บทที่ 28 ได้ติ่งตัวยงเพิ่มอีกหนึ่งคน

บทที่ 28 ได้ติ่งตัวยงเพิ่มอีกหนึ่งคน

ซูเฉินที่เตรียมข้ออ้างไว้อยู่แล้วคลี่ยิ้มออกมา "นี่เป็นมันฝรั่งพันธุ์ใหม่ที่มีแค่ผมคนเดียวเท่านั้นที่มีขายที่นี่ ที่อื่นไม่มีทางหาซื้อได้หรอก เพราะฉะนั้นไม่ต้องห่วงว่าผมจะไม่มีลูกค้า แค่ตามผมมาด้วยความสบายใจก็พอ"

ต่อให้ที่อื่นจะมีมันฝรั่งพันธุ์ใหม่จริงๆ ซูเฉินก็เชื่อมั่นว่าระบบจะช่วยปรับเปลี่ยนคุณภาพมันฝรั่งของเขาให้เหนือกว่าได้อย่างรวดเร็ว เพราะระบบของเขานั้นไร้เทียมทาน

"ไม่ต้องห่วงครับพี่เฉิน ผมจะตั้งใจทำงานอย่างสุดความสามารถเลยครับพี่เฉิน" จ้าวต้าเซิ่งเริ่มตระหนักได้โดยไม่รู้ตัวว่าเขาได้คว้าโอกาสทองเข้าให้แล้ว และเป็นโอกาสที่ทรงพลังมากเสียด้วย จู่ๆ เขาก็รู้สึกมีเรี่ยวแรงมหาศาลในการทำงานขึ้นมาทันที

ทั้งสองใช้เวลาเกือบทั้งวันในการขนย้ายมันฝรั่งทั้งหมด ระหว่างนั้นซูเฉินก็ต้องปลีกตัวไปป้อนนมผงให้พวกเจ้าตัวเล็กสองครั้ง

ขณะที่กำลังจะกลับ ซูเฉินสังเกตเห็นว่าเจ้ารองและเจ้าสี่จ้องมองไปยังริมถนนอย่างเขม็ง เขาจึงมองตามไปและพบว่าริมทางนั้นเต็มไปด้วยดอกไม้ดอกเล็กๆ ผุดขึ้นสพรั่ง

“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ คุณได้รับภารกิจใหม่”

“คำสั่ง: โปรดลงมือถักมงกุฎดอกไม้ให้เจ้าตัวเล็กและสวมลงบนศีรษะของพวกเขาด้วยตนเอง”

“เมื่อภารกิจสำเร็จ โฮสต์จะได้รับรางวัลเป็นรถ SUV เจ็ดที่นั่งหนึ่งคัน”

รถ SUV เจ็ดที่นั่งงั้นเหรอ? ระบบนี่ช่างรู้ใจจริงๆ! แต่จะให้เขาถักมงกุฎดอกไม้เนี่ยนะ เขาเป็นพวกมือไม้เก้งก้างเสียด้วย...

ซูเฉินเด็ดดอกไม้ขึ้นมาดอกหนึ่ง ถือไว้ในมือพลางดมกลิ่นหอมอ่อนๆ สายตาของเจ้าสี่และเจ้ารองขยับตามการเคลื่อนไหวของมือซูเฉินไม่กะพริบ

จ้าวต้าเซิ่งชี้ไปที่เจ้าสี่และเจ้ารอง "สองคนนี้เป็นลูกสาวใช่ไหมครับ?"

"รู้ได้ยังไงล่ะ?" ซูเฉินจำไม่ได้ว่าเขาเคยแนะนำเพศของลูกๆ ให้จ้าวต้าเซิ่งฟัง

"ก็พวกเขาชอบดอกไม้นี่ครับ ดูสิ จ้องตามพี่ตาเขม็งเลย" จ้าวต้าเซิ่งเองก็ช่างสังเกตไม่เบา

"นายถักมงกุฎดอกไม้เป็นไหม?"

"เป็นครับ ผมเคยถักให้น้องสาวบ่อยๆ"

"สอนผมหน่อยสิ"

จ้าวต้าเซิ่งอดขำซูเฉินไม่ได้ ผู้ชายตัวโตๆ ถือดอกไม้ดอกเล็กๆ แล้วมาขอให้เขาสอนถักมงกุฎ อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าซูเฉินรักลูกๆ ของเขามากแค่ไหน

"หรือจะให้ผมทำให้เลยไหมครับ?"

"ไม่ได้ ผมต้องทำเอง!" ไม่อย่างนั้นเขาจะได้รถ SUV มาครองได้อย่างไรล่ะ ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการที่สุดก็คือพาหนะนี่แหละ

จ้าวต้าเซิ่งไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสอนซูเฉินทีละขั้นตอน ซูเฉินใช้ทักษะความจำอันเป็นเลิศเรียนรู้อย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานเขาก็ถักมงกุฎดอกไม้เสร็จทั้งสี่วง

ซูเฉินถือมงกุฎดอกไม้เดินเข้าไปหาลูกๆ เจ้าใหญ่และเจ้าสามเป็นลูกชาย พวกเขาเอียงคอมองด้วยความอยากรู้อยากเห็นเต็มที่ ส่วนเจ้ารองและเจ้าสี่ยิ้มกว้างจนน้ำลายยืด ต่างพากันยื่นมือออกมาไขว่คว้า ถ้าหากพวกเขาเดินได้ป่านนี้คงจะเข้ามาแย่งมันไปจากมือซูเฉินแล้ว

ซูเฉินใช้ทั้งสองมือกุมมงกุฎแล้วสวมลงบนศีรษะของเจ้ารองและเจ้าสี่พร้อมกัน เจ้าตัวเล็กทั้งสองที่หน้าตาน่ารักราวกับสลักจากหยกอยู่แล้ว ยิ่งดูน่าเอ็นดูจนแทบห้ามใจไม่ไหวเมื่อมีดอกไม้ประดับอยู่บนหัว เจ้าใหญ่และเจ้าสามเองก็มีปฏิกิริยาโต้ตอบ พวกเขาเอื้อมมือมาแตะๆ ดูเหมือนจะสนใจน้อยกว่าน้องสาวนิดหน่อย

ทว่า... พวกเขาไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

ซูเฉินสวมมงกุฎอีกสองวงลงบนหัวของเจ้าลูกชายทั้งสองด้วย ก่อนหน้านี้เจ้าใหญ่และเจ้าสามเพิ่งถูกเหวินฉีฉีโกนผมจนเกลี้ยง ซูเฉินจึงสวมหมวกให้พวกเขาก่อนออกจากบ้าน พอมีมงกุฎดอกไม้มาสวมทับอีกที ภาพที่ออกมาจึงดูตลกขบขันอย่างบอกไม่ถูก

"ฮ่าๆๆ" จ้าวต้าเซิ่งหลุดหัวเราะออกมา "สองคนนี้เป็นเด็กผู้ชายใช่ไหมครับ? สงสัยเด็กผู้ชายคงจะไม่ค่อยชอบดอกไม้เท่าไหร่"

"ฮ่าๆๆ" ซูเฉินเองก็หัวเราะตาม เมื่อพ่อหัวเราะ เจ้าใหญ่และเจ้าสามก็พลอยหัวเราะร่าอย่างมีความสุขไปด้วย บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอบอุ่นจนซูเฉินแทบไม่อยากจากไปไหน

“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ภารกิจเสร็จสิ้น รถ SUV เจ็ดที่นั่งถูกนำมาจอดไว้ใต้ตึกโดยไม่มีใครสังเกตเห็นเรียบร้อยแล้ว กุญแจรถอยู่ในกระเป๋าของท่าน โปรดไปรับด้วยตนเอง”

เร็วขนาดนี้เลย! ซูเฉินลองล้วงกระเป๋าดูและก็เป็นอย่างที่คิด เขาหยิบกุญแจรถออกมาได้จริงๆ

"กลับบ้านกันเถอะ" มีรถใหม่แล้ว วันนี้เขาจะได้ไปรับเหวินฉีฉีได้เสียที

จ้าวต้าเซิ่งรับหน้าที่เป็นคนขับรถ พาซูเฉินและเด็กๆ กลับไปส่ง ก่อนจะแยกกัน ซูเฉินส่งมันฝรั่งถุงใหญ่ให้จ้าวต้าเซิ่งพร้อมกับแจ้งที่อยู่ โดยกำชับให้เขานำมันฝรั่งไปส่งให้แต่เช้าในวันรุ่งขึ้น ตอนนี้จ้าวต้าเซิ่งกลายเป็นลูกน้องและติ่งตัวยงของซูเฉินไปโดยสมบูรณ์แล้ว เขาเชื่อฟังคำสั่งของซูเฉินอย่างว่าง่ายโดยไม่ซักไซ้ให้มากความ

หลังจากซูเฉินกลับมาถึงตึก เขาก็เข็นรถเข็นเด็กไปที่ด้านล่างเพื่อสำรวจดู ที่ลานจอดรถใต้ตึกมีคนรุมล้อมอยู่หนาตา

"โอ้โห รถของใครกันเนี่ย? เท่เป็นบ้าเลย!"

"รถคันนี้ราคาต้องถึงหลักล้านหยวนแน่ๆ เมื่อไหร่กันนะที่มีคนรวยขนาดนี้ย้ายเข้ามาอยู่ในเขตของเรา?"

"ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยเห็น SUV หรูขนาดนี้มาก่อนเลย!"

เจ๊หวัง เจ้าของห้องเช่าของเหวินฉีฉีก็อยู่ในฝูงชนนั้นด้วย เธอตะโกนเสียงดังฟังชัด "ก็มันจอดอยู่ใต้ตึกเรา มันก็ต้องเป็นของคนที่อยู่ในตึกนี้สิ!"

"ฉันได้ยินมาว่าเพื่อนบ้านห้องข้างบนเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศเมื่อเช้านี้ สามีของเพื่อนบ้านคนนั้นน่ะเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉันเอง บางทีเขาอาจจะขับมันกลับมาก็ได้นะ"

"สุดยอดไปเลยเจ๊! เจ๊หวัง ลูกพี่ลูกน้องเจ๊แต่งงานหรือยัง? รีบแนะนำให้ฉันรู้จักหน่อยสิ!"

"ฮ่าๆ เขายังโสดอยู่จ๊ะ แต่ถ้าจะให้ฉันแนะนำละก็... แน่นอนว่าต้องมีค่าเหนื่อยกันหน่อย เข้าใจความหมายใช่ไหม?" เจ๊หวังใช้นิ้วชี้กับนิ้วหัวแม่มือถูกันไปมาเป็นเชิงรู้กัน

คนอื่นๆ เข้าใจทันที "ไม่ต้องห่วงหรอกเจ๊หวัง พวกเราไม่เบี้ยวเงินค่านำทางแน่ๆ ถ้าสำเร็จละก็ ฉันจะตบรางวัลให้เจ๊อย่างงามเลย" เจ๊หวังรีบควักโทรศัพท์ออกมา เตรียมพร้อมจะสแกนรับเงินอย่างหน้าบาน

ในวินาทีนั้นเอง...

มีใครบางคนเดินฝ่าฝูงชนเข้ามา ชายคนนั้นเข็นรถเข็นที่มี เจ้าตัวเล็กทั้งสี่ สวมมงกุฎดอกไม้ดูน่ารักน่าเอ็นดู เขาก้าวเดินเข้ามาพลางส่งยิ้มให้ทุกคน "ขอทางหน่อยครับ ขอทางหน่อย"

เมื่อเจ๊หวังเห็นว่าเป็นซูเฉิน เธอก็แสดงท่าทางเหยียดหยามออกมาทันที ในฐานะเจ้าของห้องเช่า เจ๊หวังเคยเจอซูเฉินมาแล้ว และรู้ดีว่าเขาเป็นผู้ชายของเหวินฉีฉี ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาเหวินฉีฉีมักจะค้างค่าเช่าอยู่บ่อยครั้ง ในสายตาของเธอ ผู้ชายคนนี้ก็คงจะจนกรอบไม่ต่างจากเหวินฉีฉีนั่นแหละ

"อ้าว นั่นไม่ใช่ผู้เช่าห้องของฉันหรอกเหรอ?"

"มาดูรถคันนี้สิ พ่อหนุ่ม เท่ใช่ไหมล่ะ? คนอย่างเธอน่ะ ชาตินี้ทั้งชาติคงไม่มีปัญญาซื้อรถแบบนี้หรอก!"

รถคันนี้ราคาหลักล้านหยวน เจ๊หวังไม่มีทางเชื่อว่าคนอย่างซูเฉินจะมีปัญญาซื้อ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มาเช่าห้องรูหนูอยู่แบบนี้ ซูเฉินยิ้มออกมาอย่างจนใจ เขาหยิบกุญแจรถในกระเป๋าออกมาแล้วกดปุ่ม ทันใดนั้น รถหรูคันที่ทุกคนกำลังรุมล้อมก็ส่งเสียงตอบรับขึ้นมาทันที...