ตอนที่ 1 หลานรักวัยสองขวบครึ่งของบ้านคูเปอร์

ในโลกคู่ขนานที่ชื่อว่าอะความารีน ณ ปี 1979 ยุคสมัยใหม่ของอเมริกา รัฐเท็กซัสตะวันออก เมืองเวสตัน

โนอาห์ เด็กน้อยวัยสองขวบครึ่งกำลังถูกอุ้มอยู่ในอ้อมแขนของคุณยายคอนนี่ เขาเป็นหลานชายคนโปรดของเธอ แต่น่าเสียดายที่แมรี่ ลูกสาวของคอนนี่ซึ่งเป็นแม่ของโนอาห์ อนุญาตให้ทั้งคู่ใช้เวลาอยู่ด้วยกันได้ไม่เกินวันละสี่ชั่วโมงเท่านั้น มิเช่นนั้นคอนนี่คงอยากจะตัวติดกับโนอาห์ตลอดเวลา นี่แหละคือสายใยผาสุกระหว่างย่าหลาน

แน่นอนว่าหากคอนนี่เลิกบุหรี่และเหล้าได้ แมรี่ก็คงไม่รังเกียจที่จะให้เธอช่วยดูแลเด็กๆ แบบเต็มเวลา แต่ทว่าสำหรับคอนนี่แล้ว เธอเคยกล่าวไว้ว่าชีวิตนี้มีสิ่งที่รักยิ่งอยู่สามอย่าง คือบุหรี่ เหล้า และการไปกาสิโนในลาสเวกัสเพื่อฟังเสียงเครื่องสล็อตแมชชีนดังติ๊งๆ

ทว่าหลังจากมีโนอาห์ งานอดิเรกของเธอได้เปลี่ยนเป็นการดูแลหลานชาย บุหรี่ และเหล้า ใช่แล้ว คอนนี่เลิกเล่นการพนันได้ แต่เธอยังเลิกบุหรี่และเหล้าไม่ได้ แม้จะเป็นเวลาเพียงสี่ชั่วโมงต่อวัน แต่มันก็กลายเป็นช่วงเวลาที่คอนนี่มีความสุขที่สุด เพราะมันครอบคลุมเวลาตลอดทั้งช่วงเช้า

“โนอาห์น้อย~ ยายจะบอกให้นะ ยิ่งผู้หญิงสวยเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีโอกาสที่จะเป็นพวกจอมโกหกมากขึ้นเท่านั้น ในอนาคตหลานห้ามหลงกลพวกผู้หญิงไว้ใจไม่ได้พวกนั้นเด็ดขาด เหมือนยัยผู้หญิงนิสัยเสียคนก่อนนั่นไง ถ้าวันนั้นยายไม่จับตาดูไว้ ยัยนั่นคงลักพาตัวหลานไปนิวยอร์กแล้ว”

เมื่อได้ฟังคุณยายคอนนี่พร่ำสอนให้ระวังไฟ ระวังมิจฉาชีพ และระวังเพื่อนสนิท โนอาห์ก็ได้แต่กรอกตาด้วยความเอ็นดู

“คุณยายครับ อย่าพูดคำหยาบสิ ผมมีไอคิวสูงถึงร้อยเก้าสิบเลยนะ ผมไม่โดนหลอกง่ายๆ หรอกครับ” โนอาห์เอ่ยท้วง

คอนนี่ส่ายหัวแล้วพูดว่า “เชื่อยายเถอะ ยายอาบน้ำร้อนมาก่อน โดยเฉพาะเด็กที่น่ารักและบอบบางอย่างหลานเนี่ยแหละที่เป็นเป้าหมายชั้นดีของพวกผู้หญิงโรคจิตเลยละ!”

โนอาห์ไม่ได้โต้แย้งในจุดนี้ เพราะคอนนี่อาบน้ำร้อนมาก่อนจริงๆ และประการที่สอง นับตั้งแต่เขาเกิดมา ผู้หญิงทุกคนที่ได้เห็นเขาต่างก็เกิดความรู้สึกที่เรียกว่าสัญชาตญาณความเป็นแม่ขึ้นมาทันที แม้แต่ฆาตกรโรคจิตก็ยังไม่เว้น

ครั้งหนึ่งตอนที่แมรี่พาเขาไปเดินซื้อของ อาชญากรหญิงที่มีหมายจับคนหนึ่งถูกตำรวจฝ่ายสืบสวนรวบตัวได้คาหนังคาเขา เพียงเพราะเธออดใจไม่ได้จนต้องเข้ามาทักทายโนอาห์ที่น่ารักเกินไป แม้ในสถานการณ์นั้นอาชญากรคนดังกล่าวก็ไม่ได้คิดจะจับโนอาห์ซึ่งยังเป็นทารกอยู่มาเป็นตัวประกันเลยด้วยซ้ำ

นี่แสดงให้เห็นว่าเสน่ห์ของโนอาห์นั้นรุนแรงเพียงใด และแน่นอนว่ามันทำให้แมรี่ที่เป็นแม่หวาดกลัวมาก

โนอาห์เองก็เข้าใจดีว่าเสน่ห์นี้มาจากไหน มันมาจากวิหารแห่งแสงที่เขาได้รับสืบทอดมาตั้งแต่เกิดใหม่ ตามคำสั่งเสียของเทพแห่งแสงองค์ก่อน โนอาห์ถูกกำหนดให้เป็นเทพแห่งแสงองค์ต่อไป ในทุกช่วงเวลา ควอนตัมแสงจากวิหารจะซึมซับและเสริมสร้างร่างกายเล็กๆ ของเขาอย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่สุขภาพ ภายนอก ไปจนถึงการปรับแต่งเซลล์

เมื่อเวลาผ่านไป ร่างกายของโนอาห์จะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ และรูปลักษณ์ก็จะยิ่งดูดีมากขึ้นจนถึงขีดจำกัด หากเขาได้รับแสงแดดมากขึ้นในแต่ละวัน กระบวนการนี้ก็จะยิ่งเร็วขึ้น จนวันหนึ่งเขาอาจจะสามารถยืนหยัดเคียงคู่กับดวงอาทิตย์ได้ไม่ต่างจากซูเปอร์แมนในจักรวาลคู่ขนาน

ด้วยเหตุนี้ โนอาห์จึงมีความสามารถในการจดจำที่แม่นยำอย่างยิ่งในระดับที่คมชัดยิ่งกว่าภาพยนตร์คุณภาพสูง โชคดีที่จิตวิญญาณที่เป็นผู้ใหญ่ทำให้เขาสร้างวังแห่งความจำได้สำเร็จ ทำให้เขาสามารถเลือกเข้าถึงหรือจัดเก็บความทรงจำได้ตามต้องการ เมื่อวังแห่งความจำเสร็จสมบูรณ์ ประโยชน์ของไอคิวที่สูงกว่าร้อยเก้าสิบก็ปรากฏชัดขึ้น นั่นคือการเรียนรู้ทุกอย่างได้รวดเร็ว รวมถึงความรู้ด้านเวทมนตร์ลึกลับ

โนอาห์เอียงคอเงยหน้ามองคอนนี่ “คุณยายครับ คุณน้าคอนนี่แค่ต้องการพาผมไปนิวยอร์กเพื่อทดสอบไอคิวเฉยๆ ไม่ได้จะลักพาตัวผมสักหน่อย”

คอนนี่ก้มลงจูบโนอาห์และลูบผมสีบลอนด์สั้นที่ดูดีของเขา ก่อนจะย้ำด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด “นั่นแหละคือการลักพาตัว ถ้าหลานไปที่นั่น หลานจะไม่ได้เห็นหน้าพ่อแม่และยายที่รักของหลานอีกเลย”

โนอาห์รู้ว่าโต้เถียงไปก็ไม่มีประโยชน์ จึงทำได้เพียงพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ “ครับๆ คุณยายสุดที่รักพูดถูกเสมอครับ”

คอนนี่ยิ้มกว้างแล้ววางโนอาห์ลงพลางแตะจมูกเล็กๆ ของเขา “เอาละ มื้อเที่ยงวันนี้เราจะทานเนื้อรมควันสูตรพิเศษกัน”

โนอาห์ให้ความร่วมมือทันทีด้วยการชูมือขึ้นพร้อมรอยยิ้มสดใส “เย้!”

แต่ขณะที่คอนนี่กำลังจะเข้าครัวเพื่อเตรียมมื้อเที่ยง เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้น

คอนนี่ถอนหายใจด้วยความรำคาญ และขณะที่เดินไปที่ประตู เธอก็พูดเสียงดังเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ “ไม่ได้ตกลงกันไว้เหรอว่าวันนี้พวกเธอจะไปสปาและแช่น้ำพุร้อนกันน่ะ? ไม่ว่าจะยังไง วันนี้โนอาห์ต้องอยู่กับ...”

เธอยังพูดคำว่ายายไม่จบประโยค เพราะคนที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ใช่สามีภรรยาบ้านจอร์จ แต่เป็นสาวสวยผมบลอนด์ที่มีท่าทางเย็นชา สวมแว่นกรอบดำ ดูสง่างามและเหินห่างเหมือนเว้นระยะห่างจากทุกคน

หญิงสาวผมบลอนด์ขยับแว่นสายตา มองคอนนี่ที่มีผมสีเงินอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยื่นมือขวาออกมาและพูดด้วยโทนเสียงที่พยายามให้เป็นมิตรที่สุด “สวัสดีค่ะ ฉันคือ เบเวอร์ลี ฮอฟสตัดเตอร์ เป็นจิตแพทย์และนักการศึกษา มีคนแนะนำฉันมาที่นี่ บอกว่าที่นี่มีเด็กที่ฉลาดมากชื่อ โนอาห์ คอนสแตนซ์ คูเปอร์”

คอนนี่ไม่ได้จับมือตอบอย่างเป็นมิตร แต่เธอกลับกวาดสายตามองเบเวอร์ลีอย่างระแวงแล้วถามด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร “ยัยนั่นแนะนำมาเหรอ?”

ทันใดนั้น โนอาห์ก็โผล่หัวเล็กๆ ที่น่ารักออกมาจากด้านหลังของคอนนี่ “คุณยายครับ ห้ามพูดคำหยาบสิ!” จากนั้นเขาก็มองไปที่เบเวอร์ลีวัยสาว “สวัสดีครับ ผมคือโนอาห์ คุณมาหาผมเหรอครับ?”

ด้วยวังแห่งความจำ โนอาห์จำได้ทันทีว่าผู้หญิงตรงหน้าคือแม่ผู้แปลกประหลาดของ เลนเนิร์ด ฮอฟสตัดเตอร์ เธอเปรียบเสมือนเชลดอนในเวอร์ชันผู้หญิง เป็นด็อกเตอร์ด้านประสาทวิทยา นักการศึกษา และเป็นผู้หญิงเลือดเย็นที่ใช้ลูกตัวเองเป็นหนูทดลองเพื่อเขียนวิทยานิพนธ์และหนังสือ จนกลายเป็นปมในใจวัยเด็กของเลนเนิร์ด

อย่างไรก็ตาม เมื่อดูจากสถานการณ์ปัจจุบัน เธอในตอนนี้น่าจะเพิ่งแต่งงานและยังไม่ได้ตั้งท้องเลนเนิร์ด และในวินาทีที่เบเวอร์ลีมองมาที่โนอาห์ ดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

เสน่ห์ของโนอาห์นั้นยากจะต้านทาน เบเวอร์ลีเผลอแตะหน้าท้องที่ยังแบนราบของเธอ ความรู้สึกเป็นแม่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรง นี่คือลูกคนแรกของเธอ เธอหวังว่าลูกในอนาคตจะน่ารักเหมือนเด็กที่อยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้

ทว่าหลังจากนั้น คอนนี่ก็ได้ใช้ปืนไรเฟิลขับไล่เบเวอร์ลีที่ยังไม่ทันได้อธิบายอะไรออกไป เพราะเมื่อมีใครบางคนจ้องมองหลานของเธอด้วยตาเป็นประกายแล้วทำท่าจะยื่นมือมาสัมผัส...

มันดูไม่ปกติเอาเสียเลย คอนนี่จึงทึกทักเอาเองว่าเบเวอร์ลีเป็นพวกใคร่เด็ก ซึ่งก็ต้องบอกว่าคอนนี่ในฐานะยายชาวเท็กซัสตะวันออกนั้นเป็นคนเด็ดขาดและดุดันจริงๆ

ส่วนโนอาห์ที่รู้ธาตุแท้ของเบเวอร์ลีอยู่แล้ว เขาไม่ได้คิดว่าเธอมีความชอบอะไรเป็นพิเศษหรอก อย่างมากเธอก็แค่ฉลาดเกินคนปกติไปไกล จนพฤติกรรมบางอย่างดูประหลาดในสายตาคนทั่วไปเท่านั้นเอง