บทที่ 19 : เหล่าสัตว์ประหลาด

"เกล็ดน้ำแข็งโปรยปราย ก่อรูปร่างดั่งหิมะ... บงกชเหมันต์"

ดอกบัวน้ำแข็งผลิบานขึ้นที่ใต้เท้า รองรับร่างของฮั่นปิงจิงให้ลอยละลิ่วไปยังหน้าประตูตำหนักผลึกเหมันต์ ก่อนจะเลือนหายไป

นางทอดสายตามองท้องฟ้ายามราตรีที่เงียบสงบ เงียบเชียบจนน่าประหลาด ไม่เห็นจะมีวี่แววของอันตรายใดๆ

พลันให้นึกย้อนไปถึงบทสนทนากับสาวน้อย 'เถียนหลานอวี้' ในวันนี้

หืม?

จำได้ว่าเด็กคนนั้นให้ 'ถุงหอม' มานี่นา หรือจะเป็นเพราะฤทธิ์ของถุงหอมใบนี้?

นางก้มมองถุงหอมในมือ สลับกับมองประตูตำหนักผลึกเหมันต์เบื้องหลัง ตัดสินใจว่าต้องลองพิสูจน์ดูสักหน่อย

เริ่มแรก นางใช้วิชาเปิดประตูตำหนัก แล้วนำถุงหอมไปวางไว้บนบัลลังก์ตรงกลางโถง

ทันทีที่ถุงหอมห่างกาย ความเคลื่อนไหวแปลกประหลาดก็ดังก้องขึ้นรอบทิศ ทำลายความเงียบงันของราตีกาล ราวกับหินที่ถูกโยนลงน้ำจนเกิดระลอกคลื่นแผ่ขยาย

ฮั่นปิงจิงตื่นตัวขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงผิดปกตินั้น ไม่นานนัก สัตว์ประหลาดรูปร่างพิสดารหลายตัวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ลำตัวของพวกมันแบนราบคล้ายจานขนาดใหญ่ มีก้านเนื้อยาวประมาณสามสิบเซนติเมตรยื่นออกมาสามก้าน ที่ปลายก้านแต่ละอันมีดวงตากลิ้งกลอกไปมา ใต้แผ่นจานนั้นมีขาสั้นๆ สี่ข้างคอยขยับ... นี่มันตัวบ้าอะไรกันเนี่ย? ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความขยะแขยง

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องความเก่งกาจหรอก แค่หน้าตาก็ไล่แขกได้แล้ว ธรรมชาติช่างสรรสร้างจริงๆ อยากรู้เหลือเกินว่าพวกแกวิวัฒนาการมาอีท่าไหนถึงได้มีสภาพแบบนี้

"เชี่ย! นั่นมันตัวประหลาดอะไรวะนั่น?"

"ทำไมหน้าตามันถึงได้อุบาทว์ขนาดนั้น?"

"ฉันรู้สึกว่าไอ้ตัวนี้มันถูกดีไซน์มาให้ขัดแย้งกับสุนทรียศาสตร์ของมนุษย์อย่างสิ้นเชิง เกิดมาเพื่อทำลายสายตาชัดๆ"

"อย่าเพิ่งพูดเรื่องความเก่งเลย แค่เห็นหน้าขนทั่วตัวก็ลุกซู่แล้ว..."

"เมนต์บนหยุดพูดเถอะ ฉันเพิ่งกินมื้อดึกไป ตอนนี้ชักจะขย้อนออกมาแล้ว"

ฮั่นปิงจิงข่มความสะอิดสะเอียนในใจ ยกมือขึ้นร่ายเวทน้ำแข็ง สัตว์ประหลาดกลุ่มแรกที่ดาหน้าเข้ามาถูกแช่แข็งกลายเป็นก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่ในพริบตา

หลังจากขับไล่ระลอกแรกไปได้ ดอกบัวน้ำแข็งก็ปรากฏขึ้นใต้เท้า พานางลอยกลับเข้าไปในตำหนักแล้วทิ้งตัวลงนั่งหน้ากระจกน้ำแข็ง

พวกมันไม่ได้เก่งกาจอะไร แต่เป็นมลพิษทางสายตาอย่างรุนแรง

ต้องรีบชื่นชมความงามของตัวเองเพื่อล้างตาและสงบสติอารมณ์ด่วน

หน้ากระจกเงา ฮั่นปิงจิงถือหวีน้ำแข็งค่อยๆ สางผมยาวสลวยสีขาวราวหิมะ จ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มงดงามในกระจก พลันรู้สึกดีขึ้นเป็นกอง

"อาหารตา นี่สิอาหารตาที่แท้ทรู ไม่รู้จริงๆ ว่าเมื่อกี้ฉันทนดูอะไรไป"

"จริงที่สุด เมื่อกี้มันเหมือนฝันร้าย..."

"รู้สึกว่าพอได้เห็นเทพธิดาแล้ว อารมณ์ขุ่นมัวเมื่อกี้หายวับไปเลย... ว่าแต่ของใช้บ้านเทพธิดานี่ทำจากน้ำแข็งหมดเลยเหรอ?"

"เมนต์บนพูดถูก... ทุกอย่างนั่นแหละ"

"แม่เจ้า ที่นี่ทำไมมันช่างอบอุ่นและเงียบสงบแบบนี้? ฉันเพิ่งมาจากช่องของ 'อาซาน' บอกเลยว่าทำลายล้างโลกทัศน์สุดๆ ข้าวเย็นเมื่อวานแทบพุ่ง..."

"เตือนไว้เลยนะว่าอย่าเข้าไปดูเด็ดขาด..."

ธรรมชาติของมนุษย์ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ยิ่งบอกว่าอย่าดู ก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็น แต่พอได้เข้าไปดูเพียงแค่วินาทีเดียว ก็รีบสลับจอกลับแทบไม่ทัน บางคนถึงกับมือสั่นจนโทรศัพท์ร่วง

พวกเขาต้องรีบกลับมาที่ห้องไลฟ์ของฮั่นปิงจิงเพื่อเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำ ทันใดนั้นก็มีคอมเมนต์หนึ่งลอยขึ้นมา

"พวกนายไม่สังเกตเหรอ? ทำไมจทถ่ายทอดสดของบางประเทศถึงจอดับไปแล้วล่ะ? เกิดอะไรขึ้น..."

ผู้คนเริ่มถูกกระตุ้นให้ไปส่องดูไลฟ์ของประเทศอื่นอีกครั้ง ส่วนคนที่เพิ่งหนีตายมาจากช่องของอาซานก็เริ่มก่นด่าสาปแช่ง... เล่นเอาชาวเน็ตคนนั้นถึงกับงงเป็นไก่ตาแตกที่โดนด่าฟรี!

...สำนักเถียนหลาน

เถียนหลานอวี้ยืนอยู่หน้าห้องพักห้องหนึ่ง แล้วเคาะประตูเบาๆ

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก

เสียงอันอ่อนแรงดังลอดออกมาจากข้างใน "เข้ามาสิ เสี่ยวอวี้เหรอ... แค่กๆ?"

"เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์"

'เถียนหลานตัวตัว' มองดูลูกศิษย์แล้วเอ่ยถาม "เสี่ยวอวี้ มีเรื่องอะไรงั้นหรือ? ใครรังแกเจ้ามาอีก? อาจารย์จะไปจัดการมันให้"

พูดจบ นางก็ทำท่าจะลุกขึ้น แต่เถียนหลานอวี้รีบถลันเข้าไปประคองอาจารย์ไว้

"ท่านอาจารย์ ไม่มีใครรังแกข้าหรอกเจ้าค่ะ เมื่อก่อนท่านอาจารย์คอยปกป้องเสี่ยวอวี้มาตลอด คราวนี้ถึงตาข้าปกป้องท่านอาจารย์บ้างแล้ว"

เถียนหลานตัวตัวลูบศีรษะนางเบาๆ "เสี่ยวอวี้โตขึ้นแล้วสินะ"

"ฮิฮิ ท่านอาจารย์ นี่สำหรับท่านเจ้าค่ะ"

เถียนหลานตัวตัวรับไหใบเล็กมาเปิดดู แล้วหันไปมองลูกศิษย์ด้วยสายตาตำหนิเจือความเป็นห่วง "เจ้าไปในที่อันตรายแบบนั้นมาได้อย่างไร?"

แต่น้ำเสียงประโยคถัดมากลับอ่อนโยนลง "เสี่ยวอวี้ เจ้าไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม?"

เถียนหลานอวี้ส่ายหน้าแทนคำตอบ

"จริงสิเจ้าคะท่านอาจารย์ วันนี้มีพี่สาวที่เก่งมากๆ ช่วยข้าเอาไว้ด้วย"

"หมายความว่า ถ้าไม่ใช่เพราะพี่สาวคนนั้นของเจ้า เจ้าก็คงกลับมาไม่ได้งั้นสิ?"

เถียนหลานอวี้เกาหัวแก้เขิน "เอ่อ... ความจริงแล้วก็..."

นางเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้อาจารย์ฟัง

เถียนหลานตัวตัวมองเด็กหญิงตรงหน้า อยากจะดุสักคำแต่ก็ทำไม่ลง

"ความแข็งแกร่งของนางเหนือกว่าอาจารย์มากนัก หากเป็นไปได้ เจ้าควรผูกมิตรกับนางไว้ให้มาก เพราะอาจารย์คงไม่อาจอยู่ปกป้องเจ้าไปได้ตลอดหรอกนะ"