ตอนที่ 421: เมื่อตาเฒ่าตระกูลหลี่จนมุม

สีหน้าของเหรินซิงหยุนเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งในทันที เขาแค่นเสียงต่ำถามด้วยความไม่พอใจ “ท่านผู้นำตระกูลหลี่ หมายความว่ายังไง? ข้อตกลงตอนแรกคือช่วยหลานชายคุณออกมาเท่านั้น ไม่ได้รวมถึงการฆ่าแกงใครนะ”

“ฉันพูดชัดเจนแล้ว! ไม่อย่างนั้นจะยอมควักเสบียงจำนวนมหาศาลนั่นออกมาแลกหรือไง?” ผู้นำตระกูลหลี่ตะคอกถามเสียงกร้าว “สรุปจะรับงานนี้หรือไม่รับ!”

เหรินซิงหยุนปรายตาไปทางเยว่ชิงเฉิงอย่างชั่งใจ ก่อนจะหันกลับมา “ตกลง แต่มีเงื่อนไขว่าคุณต้องส่งเสบียงมาให้ผมก่อนนะ และผมจะช่วยอย่างสุดกำลังเท่าที่ทำได้ ส่วนผลลัพธ์ว่าจะฆ่าผู้หญิงคนนั้นได้ไหม... ผมไม่รับปาก”

ตาเฒ่าหลี่หัวเราะออกมาด้วยความโมโหจนตัวสั่น “เหอะ! ใครบ้างจะไม่รู้กิตติศัพท์ของกองกำลังซิงหยุน? ถ้าแกไม่แอบออมมือ มีหรือที่เด็กเมื่อวานซืนคนเดียวจะรอดเงื้อมมือแกไปได้!”

นัยที่แฝงมานั้นชัดเจน ถ้าเหรินซิงหยุนไม่เด็ดหัวเยว่ชิงเฉิง ก็อย่าหวังจะได้เห็นเสบียงแม้แต่เม็ดเดียว

เหรินซิงหยุนไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ “ถ้าอย่างนั้น กองกำลังซิงหยุนของผมขอผ่าน”

ในเมื่อเขาได้เสบียงล่วงหน้ามาส่วนหนึ่งฟรีๆ แล้ว การจะทิ้งส่วนที่เหลือไปก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ที่สำคัญ... การผิดใจกับเยว่ชิงเฉิงดูจะเป็นทางเลือกที่โง่เขลาที่สุดในชั่วโมงนี้

ผู้นำตระกูลหลี่ถึงกับชะงัก เขาคาดไม่ถึงว่ากองกำลังซิงหยุนที่ขึ้นชื่อเรื่องความกระหายทรัพยากรจะปฏิเสธหน้าตาเฉย ดวงตาที่ฝ้ามัวแต่ดุดันเบิกกว้าง “แกหมายความว่ายังไง!”

เหรินซิงหยุนไม่ตอบ แต่กลับบุ้ยปากไปทางชายหนุ่มที่ยืนเคียงข้างเยว่ชิงเฉิง “คุณรู้จักเขาไหมล่ะ?”

ตาเฒ่าหลี่ส่ายหน้าโดยสัญชาตญาณ

“หึๆ นั่นน่ะเยว่หานโจวจากฐานที่มั่นบูรพา ตอนนี้เขาดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าฐานเพลิงผลาญนะ”

“อะไรนะ!” เสียงอุทานด้วยความตกตะลึงดังขึ้นทั่วบริเวณ

ฐานบูรพาคือค่ายพักพิงที่ใหญ่ที่สุดในแถบเจียงหนาน และชื่อของเยว่หานโจวก็ครองอันดับหนึ่งบนตารางจัดอันดับผู้มีพลังพิเศษมาโดยตลอด

“ล้อเล่นหรือเปล่า!”

เหรินซิงหยุนกลอกตาใส่ “หน้าผมเหมือนคนกำลังปล่อยมุกเหรอ? อ้อ แล้วจะบอกให้เอาบุญนะ... สองคนนี้เขาเป็นคู่หมั้นกันนะ”

ผู้นำตระกูลหลี่ระเบิดอารมณ์ทันที “เหรินซิงหยุน! แกหลอกฉัน! ทำไมเพิ่งมาบอกเรื่องความสัมพันธ์ของพวกมันเอาป่านนี้!”

“พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะครับ ผมเองก็เพิ่งรู้เมื่อกี้เหมือนกัน”

แววตาอำมหิตพาดผ่านใบหน้าของตาเฒ่าหลี่ ก่อนที่เขาจะระเบิดเสียงหัวเราะบ้าคลั่งออกมา “ฮ่าๆๆ! เข้าใจแล้ว! เหรินซิงหยุนแกมันไอ้หมาลอบกัด แกคงสมรู้ร่วมคิดกับพวกมันมานานแล้วล่ะสิ! งั้นก็ดี... งั้นพวกแกก็ไปลงนรกพร้อมกันให้หมด!”

รอยยิ้มจางหายไป เหลือเพียงความเหี้ยมเกรียมบนใบหน้า “ฉันฆ่าคนมานับไม่ถ้วน แต่ยังไม่เคยฆ่าอัจฉริยะมาก่อนเลย วันนี้วันดีจริงๆ ที่จะได้ฝังยอดฝีมือพร้อมกันถึงสามคน... สะใจโว้ย!”

“คิดว่าฉันมีแผนเดียวหรือไง? ถ้าคิดแบบนั้น พวกแกก็ดูถูกฉันเกินไปแล้ว!”

เขายกมือขึ้นดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว พลันจุดเลเซอร์สีแดงนับสิบจุดก็ปรากฏขึ้นบนร่างของทุกคนบนดาดฟ้าเรือ เสียงปืนซุ่มยิงดังสนั่น กระสุนนับสิบพุ่งเข้าใส่เป้าหมาย แต่ทว่า... กลับไม่มีกระสุนนัดไหนสัมผัสโดนแม้แต่ชายเสื้อของพวกเยว่ชิงเฉิงเลยแม้แต่น้อย

“โอ้... ดูเหมือนพลแม่นปืนของคุณจะฝีมือตกนะ กลับไปซ้อมมาใหม่ดีไหมคะ?” เยว่ชิงเฉิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เสียดแทง

ตาเฒ่าหลี่โกรธจนหน้าดำหน้าแดง คำรามลั่น “กองทัพซอมบี้ ออกมาขยี้พวกมันซะ!”

กองทัพซอมบี้งั้นเหรอ?

ในขณะที่ทุกคนกำลังมึนงง มีเพียงเยว่ชิงเฉิงเท่านั้นที่รูม่านตาหดเกร็ง ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้ด้วยสัญชาตญาณ

กองทัพซอมบี้... ที่แท้ไอ้แก่หนังเหนียวนี่เองที่เป็นเจ้าของพวกมัน!

ในชาติที่แล้ว เธอเกือบตายด้วยน้ำมือของกองทัพนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ภาพความทรงจำตอนถูกจับไปทดลองและถูกย่ำยีศักดิ์ศรีซ้ำแล้วซ้ำเล่ายังคงชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

ที่แท้... ศัตรูแค้นก็คือพวกแกนี่เอง!!

เยว่หานโจวสังเกตเห็นความผิดปกติของหญิงสาวข้างกายทันที ดวงตาของเธอกลายเป็นสีแดงก่ำ จ้องมองตาเฒ่าหลี่ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เขาเอื้อมมือไปกุมมือเธอไว้แน่น สัมผัสได้ถึงปลายนิ้วที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง

“ผมอยู่ตรงนี้นะครับ”

คำสั้นๆ เพียงไม่กี่คำสั่นคลอนหัวใจที่บ้าคลั่งของเยว่ชิงเฉิงให้กลับมาสุขุมอีกครั้ง แต่รังสีฆ่าฟันที่แผ่ออกมากลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าเธอ แต่มันกลับหนาวเหน็บยิ่งกว่ายอดเขาหิมะในฤดูหนาว

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... ไอ้พวกเวร” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน

เยว่หานโจวกระชับมือเธอแน่นขึ้น “มันเคยทำร้ายคุณใช่ไหม?” แม้จะเป็นคำถาม แต่เขากลับพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ “ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมจะทวงคืนให้คุณเอง”

ประโยคนี้ราวกับกองไฟที่อบอุ่นกลางใจที่มืดมิดของเธอ “ตกลงค่ะ”

สิ้นเสียงของเธอ กองทัพซอมบี้ที่แต่งกายด้วยชุดเกราะครบชุดก็พุ่งเข้าใส่ ใบหน้าของพวกมันยังคงดูเหมือนมนุษย์ แต่ดวงตากลับว่างเปล่าไร้วิญญาณ เป็นเพียงซากศพเดินได้ที่ถูกเชิด

เยว่ชิงเฉิงแสยะยิ้มจนเห็นฟันขาวสะอาดที่ชวนให้คนมองรู้สึกขนลุก “กองทัพซอมบี้... มาพิสูจน์กันหน่อยว่าคราวนี้ใครจะตาย!”

“ฆ่าพวกมันให้หมด!” ตาเฒ่าหลี่สั่งการอย่างบ้าคลั่ง

เยว่ชิงเฉิงวาดมือผ่านอากาศ พลันสภาพอากาศโดยรอบก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เกล็ดน้ำแข็งเกาะตัวหนาทึบ กลายเป็นกำแพงน้ำแข็งสูงชันขวางกั้นการโจมตี ลมพายุเริ่มตั้งเค้า สายฟ้าฟาดลงมากลางวงล้อม พร้อมกับใบมีดน้ำแข็งนับพันที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้า ปักเข้ากลางกะโหลกของเหล่าซอมบี้อย่างแม่นยำ

เสียงโหยหวนของพวกซอมบี้ดังระงม พวกมันเริ่มล่าถอย แต่เยว่ชิงเฉิงไม่ยอมหยุดเพียงเท่านี้ เธอสะบัดมือควบคุมใบมีดน้ำแข็งให้กวาดล้างศัตรูราวกับพายุทอร์นาโด

ขณะเดียวกัน เงาร่างของเยว่หานโจวก็เลือนหายไป เขาเคลื่อนที่ประดุจภูตพรายท่ามกลางฝูงซอมบี้ ดาบในมือร่ายรำอย่างงดงาม ทุกครั้งที่ตวัดผ่าน หัวของซอมบี้ระดับสูงจะร่วงลงสู่พื้นทันที

ผู้นำตระกูลหลี่หน้าถอดสี เขาประเมินความแข็งแกร่งของทั้งคู่ต่ำเกินไป! เขาคิดว่ากองทัพซอมบี้จะปิดเกมได้โดยง่าย แต่นี่มันหนังคนละม้วน เขาตัดสินใจงัดไพ่ใบสุดท้ายออกมา พลังพิเศษในร่างระเบิดออกอย่างรุนแรง

“ไอ้เด็กเมื่อวานซืน ไปตายซะให้หมด!”

เหรินซิงหยุนที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ถึงกับตาถลน “เชี่ย! ไอ้แก่นี่ซ่อนของดีไว้นี่หว่า!”

ระดับ 7!!!

ตาเฒ่าที่ปกติเดินเหินต้องใช้ไม้เท้า เดินไม่กี่ก้าวก็หอบแฮก แท้จริงแล้วคืยอดฝีมือระดับ 7 ที่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้อย่างมิดชิด!

คลื่นพลังทำลายล้างกระแทกกำแพงน้ำแข็งจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ แรงปะทะที่เหลืออีกกว่าครึ่งพุ่งตรงเข้าจุดตายของเยว่ชิงเฉิง ทุกคนในที่นั้นคิดว่าเธอไม่รอดแน่ ต่อให้ไม่ตายก็ต้องพิการ

แต่ในวินาทีวิกฤต ร่างของหญิงสาวกลับอันตรธานไปในอากาศ!

“หือ? หายไปไหน!” ตาเฒ่าหลี่ขมวดคิ้วจนหน้ายับย่น

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะกังวานดุจกระดิ่งเงินก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “คิกๆ... ทีนี้ตาฉันบ้างนะ”

พลั่ก!

เยว่ชิงเฉิงถีบเข้าที่บั้นท้ายของตาเฒ่าหลี่เต็มแรง ส่งร่างทรงอำนาจลอยละลิ่วไปข้างหน้า ก่อนจะไถลหน้าทิ่มพื้นดินในท่าที่อัปยศที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้เคยเป็นมา

ผู้นำตระกูลหลี่มึนงงไปชั่วขณะ... คนระดับเขาเคยเจอความอัปยศขนาดนี้ที่ไหนกัน? นี่มันยิ่งกว่าโดนฆ่าตายเสียอีก!

“ฮ่าๆๆๆๆ!”

เหรินซิงหยุนระเบิดหัวเราะออกมาอย่างไม่เกรงใจ “พระเจ้าช่วย! นี่มันคอนเทนต์ระดับพรีเมียมชัดๆ ดูฟรีได้ไงเนี่ย!”

เขาพุ่งตัวไปหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมขึ้นมา กดชัตเตอร์รัวๆ ใส่ตาเฒ่าหลี่ในท่าจูบพสุธาอย่างเมามัน

“ท่านผู้นำตระกูลครับ ยิ้มหน่อย! อ๊ะ ท่านี้ยังไม่แซ่บพอ ลองจิกปลายเท้าขึ้นมานิดสิครับ...”

ถึงจุดนี้ แม้แต่ลูกน้องของตระกูลหลี่เองก็ยังแอบหลุดขำออกมา ก่อนจะรีบหุบปากฉับเมื่อเจอสายตาอาฆาตจากเจ้านายที่ค่อยๆ พยุงตัวขึ้นมา ทุกคนต่างพากันมองไปทางอื่น ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเหตุการณ์ชวนขายหน้านี้ทันที