บทที่ 16 : สวนพฤกษาเหมันต์

"ข้าคือเจ้าหญิงน้ำแข็งแห่งแดนสวรรค์เย่หลัวลี่ ร่างอวตารแห่งหิมะและน้ำแข็งของโลกใบนี้"

"หากอธิบายตามความเข้าใจของมนุษย์ ข้าก็คือก้อนน้ำแข็งและหิมะตามธรรมชาติที่ก่อร่างขึ้นมา... เข้าใจหรือยัง?"

ภายนอกฉินเทียนดูสงบนิ่ง แต่ภายในใจกลับตกตะลึงพรึงเพริด ที่แท้นางก็คือ 'ภูต' มิใช่มนุษย์ มิน่าเล่าถึงได้มีพลังอำนาจมหาศาลเพียงนี้

"คุณบอกว่าคุณกำเนิดมาจากน้ำแข็งและหิมะหรือครับ?"

"หืม?... ข้าดูไม่เหมือนหรือไง?"

"ถ้าคุณเกิดจากน้ำแข็งและหิมะ แสดงว่าในแดนสวรรค์ยังมีภูตตนอื่นอยู่อีกหรือครับ?"

"มีสิ พวกเขาลวนถือกำเนิดจากการรวมตัวของพลังแห่งธรรมชาติ... ว่าแต่ทำไมเจ้าถึงถามมากจริง!"

ฮั่นปิงจิงอยากจะบอกเขาเหลือเกินว่าอย่ามายุ่งเรื่องทางโลกให้มากนัก

"อีกอย่าง ข้าไม่ได้ไปเยือนโลกมนุษย์มานานมากแล้ว"

อืม... นี่เป็นครั้งแรกที่มายังดาวเคราะห์สีน้ำเงิน... เอ๊ะ ไม่สิ จริงๆ แล้วฉันยังไม่ได้ไปเหยียบดาวเคราะห์สีน้ำเงินเลยนี่นา แค่โผล่มาที่โลกแห่งโชคชะตานี้เลยต่างหาก

ฉินเทียนทำหน้างุนงง มองหน้าฮั่นปิงจิงราวกับรอให้นางพูดต่อ ดูเหมือนนางจะมีเรื่องอยากถาม แต่เขาเดาไม่ออกว่าเป็นเรื่องอะไร

ฮั่นปิงจิงชั่งใจครู่หนึ่งก่อนเอ่ยถาม "ระดับเทคโนโลยีของโลกมนุษย์พวกเจ้าก้าวหน้าถึงขั้นสร้างชุดเกราะรบออกมาได้แล้วหรือ?"

นางรู้สึกสงสัยใคร่รู้เป็นอย่างมาก เพราะระดับเทคโนโลยีที่นี่ดูคล้ายคลึงกับดาวเคราะห์ดวงเดิมที่นางเคยอาศัยอยู่ หากแต่ดาวดวงเก่าของนาง แม้จะมีชุดเกราะ แต่ก็ไม่น่าจะเบาและคล่องตัวขนาดนี้

ฉินเทียนครุ่นคิดว่าจะบอกความจริงนางดีหรือไม่ ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ดูเหมือนนางจะไม่รู้เรื่องที่โลกมนุษย์มีผู้มีพลังพิเศษถือกำเนิดขึ้น หากบอกไปจะเกิดผลเสียไหม... แต่เมื่อชั่งน้ำหนักดูแล้ว ฉินเทียนก็ตัดสินใจพูด อย่างไรเสียตอนนี้ก็ลงเรือลำเดียวกัน และเขาก็สัมผัสได้ว่านางไม่ได้มีความประสงค์ร้ายต่อเขาหรือประเทศของเขา

"ผมเป็นผู้ครอบครอง 'พลังพิเศษ' ครับ และผมใช้พลังนั้นสร้างเกราะชุดนี้ขึ้นมา"

นึกไม่ถึงเลยว่าดาวเคราะห์สีน้ำเงินจะมีพลังพิเศษดำรงอยู่... สมแล้วที่เป็นดาวเคราะห์ที่มักมีเรื่องน่าเหลือเชื่อเกิดขึ้นได้เสมอ

"เข้าใจแล้ว ห้ามออกไปจากตำหนักผลึกเหมันต์ของข้าเด็ดขาด โลกภายนอกยามค่ำคืนอาจมีอันตรายแฝงอยู่ ส่วนเจ้าก็พักผ่อนในห้องนี้ซะ"

พูดจบ ฮั่นปิงจิงก็ลอยตัวจากไป นางดูออกว่าเขาใช้พลังพิเศษธาตุโลหะสร้างเกราะขึ้นมา ซึ่งดูน่าประทับใจไม่น้อย นางชักสงสัยแล้วสิว่าถ้าตัวเองลองสร้างชุดเกราะจากน้ำแข็งบ้างจะเป็นอย่างไร

ต่างจากผู้มีพลังพิเศษพวกนั้นที่ปลดล็อกทักษะใหม่ตามระดับเลเวล แต่ฉันสามารถควบคุมธาตุน้ำแข็งได้ดั่งใจนึก

"เชี่ย! ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า? เทพธิดาน้ำแข็งของพวกเราเป็น 'ภูต' จริงๆ ด้วย!"

"ถูกต้อง นางยอมรับเองกับปากเลยนะ"

"พวกนายก็นะ เชื่อคนง่ายจัง เป็นไปได้ไหมว่านางแค่อำเล่นขำๆ? แค่แกล้งปั่นหัวพวกนายเล่นเฉยๆ"

"เมนต์บน นายคิดผิดแล้ว เทพธิดาเก่งกาจขนาดนั้น แถมมีวังส่วนตัวอีก แค่บอกว่าเป็นภูตมันจะแปลกตรงไหน?"

"จะเป็นภูตหรือไม่ก็ช่าง แต่ถ้านางเป็นภูตจริงๆ ฉันเชื่อว่าพระเจ้าต้องลงโทษนางแน่"

"ประเทศอินทรีเสรีของพวกเราไม่มีทางเชื่อเรื่องพรรค์นี้หรอก ฉันยอมเชื่อในพระเจ้าของเราดีกว่า"

ชาวเน็ตฝั่ง 'ประเทศอินทรี' ผู้รักอิสระปฏิเสธที่จะเชื่อเรื่องภูตผีปีศาจอย่างหัวชนฝา พวกเขาปักใจเชื่อว่าเป็นแผนลวงโลกของคนประเทศมังกรมากกว่า

พวกเขาเชื่อมั่นว่าพระเจ้าจะคุ้มครองพวกเขา คุ้มครองประเทศอินทรี และคุ้มครองประชาชนชาวอินทรี

ส่วนทางฝั่งประเทศมังกร คนส่วนใหญ่เชื่อว่านางคือภูตจริงๆ ก็แหม นางแข็งแกร่งขนาดนั้น แถมยังคว้าของดีๆ มาให้ประเทศตั้งมากมาย...

ไม่นานนัก ฮั่นปิงจิงก็มาหยุดอยู่หน้าวังวนแห่งหนึ่งแล้วก้าวเข้าไป... ที่นี่คือ 'สวนพฤกษาเหมันต์'

บรรยากาศภายในช่างงดงาม อากาศบริสุทธิ์สดชื่น เกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้าตลอดเวลา

ทุกสิ่งล้วนรังสรรค์ขึ้นจากเวทมนตร์เหมันต์ ทว่าต้นไม้ทุกต้นและรูปสลักทุกชิ้นที่นี่ ล้วนผูกพันกับโลกมนุษย์อย่างลึกซึ้ง

หากธารน้ำแข็งละลาย สวนพฤกษาเหมันต์ส่วนหนึ่งของเจ้าหญิงน้ำแข็งก็จะพังทลายลง จนกระทั่งละลายหายไปจนหมดสิ้น เจ้าหญิงน้ำแข็งเองก็สามารถรับรู้ได้ถึงการหลอมละลายของธารน้ำแข็งเหล่านั้น

ฮั่นปิงจิงเดินชมประติมากรรมน้ำแข็ง ในขณะที่ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดต่างตื่นตะลึงกับทัศนียภาพ เพราะพวกเขาไม่เคยเห็นรูปสลักน้ำแข็งที่งดงามวิจิตรขนาดนี้มาก่อน

"ที่นี่ที่ไหนเนี่ย? สวยงามมาก ทุกอย่างทำจากน้ำแข็งหมดเลยเหรอ?"

"ดูกวางน้อยข้างๆ นางสิ น่ารักจัง ทำจากน้ำแข็งด้วย!"

"ฉันรู้สึกเหมือนนี่คือสวนแห่งเหมันต์ ทุกอย่างคือน้ำแข็ง"

"ใช่ๆ..."

ฮั่นปิงจิงหยุดยืนชมความงาม ณ จุดหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น "แม้มันจะสวยงามเพียงใด แต่อีกไม่นานที่แห่งนี้คงไม่มีอยู่อีกแล้ว"

คำพูดของนางสร้างความงุนงงและสงสัยให้แก่ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสด

แต่ฮั่นปิงจิงมองไม่เห็นข้อความเหล่านั้น ต่างจากผู้ชมที่สามารถเห็นและได้ยินสิ่งที่เจ้าหญิงน้ำแข็งพูดได้อย่างชัดเจน

นางครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ

"ในยามที่ธารน้ำแข็งหลอมละลาย ประติมากรรมน้ำแข็งเหล่านี้ของข้าก็จะค่อยๆ เลือนหายไปทีละน้อย... รูปสลักน้ำแข็งแต่ละชิ้น คือตัวแทนของธารน้ำแข็งแต่ละแห่ง"

"เมื่อใดที่รูปสลักเหล่านี้สูญสลายไปจนหมดสิ้น และธารน้ำแข็งทั่วโลกละลายกลายเป็นน้ำ... เมื่อนั้นตัวข้าเองก็จะสูญสลายไปเช่นกัน"