บทที่ 20 - ‘สระสวรรค์’ แห่งเขาคุนหลุน

บทที่ 20 - ‘สระสวรรค์’ แห่งเขาคุนหลุน

ก้นบึ้งทะเลสาบ

จีเจิงมองหน้าจอที่ตัวอักษรขยับไหวอยู่ตรงหน้า

การจำลองกำลังดำเนินไป

[วันที่ 1 คุณอยู่ภายในทะเลสาบ คุณมองขนนกสีดำตรงหน้า คุณเลือกที่จะบำเพ็ญเพียรอยู่ในทะเลสาบ]

[วันที่ 2 คุณบำเพ็ญเพียรต่อในทะเลสาบ คุณพยายามยืมความร้อนในทะเลสาบมาเสริมแกร่งร่างกาย แต่คุณพบว่าความร้อนในทะเลสาบช่วยยกระดับคุณได้น้อยลงมาก

คุณผิดหวังเล็กน้อย แต่มีก็ดีกว่าไม่มี คุณจึงเลือกบำเพ็ญเพียรต่อไป]

หืม?

จีเจิงอ่านถึงตรงนี้ก็ชะงัก

ว่าแล้วเชียว เป็นไปไม่ได้ที่จะให้เขากลายเป็นมังกรได้ง่ายๆ

ความร้อนจากขนนกนี้ เมื่อการบำเพ็ญเพียรของเขาสูงขึ้น ร่างกายก็มีความต้านทานมากขึ้น

ตอนนี้สิ่งที่ช่วยยกระดับเขาได้ มันน้อยลงแล้วสินะ

จะหวังพึ่งสิ่งนี้เพื่อให้ถึงสามพันปีแล้วกลายเป็นมังกร ดูท่าจะไม่สมจริง

จีเจิงส่ายหัวมังกร แล้วดูต่อ

ในเมื่อยกระดับได้ไม่มาก

งั้นก็ไปสำรวจปริศนาที่ยังไขไม่ออกพวกนั้นดีกว่า

เช่น บัญชาปีศาจคุนหลุนคืออะไรกันแน่

เรื่องนี้น่าจะรู้ได้จากปากของเจ้าจิ้งจอกเก้าหาง

...

[วันที่ 4 คุณบำเพ็ญเพียรอยู่ในทะเลสาบ...]

[วันที่ 5 คุณรู้ว่าผลไม้แห่งต้นไม้โบราณใกล้ถือกำเนิด แต่ผลไม้นั้นช่วยยกระดับคุณได้น้อยนิดเต็มที คุณลังเลอยู่พักใหญ่ แต่ก็เลือกที่จะแย่งชิง

แต่คุณไม่ได้ลงมือเอง คุณสั่งให้เต่าเฒ่าผู้ใต้บังคับบัญชานำทัพสัตว์น้ำไปแย่งชิงผลไม้

ผลไม้ถูกแย่งชิงมาวางตรงหน้าคุณอย่างง่ายดาย คุณกลืนกินมันเข้าไป พลังเพิ่มขึ้นเล็กน้อย คุณบำเพ็ญเพียรต่อในทะเลสาบ]

นั่นไง พอมีตบะบำเพ็ญสองพันกว่าปี จะขยับขยายไปต่อมันยากแสนเข็ญ

แม้แต่ผลไม้แห่งต้นไม้โบราณก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก

การจำลองครั้งหน้าอาจจะลองเอาผลไม้ให้เต่าเฒ่ากินดู

จีเจิงคิดในใจ

เต่าเฒ่าแม้จะกบดานไปหน่อย แต่ฝีมือก็มีอยู่

เพียงแต่ถ้าไม่บีบ ก็ชอบทำตัว ‘กาก’ ให้เห็นตลอด

ครั้งหน้าลองดูดีกว่า

การจำลองยังคงดำเนินต่อ

...

[วันที่ 29 คุณบำเพ็ญเพียรอยู่ในทะเลสาบ]

...

[วันที่ 48 คุณบำเพ็ญเพียรอยู่ในทะเลสาบ รู้สึกว่าในน้ำและในอากาศ ดูเหมือนจะมีบางสิ่งบางอย่างเพิ่มเข้ามา หลังจากสูดดมอากาศและซึมซับน้ำในทะเลสาบ...]

...

[วันที่ 56 คุณบำเพ็ญเพียรอยู่ในทะเลสาบ ทั้งป่าตกอยู่ในความโกลาหล คุณสั่งให้เต่าเฒ่าไปจัดการ และขู่ว่าถ้าจัดการไม่ดี จะจัดการเต่าเฒ่าซะ

เต่าเฒ่าผู้ใต้บังคับบัญชาไม่ทำให้คุณผิดหวัง จัดการความวุ่นวายในป่าได้จนหมดสิ้น]

อ่านมาถึงตรงนี้

จีเจิงเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

ให้แรงกดดันเต่าเฒ่าเท่าไหร่ มันก็ระเบิดความสามารถออกมาได้เท่านั้น

เต่าเฒ่าเอ๋ยเต่าเฒ่า

จะเรียกว่าเจ้าพึ่งพาได้ หรือพึ่งพาไม่ได้ดีนะ?

...

[วันที่ 57 คุณบำเพ็ญเพียรอยู่ในทะเลสาบ รู้สึกว่าบนท้องฟ้ามีบางสิ่งกำลังเรียกหาคุณ ด้วยพลังของคุณในตอนนี้ คุณสามารถกดข่มความรู้สึกเรียกหานี้ได้อย่างง่ายดาย คุณไม่สนใจโลกภายนอก และบำเพ็ญเพียรต่อไป]

...

[วันที่ 69 คุณบำเพ็ญเพียรอยู่ในทะเลสาบ ที่ริมฝั่ง จิ้งจอกเก้าหางตัวหนึ่งมาตามหาคุณ คุณขานรับและปรากฏตัว

เมื่อจิ้งจอกเก้าหางสัมผัสถึงกลิ่นอายของคุณ มันถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด บารมีมังกรของคุณเริ่มก่อตัว ถึงขั้นข่มขวัญปีศาจผู้บำเพ็ญเพียรได้แล้ว เรื่องนี้ทำให้คุณแปลกใจเล็กน้อย

จิ้งจอกเก้าหางรีบดึงสติกลับมา แล้วเอ่ยถามคุณ ดูเหมือนจะเกรงกลัวในพลังของคุณ น้ำเสียงจึงสุภาพขึ้นสามส่วน จิ้งจอกเก้าหางถามคุณว่าทำไมไม่ตอบรับบัญชาปีศาจคุนหลุน ให้โจมตีเมืองมนุษย์

คุณไม่ตอบคำถาม ม้วนหางมังกรเข้าใส่ สยบจิ้งจอกเก้าหางลง...]

ด้วยพลังของเขาในตอนนี้ สามารถสยบจิ้งจอกเก้าหางได้ในกระบวนท่าเดียวแล้ว?

จีเจิงอ่านถึงตรงนี้ ในใจก็ลิงโลด

เขาไม่รู้ว่าพลังต่อสู้ของตัวเองสูงแค่ไหน

เพราะไม่มีคู่ซ้อมให้ลอง

แต่เครื่องจำลองบอกเขาแล้ว

เขาสามารถสยบจิ้งจอกเก้าหางได้ในทีเดียว

นึกย้อนไปตอนแรก ที่สู้กับจิ้งจอกเก้าหางแล้วยังเป็นรอง

ผ่านไปแคไม่กี่วัน เขาก็มีพลังสยบมันได้ในทีเดียว

ขอเวลาอีกหน่อย เขาต้องจับเจ้านกขนสวะนั่นมากดลงกับพื้นแล้วถูไถให้ได้แน่

จีเจิงคิด

...

[คุณสยบจิ้งจอกเก้าหางได้ จิ้งจอกเก้าหางตกใจกลัวสุดขีด ไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงโจมตีมัน

คุณไม่สนอะไรทั้งนั้น ถามออกไปตรงๆ ว่าบัญชาปีศาจคุนหลุนคืออะไร จิ้งจอกเก้าหางได้ยินก็งุนงง ถามกลับว่าทำไมคุณถึงไม่รู้เรื่องบัญชาปีศาจคุนหลุน พร้อมอธิบายให้ฟังว่า เป็นคำสั่งจาก ‘สระสวรรค์’ แห่งเขาคุนหลุน ว่าปีศาจที่บำเพ็ญเพียรทุกตน หลังจาก ‘ปราณวิญญาณฟื้นคืน’ จะต้องโจมตีเมืองมนุษย์ ผู้ฝ่าฝืนจะถูกเผ่าพันธุ์ปีศาจร่วมกันกำจัด]

[จิ้งจอกเก้าหางถามคุณว่า ในฐานะเจ้าถิ่นผู้ยิ่งใหญ่ ทำไมถึงไม่ตอบรับบัญชาจากสระสวรรค์แห่งเขาคุนหลุน]

อ่านข้อความสั้นๆ แค่นี้

จีเจิงไขปริศนาได้ถึงสองเรื่องในทันที ดวงตามังกรเบิกกว้าง

บัญชาปีศาจคุนหลุน น่าจะเป็นคำสั่งที่ออกมาจากขุมกำลังที่ชื่อว่า ‘สระสวรรค์’ (เทียนฉือ) บนเขาคุนหลุน

ส่วนการเปลี่ยนแปลงของฟ้าดินในอีกสี่สิบแปดวันข้างหน้า ก็คือ ‘การฟื้นคืนของปราณวิญญาณ’

ทันใดนั้น จีเจิงก็เข้าใจทุกอย่าง

ทำไมถึงมีของอย่างผลไม้แห่งต้นไม้โบราณ ทำไมในฟ้าดินถึงมีปีศาจผู้บำเพ็ญเพียรปรากฏขึ้นมากมาย

ต้นตอก็คือปราณวิญญาณฟื้นคืน ตอนนี้คือช่วงรุ่งอรุณแห่งการฟื้นคืนของปราณวิญญาณ!

ส่วนทำไมสัตว์ทั่วไป หรือแม้แต่ตัวเขาในอดีต หลังปราณวิญญาณฟื้นคืนถึงได้หงุดหงิด คลุ้มคลั่ง

เรื่องพวกนี้สรุปได้ด้วยคำว่า การคัดเลือกตามธรรมชาติ ผู้เข้มแข็งเท่านั้นที่อยู่รอด

สัญชาตญาณของสัตว์นั้นเฉียบคม คาดว่าคงสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของฟ้าดิน แล้วรับเอาปราณวิญญาณเข้าไปเพื่อชำระล้างร่าง แต่เนื่องจากเป็นครั้งแรกที่ร่างกายสัมผัสกับปราณวิญญาณที่เข้มข้นขนาดนี้ จึงย่อยสลายไม่ทัน เกิดการสะสมในร่างกาย จนท้ายที่สุดก็เกิดอาการหงุดหงิด คลุ้มคลั่ง

ส่วนที่เขาไม่เป็นอะไร เพราะได้กินผลไม้แห่งต้นไม้โบราณล่วงหน้า ผ่านการชำระล้างด้วยปราณวิญญาณมาแล้ว จึงไม่หงุดหงิดและคลุ้มคลั่ง

จีเจิงเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว

แต่การจำลองยังดำเนินอยู่

เขาต้องกดความคิดมากมายลงไป แล้วดูการจำลองต่อ

...

[เมื่อเผชิญกับคำถามของจิ้งจอกเก้าหาง คุณไม่ตอบคำถาม เพียงแค่ปล่อยมันไป คุณรู้ดีว่าต้องเร่งบำเพ็ญเพียร จึงกลับลงไปในทะเลสาบ]

[วันที่ 70 คุณบำเพ็ญเพียรอยู่ในทะเลสาบ...]

[วันที่ 71 คุณยังคงบำเพ็ญเพียรอยู่ในทะเลสาบ...]

[วันที่ 72 คุณบำเพ็ญเพียรอยู่ในทะเลสาบ จู่ๆ ก็ถูกรบกวน คุณพบว่าริมทะเลสาบมีปีศาจผู้บำเพ็ญเพียรมากันมากมาย ในจำนวนนั้นมีปีศาจใหญ่ตบะบำเพ็ญสามพันปีรวมอยู่ด้วย คุณรู้สึกถึงลางร้าย

คุณสังเกตดูดีๆ พบว่าเป็นจิ้งจอกเก้าหางที่คุณปล่อยไปก่อนหน้านี้ มันจากไปแล้วพาปีศาจผู้บำเพ็ญเพียรพวกนี้กลับมา

จิ้งจอกเก้าหางประกาศว่าคุณไม่เคารพบัญชาปีศาจคุนหลุน ให้ปีศาจทั้งหลายมารุมสังหารคุณ เมื่อเผชิญหน้ากับกองทัพปีศาจ คุณจำใจต้องสู้ คุณไม่มีทางหนี คุณใช้พลังหนึ่งมังกรต้านทานปีศาจสิบเจ็ดตน สุดท้ายก็สิ้นใจในการต่อสู้

หลังจากคุณสิ้นใจในการต่อสู้ เต่าเฒ่าผู้ใต้บังคับบัญชาของคุณฉวยโอกาสสังหารจิ้งจอกเก้าหางที่ได้รับบาดเจ็บจนตาย]

[คุณเสียชีวิต!]

[การจำลองครั้งนี้สิ้นสุดลง กรุณาเลือกรางวัลหนึ่งอย่างจากสามตัวเลือกต่อไปนี้]

[ประสบการณ์การเอาชีวิตรอด 72 วัน]

[สมรรถภาพร่างกาย 72 วัน]

[ความเคียดแค้นของมังกรวารีที่ตายในการรบ]

จีเจิง: “?”

ไอ้จิ้งจอกขนสวะนี่

เก่งมาก!

อุตส่าห์ใจดีปล่อยไป ดันไปตามพวกมาตีข้า?

ว่าแล้วเชียว เขาไม่ควรมีเมตตาเลย

จีเจิงตระหนักถึงข้อนี้อย่างลึกซึ้ง...

(จบตอน)