่ยังขี้เหร่ด้วย ไม่รู้ทำไมซูชิงคนสวยของฉันถึงไปชอบไอ้สารเลวที่ทั้งขี้งกทั้งขี้เหร่แบบนี้ได้"

"ฉันปวดใจเหลือเกิน นางฟ้าซูของฉัน"

เมื่อได้ยินเสียงวิจารณ์รอบข้าง หลินฟานก็กุมขมับ แม้ว่าตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาจิตใจของเขาจะได้รับการขัดเกลาจากเสวียนเต้าจื่อจนแข็งแกร่ง แต่ตอนนี้เขาก็เริ่มจะทนไม่ไหวเหมือนกัน

เขาคิดแค่ว่าเลี้ยงมื้อเช้าซูชิงกินอะไรก็ได้ง่ายๆ ไม่เห็นต้องคิดมาก แต่พอได้ยินคนข้างนอกคุยกัน หลินฟานก็เริ่มรู้สึกเหมือนกันว่าตัวเองขี้งกจริงๆ

"ตายจริง ดาวโรงเรียนซู ทำไมตกอับถึงขนาดมากินข้าวในที่แบบนี้ได้ล่ะเนี่ย"

ทันใดนั้นก็มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากหน้าร้าน นักเรียนหญิงหน้าตาดีคนหนึ่ง แต่งหน้าอ่อนๆ ถือกระเป๋าแบรนด์เนม ยืนอยู่ที่ประตู แม้จะสวย แต่เมื่อเทียบกับซูชิงแล้ว เธอก็ยังด้อยกว่าอยู่หนึ่งขั้น

"ยัยนี่ใครอะ" หลินฟานกระซิบถาม

ซูชิงยิ้มอย่างผู้ชนะแล้วตอบว่า "ก็แค่คนที่อิจฉาความสวยของฉันน่ะ ไม่ต้องไปสนใจหรอก"

ซูชิงไม่ได้ลดเสียงลงเลย คนรอบข้างจึงได้ยินกันหมด รวมถึงผู้หญิงที่หน้าประตูคนนั้นด้วย

หยวนหลินได้ยินคำพูดของซูชิงก็โกรธจนหน้าแดงก่ำ กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ ฐานะทางบ้านเธอก็ไม่ได้แย่ แถมยังสวยมาตั้งแต่เกิด ถ้าไม่มีซูชิง เธอก็คงได้เป็นดาวโรงเรียนไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียนหรือความสวย เธอก็ถูกซูชิงกดข่มมาตลอด เธอแค่นเสียงหัวเราะแล้วพูดว่า "เหอะ ผู้ชายคนนี้แฟนเธอเหรอ ไม่เห็นจะเท่าไหร่เลยนี่ เลี้ยงข้าวเธอแค่เจ็ดบาท เมื่อวานแฟนฉันเพิ่งจะซื้อรถให้ฉันคันหนึ่ง ปวดหัวชะมัด ที่โรงรถบ้านฉันรถเยอะจนไม่มีที่จะจอดแล้ว น่ารำคาญจริงๆ"

หยวนหลินคาดหวังว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นแฟนของซูชิงจริงๆ เพื่อที่เธอจะได้มีสิ่งหนึ่งที่เหนือกว่าซูชิงบ้าง

"นี่ นายกินไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปก่อน" ซูชิงขมวดคิ้ว เธอไม่อยากนำความเดือดร้อนมาให้หลินฟาน

หลินฟานพูดขึ้นว่า "ไม่จำเป็น กินต่อเถอะ ปล่อยเขาพูดไป ถ้าเขาชอบนักก็ให้เขาลากเก้าอี้มานั่งพูดอยู่ข้างนอกนั่นแหละ"

"ลากเก้าอี้มานั่งพูดมันจะดีเหรอ เดี๋ยวคนเขาจะหาว่าเป็นยายแก่ปากตลาดเอานะ" ซูชิงกระพริบตาปริบๆ ยิ้มแฉ่งให้หลินฟาน

หลินฟานตอบกลับ "ตอนนี้สภาพก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก"

ทั้งสองคนเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกันมาหลายปี เข้าขากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย รับส่งมุกกันโบ๊ะบ๊ะ หยวนหลินยืนฟังอยู่ที่หน้าประตูจนเส้นเลือดปูดโปนด้วยความโกรธ

"ฮึ่ย" หยวนหลินสะบัดหน้าเดินหนีไป

หลินฟานกับซูชิงเห็นเธอโกรธจนเดินหนีไป ก็แท็กมือฉลองชัยชนะ "เย่!"

"นึกว่านางจะยืนด่าต่ออีกสักพักซะอีก" หลินฟานโยนซาลาเปาเข้าปาก "รีบกินเถอะ กินเสร็จจะได้ไปเข้าเรียน"

หลังจากกินข้าวเสร็จ ทั้งสองคนก็เดินเข้าโรงเรียน เวลาในโรงเรียนช่างน่าเบื่อหน่าย ในที่สุดเสียงออดเลิกเรียนก็ดังขึ้น หลินฟานกับสวี่ตงเก็บของเตรียมตัวออกจากห้องเรียน

ทั้งสองคนกำลังเดินไปทางหน้าประตูโรงเรียน จู่ๆ ก็มีนักเรียนหลายคนคุยกันว่า "ได้ยินข่าวไหม มีคนไปหาเรื่องซูชิง"

"ใครกล้าไปหาเรื่องดาวโรงเรียนซูวะ"

"เห็นเขาว่าเป็นเพราะเมื่อเช้าซูชิงไปทำให้หยวนหลินโกรธ แฟนของหยวนหลินรู้เรื่องเข้า วันนี้เลยพานคนมาดักรอซูชิง"

สีหน้าของหลินฟานเปลี่ยนไปทันที สวี่ตงรีบหันมาถามหลินฟาน "เอาไงดีพี่ฟาน ซูชิงโดนดัก"

"ถามได้ ก็ต้องไปดูสิวะ" หลินฟานตอบ

สวี่ตงรีบกระซิบเตือน "นายเพิ่งกลับมา นายไม่รู้เบื้องหลังแฟนของหยวนหลิน แฟนมันชื่อไล่เสี่ยวหลง พ่อของมันคือไล่ชีเย่ เจ้าพ่อวงการธุรกิจของเมืองชิงเฉิงเราเลยนะ"

"แล้วไง?" หลินฟานวิ่งตรงดิ่งไปยังจุดที่มีคนมุงดูทันที

สวี่ตงสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วรีบวิ่งตามไป ที่หน้าประตูโรงเรียน ตอนนี้ซูชิงยืนนิ่งอยู่กับที่ ตรงหน้าเธอมีหยวนหลินและนักเรียนชายชั้น ม.6 อีกคนยืนขวางอยู่ นั่นคือ ไล่เสี่ยวหลง

ไล่เสี่ยวหลงสวมชุดนักเรียนสีขาว ตัดผมทรงสกินเฮด ดูภายนอกก็เหมือนนักเรียนธรรมดาทั่วไป แต่ในเมืองชิงเฉิงแห่งนี้ คนที่กล้ามีเรื่องกับเขาแทบจะนับนิ้วได้

ไล่เสี่ยวหลงยิ้มมุมปากนิดๆ พูดว่า "ดาวโรงเรียนซู ผมรู้นะว่ามีคนตามจีบคุณเยอะ แต่เรื่องที่คุณดูถูกแฟนผมเมื่อเช้านี้ มันคงไม่จบง่ายๆ หรอกนะ"

"คุกเข่าลง แล้วตบหน้าตัวเองหนึ่งที เรื่องที่คุณดูถูกแฟนผมเมื่อเช้า ผมจะถือว่าแล้วกันไป"

ไล่เสี่ยวหลงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้ หยวนหลินที่ยืนอยู่ข้างๆ มองซูชิงด้วยความสะใจ "แม่ดาวโรงเรียนซู ไม่รู้ว่าแฟนหนุ่มตัวน้อยของเธอไปมุดหัวอยู่ที่ไหน ทำไมไม่ออกมาคุยกับพี่หลงของฉันหน่อยล่ะ"

หยวนหลินรู้สึกสะใจมาก ความโกรธแค้นเมื่อเช้าหายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยความอยากเห็นซูชิงคุกเข่าตบหน้าตัวเอง

ในกลุ่มไทยมุง มีแฟนคลับของซูชิงอยู่ไม่น้อย แม้บางคนอยากจะออกหน้าช่วย แต่พอนึกถึงเบื้องหลังของไล่เสี่ยวหลงก็พากันขาสั่น แม้แต่พวกลูกคนรวยระดับท็อปของโรงเรียนที่เป็นแฟนคลับซูชิง ก็ยังคิดว่าไม่คุ้มที่จะเอาตัวเข้าไปเสี่ยงมีเรื่องกับไล่เสี่ยวหลงเพียงเพื่อผู้หญิงที่ยังจีบไม่ติด

ทันใดนั้น ตู้เซิงเซียวก็เดินแหวกฝูงชนออกมา เขาพูดกับไล่เสี่ยวหลงว่า "พี่หลง ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลยมั้ง"

"ตู้เซิงเซียว?" ไล่เสี่ยวหลงเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ "นายมาทำอะไร อยากเล่นบทวีรบุรุษช่วยสาวงามงั้นสิ ฉันรู้นะว่านายชอบซูชิง แต่วันนี้นายอย่ามายุ่ง เห็นแก่หน้าฉันเถอะ ไว้ฉันเลี้ยงเหล้านายทีหลัง"

หน้าตาของตระกูลตู้ ไล่เสี่ยวหลงก็ยังต้องเกรงใจอยู่บ้าง ถ้าเป็นเมื่อก่อน ตู้เซิงเซียวคงไม่ยอมแตกหักกับไล่เสี่ยวหลงเพื่อซูชิงแน่ แต่พอนึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างซูชิงกับหลินฟาน เขาจึงพูดว่า "พี่หลง ขอคุยด้วยหน่อย"

"ไม่จำเป็น" ไล่เสี่ยวหลงโบกมือปัด

ตู้เซิงเซียวเริ่มเสียหน้า "พี่หลงจะไม่ไว้หน้าตระกูลตู้ของผมหน่อยเหรอ"

ไล่เสี่ยวหลงแค่นเสียงหัวเราะ "หน้าตาของตระกูลตู้ ฉันไหนเลยจะไม่กล้าไว้หน้า แต่ตัวนายตู้เซิงเซียว ยังไม่ถึงขั้นนั้นว่ะ" ถ้าพ่อของตู้เซิงเซียวเป็นคนคุมตระกูลตู้แล้ว ไล่เสี่ยวหลงคงไม่กล้าทำแบบนี้ แต่นี่ยังไม่ใช่

ตู้เซิงเซียวสูดหายใจลึก กำหมัดแน่น "ถ้าจะแตะต้องซูชิง ก็ต้องข้ามศพฉันไปก่อน"

ไล่เสี่ยวหลงหัวเราะลั่น "ไอ้นี่ เป็นบ้าอะไรของมัน ซูชิงยังไม่ได้ตกลงเป็นแฟนนายสักหน่อย จะมาออกหน้าแทนทำไม ได้ จัดให้"

พูดจบ ไล่เสี่ยวหลงก็เตะเปรี้ยงเข้าให้ "ปึ้ก!" ตู้เซิงเซียวโดนเตะล้มคว่ำ คนรอบข้างต่างมองไล่เสี่ยวหลงด้วยความตกตะลึง ดูท่าครั้งนี้ซูชิงจะไปเตะตอเข้าให้แล้วจริงๆ

ซูชิงขมวดคิ้วแน่น คิดหาทางออกไม่ได้ แต่การที่ตู้เซิงเซียวออกหน้าช่วยก็ทำให้เธอแปลกใจอยู่เหมือนกัน

"ขอทางหน่อย" ทันใดนั้น หลินฟานกับสวี่ตงก็เบียดฝูงชนเข้ามา

[จบแล้ว]