บทที่ 14 วิธีการต่อสู้ของสัตว์ประหลาด

ช่างให้ข้อมูลได้ดีจริงๆ... แล้วไอ้คำอธิบายบ้านั่นมันหมายความว่าไงฟะ?

"ไม่ทราบ คำอธิบายเหล่านี้คลุมเครือพอๆ กับสถานที่แห่งนี้"

เดี๋ยวนะ ไม่ใช่คุณเหรอที่เป็นคนให้ข้อมูลฉัน?

"ฉันดึงข้อมูลมาจากสถานที่ที่ฉันอธิบายไม่ได้ อย่างที่บอก มันเหมือนความทรงจำที่เลือนราง คุณควรจะขอบคุณด้วยซ้ำที่ยังได้รับข้อมูลบ้าง"

ฟรอสต์สัมผัสได้ถึงความจิกกัดในน้ำเสียงของระบบ

ฉัน... เถียงไม่ออกเลยแฮะ ฟรอสต์ยอมแพ้

ระหว่างที่กำลังเคี้ยวอาหารและคุยในใจ ก็มีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้นในความมืดอีกครั้ง เธอรีบทิ้งอาหารและลุกขึ้นยืนพร้อมอาวุธในมือ แต่แปลกที่ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้นเลย

"ฟอเรสต์?" จูรี่สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ เพราะจูรี่ไม่รู้สึกถึงอะไรเลยและก้มหน้าก้มตากินซากแอคคิวเซอร์ต่อ

แต่ฟรอสต์ไม่อยากจะเชื่อว่าเธอตาฝาด มีบางอย่างอยู่ตรงนั้น แน่ๆ ไม่ใช่แค่ตัวหรือสองตัว แต่เป็นสาม เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงเห็น และเหมาเอาว่าเป็นเพราะความสามารถใหม่ของเธอ

ทว่า ก่อนที่เธอจะทันได้ทำความเข้าใจความกลัวมหาศาลที่ก่อตัวในใจ แอคคิวเซอร์ 6 ตัวก็พุ่งเข้าชาร์จพวกเธอจากระยะใกล้

"ศัตรูบุก! จูรี่! มีพวกมันมาเพิ่ม!" เธอกรีดร้องทันทีที่แอคคิวเซอร์ 3 ตัวที่ใกล้ที่สุดตวัดปีกใส่เธอ

แต่จูรี่กลับมองดูด้วยความงุนงง เอียงคอไปมาอย่างรวดเร็วราวกับฟรอสต์กำลังสู้กับผี

เธอเตรียมรับแรงกระแทก ยกหมุดขึ้นตั้งรับเพื่อสวนกลับการโจมตี แต่น่าแปลก... การโจมตีเหล่านั้นกลับไม่โดนตัวเธอ

พวกมันแค่พุ่งทะลุตัวเธอไปเฉยๆ

ท-ท่าหลอก!? เกิดบ้าอะไรขึ้—!

"—น!?" เธอกรีดร้องด้วยความตกใจสุดขีด

จู่ๆ การโจมตีทั้ง 3 ครั้งก็ปะทะเข้ากับกลางลำหมุดของเธอ และกรงเล็บของจูรี่ ถ้าจูรี่ไม่เข้ามาช่วย อาวุธของเธอคงแตกเป็นเสี่ยงๆ และตัวเธอคงขาดครึ่งท่อนไปแล้ว พวกมันสามารถซ่อนตัวตนจากประสาทสัมผัสของจูรี่ได้ เหมือนกับแอคคิวเซอร์ตัวแรก

แต่เมื่อมองดูจูรี่ตอนนี้ ฟรอสต์ถึงตระหนักว่าหญิงสาวเหนื่อยล้าแค่ไหน

เวรเอ๊ย...

แรงปะทะมหาศาลทำให้เธอไถลไปข้างหลังอย่างเจ็บปวด ขณะที่แอคคิวเซอร์ 4 ตัวพุ่งตรงมาหาเธอทันที ส่วนอีก 2 ตัวยังคงตรึงจูรี่ไว้ เธอไม่มีเวลาตอบโต้เลยเมื่อการโจมตีระลอกใหม่เริ่มขึ้น สองตัวหน้าสุดจะโจมตีเธอด้วยร่างเงาเสมอ ซึ่งเธอพยายามหลบหรือปัดป้อง แล้วก็ถูกการโจมตีระลอกสองฟาดกระเด็น

"ด-อ๊ากก!" ฟรอสต์สำรอกออกมาเมื่อปีกข้างหนึ่งฝังเข้าที่ข้างลำตัว ส่งร่างเธอกระเด็นไปกระแทกต้นไม้

HP : 130 | 190

'การรักษาขั้นสูง' และ 'คงสภาพระยะยาว' ถูกใช้ทันทีเพื่อยื้อชีวิต แต่ก่อนที่เธอจะตั้งหลักได้ ผู้โจมตีร่างเงาสองตัวก็ส่งปีกพุ่งตรงมาที่หน้าอกเธอ มันไม่โดนอะไร แต่มันกระตุ้นความรู้สึกสยดสยองตอนที่เธอถูกอิสคาริโอเสียบแทง

เธอตะเกียกตะกายไปกับพื้นและกลิ้งหลบได้ทันเวลาพอดี ก่อนที่ปีก 'ของจริง' จะฟาดลงมาที่จุดเดียวกับร่างเงาเป๊ะ เสียงกระแทกดังสนั่น แรงปะทะมหาศาล และเสียงกระดูกหักที่น่าขนลุกทำให้เธอรีบตะกายลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก

"ร-ระบบ! ฉันคิดว่า... ฉันคิดว่าฉันรู้แล้วว่าความสามารถนี้ทำอะไรได้!" เธอตะโกนเมื่อเห็นร่างเงา ซึ่งตอนนี้เธอสังเกตเห็นว่ามันโปร่งแสงกว่าตัวจริงเล็กน้อย ง้างปีกไปด้านข้างเหมือนกรรไกรยักษ์ "มันมองเห็นอนาคต! ฉันเห็นสิ่งที่พวกมันกำลังจะทำล่วงหน้าไม่กี่วินาที!"

"นั่นคือพลังของความสามารถนั้น คุณอาจมีโอกาสสู้ได้แล้ว แต่โอกาสชนะของคุณยังต่ำเตี้ยเรี่ยดินอยู่ดี"

"ต่ำแต่—!" ฟรอสต์กระโดดหลบและกลิ้งตัว ร่างกายฟกช้ำไปทั้งตัวขณะมองจุดที่เธอเพิ่งยืนถูกใบมีดกระดูกยักษ์ฟาดใส่ "—มันก็ไม่ใช่ศูนย์!"

เธอไม่ปล่อยให้โอกาสนี้เสียเปล่าและจัดการแทงหมุดสวนกลับไปได้สองสามที แทบไม่ระคายผิวพวกมันเลย แต่ถ้าเธอทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ ชัยชนะก็คงอยู่ในกำมือ

HP : 1,140

HP : 1,200

ไม่สิ เธอหลอกใครอยู่เนี่ย? ชัยชนะเหรอ? ฟังดูเหมือนฝันกลางวันถ้าไม่มีจูรี่ช่วย เธอได้ยินเสียงการต่อสู้จากด้านหลัง เสียงฉีกกระชากเนื้อและกระดูกหัก ต่อหน้าศัตรูพวกนี้ ฟรอสต์เป็นแค่แมลงวันที่น่ารำคาญที่รอวันถูกตบให้ร่วง

แต่ฟรอสต์จะยอมแพ้ไม่ได้

ครั้งแล้วครั้งเล่าที่เธอหลบการโจมตี พุ่งตัว และแทงสวน ฟรอสต์ทุ่มสุดตัวสู้กับแอคคิวเซอร์สองตัว เธอใช้ยุทธวิธีตีหัวเข้าบ้าน (Hit and Run) หลบการโจมตีที่เชื่องช้าและสวนกลับตอนที่พวกมันเปิดช่องโหว่ แต่พวกมันไม่ได้ช้าเลยสักนิด

แถมความสามารถมองเห็นอนาคตของเธอก็จะไม่ทำงานถ้าเธอไม่ได้จับจ้องพวกมันอย่างต่อเนื่อง ดังนั้นทุกครั้งที่เธอหลบ กลิ้ง บิดตัว หรือหมุนตัวหนี ร่างเงาจะหายไป ปล่อยให้เธอต้องพึ่งพาการมองเห็นและสัญชาตญาณล้วนๆ

เธอไม่ใช่นักสู้ ไม่ใช่วีรบุรุษ หรือนักรบผู้เจนศึก

เธอเป็นแค่มนุษย์ที่ใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตพยายามรักษาคนอื่น

และนั่นคือเหตุผลที่—

"อ-อะ... อึก... อ๊ากกก! ฮึก! อ๊ากกกกก!" เสียงกรีดร้องพร้อมเลือดทะลักออกจากปากเธอ เมื่อปีกสองข้างของพวกมันฝังลึกเข้าไปในหน้าอกของเธอ ท้ายที่สุด ขนนกก็แทบไม่ได้ช่วยปกป้องเธอเลย "ม-ไม่... ได้โปรด... ม-ไม่เอา... อ... อีกแล้ว..."

HP : 25 | 190

MP : 50 | 350

เธอถูกยกขึ้นจากพื้นอีกครั้งด้วยแรงที่อยู่นอกเหนือการควบคุม ภาพเหตุการณ์เดิมๆ ตอนที่อิสคาริโอแทงเธอครั้งแรกย้อนกลับมาฉายซ้ำ เสียงตะโกนของจูรี่ดังแว่วมาพร้อมกับเสียงฉีกกระชากเนื้อที่มากขึ้นเรื่อยๆ

แอคคิวเซอร์น่าจะมาเพิ่มอีกแล้ว

"ฟรอสต์...? ฟรอสต์! ฟรอสต์ ฟรอสต์!?"

"ฟอเรสต์! ฟอเรสต์!? ฟอเรสต์...?"

ความทรงจำอันเลวร้ายฉายชัดต่อหน้าต่อตา เธอกำลังจะตายอีกแล้ว ไม่สิ มากกว่านั้น เธอกำลังจะปล่อยให้คนอื่นตายอีกครั้ง

และไม่มีอะไรที่เธอทำได้เลย

เลือดทะลักออกจากอกและหยดลงบนเท้าเปล่าของเธอ แสงสว่างในดวงตาค่อยๆ เลือนหายขณะที่ HP ลดฮวบอย่างรวดเร็ว แต่มีบางอย่างแปลกประหลาด แปลก... อบอุ่น แต่กลับเยือกเย็น

"ฉัน... จะฆ่าแก... ฆ่าพวกแกให้หมด..." เธอไอโขลกออกมาพร้อมเลือดเต็มปอด

ใบหน้าที่ว่างเปล่าของพวกแอคคิวเซอร์ทำให้เธอทรมาน แต่ไม่นานนัก ไม่ใช่แค่เลือดที่เริ่มไหลออกมาจากมุมปากของเธอ

เมื่อ HP ลดต่ำลง ประสาทสัมผัสของเธอก็ไวขึ้น ความเจ็บปวดแทบจะทนทานไม่ได้ ขณะที่เสียงหัวใจเต้นรัวเหมือนกลองศึก และด้วยประสาทสัมผัสที่ตื่นตัวถึงขีดสุด บางสิ่งก็ระเบิดออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

มันคือความรู้สึกสุดท้ายที่ได้รับมาจากสิ่งที่เธอเป็นอยู่ในตอนนี้

"ฉันต้อง... ฉันต้องกิน... เพื่อรอด... เพื่อออกไป... จากนรกขุมนี้!"

HP : 5 | 190

"คุณแขวนอยู่บนเส้นด้ายแล้ว... ฟรอสต์ ทำในสิ่งที่ต้องทำ กินศัตรูของคุณเพื่อความอยู่รอด เพื่อพวกเรา"

ถูกต้อง ความรู้สึกนี้คือความหิวโหย แม้ต้องเผชิญหน้ากับความตาย เธอก็คิดอะไรไม่ออกนอกจากอยากจะ บริโภค ศัตรูที่ทรงพลังเหล่านี้กลายเป็นอาหารในสายตาของเธอ ในชั่วขณะนั้น แอคคิวเซอร์ทั้งสองตัวชะงักไปชั่วครู่ราวกับติดสถานะผิดปกติ

ฟรอสต์ แม้จะไร้การป้องกันและไร้พลัง แต่เธอมีไพ่ตาย ใบเดียว ในมือ

นั่นคือปากของเธอ

เธอกัดปีกที่อยู่ใต้คางเธอจมเขี้ยว และฟื้นฟู MP ด้วยทุกคำที่กัดกิน ทำให้เธอร่าย 'การรักษาขั้นสูง' ใส่ตัวเองได้อีกระลอก จนกระทั่งกระดูกปีกทั้งสองข้างหักสะบั้น

เธอร่วงลงกระแทกพื้นเสียงดังตุ้บ

เจ็บ... เจ็บเหลือเกิน... ลุกสิ... ลุก... ลุกโว้ย!

"ลุกขึ้นมาสิวะะะะะะะะะ! อ๊ากกกก! อึก! แหวะ!" เธออาเจียนเป็นเลือด

ฟรอสต์พยุงตัวเองลุกขึ้นยืนอย่างโงนเงน แยกเขี้ยวเหมือนสัตว์บ้า คคำรามตอบโต้ความเจ็บปวดในหน้าอก ปาฏิหาริย์บางอย่างทำให้เธอยังหายใจได้ มันน่าขำพิลึก และเธอคงหัวเราะออกมาแล้วถ้าไม่ติดว่ามันเจ็บปวดขนาดนี้

"ฉัน... ตายไม่ได้ ถ้า HP เหลือ 0 ฉันก็แค่... หิว... ใช่ไหม...? นี่ฉันกำลังคุยกับใครวะเนี่ย เออ ช่างมัน ทำไมฉันต้องสู้แบบตั้งรับด้วย ในเมื่อฉันแค่... แค่..."

แค่เอาตัวเข้าแลกกับพวกมันก็พอ

ฟรอสต์ตระหนักถึงความเป็นจริงอันน่าสยดสยองของความสามารถ สกิล และธรรมชาติของเธอ มันผสมผสานกันได้ดีเกินไปจนไม่น่าจะใช้วิธีอื่นนอกจากสิ่งที่แล่นอยู่ในหัวเธอ

เธอรับการโจมตีตรงๆ ได้ รักษาตัวเอง แล้วก็กัดกินศัตรูเพื่อฟื้นฟู MP จากนั้นก็ทำซ้ำวนไปจนกว่าจะไม่เหลือซาก ธรรมชาติของสิ่งนี้ทำให้ร่างกายเธอเกร็งเครียด แต่หัวใจของเธอไม่ยอมให้เธอไปที่ไหนนอกจาก ข้างหน้า

ได้เวลาเปลี่ยนยุทธวิธี

ยุทธวิธีที่เหมาะสมกับสัตว์ประหลาดอย่างแท้จริง