ตอนที่ 1: ชีวิตใหม่

ตอนที่ 1: ชีวิตใหม่

"ที่นี่ที่ไหน? ฉันตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?"

เด็กหนุ่มลืมตาขึ้นมาอย่างงุนงงและพึมพำกับตัวเอง

ความมืดมิด ความโกลาหล ไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ ในความทรงจำของเด็กหนุ่ม เขาควรจะถูกรถบรรทุกที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูงชนจนเสียชีวิตไปแล้วนี่นา...

"อา เจ้าตายไปแล้วจริงๆ นั่นแหละ"

เสียงอันว่างเปล่าดังขึ้นก้องกังวานในพื้นที่อันยุ่งเหยิง ทำให้เด็กหนุ่มตื่นตัวขึ้นมาทันที

"ใคร... นั่นใครน่ะ?"

เด็กหนุ่มพยายามข่มใจให้สงบแล้วเอ่ยถามออกไป

"ข้าคือใครน่ะหรือ..."

"สักวันหนึ่ง เจ้าจะได้รับรู้เอง"

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงอันว่างเปล่าก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังจะเอ่ยถามต่อ แสงสว่างจ้าก็พลันปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิดและความโกลาหล อัญมณีที่เปล่งประกายเจิดจรัสลอยเด่นอยู่ตรงหน้า แม้แสงที่ส่องออกมาจะนุ่มนวล แต่เด็กหนุ่มก็ยังต้องยกมือขึ้นมาป้องตาโดยสัญชาตญาณ

"สิ่งนี้เรียกว่า [เซคลิกเกียร์ 'พลันเดอร์'] อาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถช่วงชิงเซคลิกเกียร์อื่นได้ทุกชนิด จงใช้มันให้ดี แล้วส่งต่อไปยังการจุติครั้งถัดไปเสีย"

เด็กหนุ่มไม่เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเลยแม้แต่น้อย อะไรคือเซคลิกเกียร์ อะไรคือการจุติ แต่ทันทีที่เสียงนั้นเงียบลง อัญมณีที่ลอยอยู่กลางอากาศก็ส่องแสงวาบ แล้วพุ่งตรงเข้ามาในร่างของเด็กหนุ่มทันที

ไม่สิ เด็กหนุ่มที่ตายไปแล้วไม่มีร่างกาย เหลือเพียงแค่ดวงวิญญาณ อัญมณีลึกลับนั้นพุ่งเข้ามาและหลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณของเขา!

ความกังวล ความหวาดหวั่น ความสับสน... เด็กหนุ่มมองเห็นเงาร่างเลือนรางในความโกลาหลนั้น เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร หรือต้องการทำอะไรกับเขา เขาอยากจะตะโกนถาม แต่กลับพบว่าตนเองไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้เลย

ในขณะที่อัญมณีกำลังหลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณของเด็กหนุ่ม พื้นที่ทั้งหมดก็เริ่มสั่นสะเทือน บิดเบี้ยว และพังทลายลง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นหลุมดำขนาดใหญ่ที่กลืนกินวิญญาณของเด็กหนุ่มเข้าไปในชั่วพริบตา...

...

"อึก... ที่นี่คือที่ไหน...?"

ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ เด็กหนุ่มลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แม้ใจจะคิดว่าเป็นเพียงเสียงพึมพำในลำคอ แต่เสียงที่หลุดรอดออกมากลับเป็นเสียงร้องไห้จ้าของทารก

"ท่านฟีนิกซ์ ลูก... นี่ลูกของเราค่ะ..."

"ทามาโกะ เจ้าอ่อนแอเกินไปแล้ว รีบใช้น้ำตาฟีนิกซ์เร็วเข้า"

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือหญิงสาวงดงามและชายหนุ่มผู้มีสีหน้าเด็ดเดี่ยว หญิงสาวโอบกอดเขาอย่างแผ่วเบา ใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอเปี่ยมไปด้วยความรักและความอ่อนโยน ส่วนชายหนุ่มประคองกอดหญิงสาวไว้อย่างทะนุถนอม บนใบหน้าเคร่งขรึมนั้นปรากฏรอยยิ้มแห่งความปิติยินดีที่หาได้ยากยิ่ง

พวกเขาก็คือพ่อและแม่ของเขา...

แม้จะเป็นเพียงชั่ววูบ แต่ทารกน้อยที่มีวิญญาณของเด็กหนุ่มสถิตอยู่ก็เข้าใจได้ในทันที ดูเหมือนว่าเขาจะได้รับชีวิตใหม่และได้มาเกิดเป็นลูกของสามีภรรยาคู่นี้

แม้จะยังไม่รู้ว่าโลกนี้เป็นโลกแบบไหน หรือพ่อแม่ในชาตินี้ของเขาเป็นใคร แต่เด็กหนุ่มก็ยอมรับความจริงได้อย่างรวดเร็ว อย่างไรเสียเขาก็ไม่มีห่วงอะไรในโลกเดิมอยู่แล้ว การได้มีชีวิตใหม่และมีพ่อแม่ในแบบที่ชาติก่อนไม่มี ก็ดูจะเป็นเรื่องที่ดีไม่น้อย

ทว่า... นามสกุล 'ฟีนิกซ์' นั้น ฟังดูคุ้นหูชอบกล

ด้วยความสงสัยที่ค้างคาใจ เด็กหนุ่มในร่างทารกจึงผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว...

กาลเวลาไหลผ่านดั่งสายน้ำ สิบปีผ่านไปในชั่วพริบตา—

"เก้าร้อยเก้าสิบเจ็ด... เก้าร้อยเก้าสิบแปด... เก้าร้อยเก้าสิบเก้า... หนึ่งพัน!"

"แฮ่ก... แฮ่ก..."

ภายในลานบ้าน เด็กหนุ่มวางดาบยาวในมือลง ปาดเหงื่อที่หน้าผาก พร้อมกับหอบหายใจอย่างหนักหน่วง

เด็กหนุ่มวัยสิบขวบมีผมสั้นสีดำสนิทและดวงตาสีดำขลับ แม้ใบหน้าอันหล่อเหลาจะยังดูเยาว์วัย แต่กลับมีความสุขุมเยือกเย็นเกินกว่าเด็กวัยเดียวกัน

การได้เกิดใหม่ถึงสองครั้ง ย่อมทำให้เขามีบุคลิกเช่นนี้เป็นธรรมดา

เมื่อกลับเข้ามาในบ้าน เขาชำระล้างคราบเหงื่อไคล หยิบวัตถุดิบทำอาหารออกจากตู้เย็น แล้วเดินตรงเข้าครัวไป

คฤหาสน์หลังใหญ่โตดูเหมือนจะมีเพียงเด็กหนุ่มอาศัยอยู่ ทำให้บรรยากาศดูเงียบเหงาอ้างว้างไปบ้าง

'คามินากะ เท็นราคุ' คือชื่อของเด็กหนุ่มในชาตินี้!

เมื่อสี่ปีก่อน แม่ของเท็นราคุได้จากโลกนี้ไป เธอชื่อ 'คามินากะ ทามาโกะ' และในชาตินี้เท็นราคุใช้นามสกุลของแม่ ไม่ใช่นามสกุลของพ่อ

ดูเหมือนว่าแม่ของเขาจะป่วยเป็นโรคร้ายแรงมานานแล้ว หมอบอกว่าการที่เธอสามารถให้กำเนิดเขาและเลี้ยงดูมาจนถึงหกขวบได้นั้นถือเป็นปาฏิหาริย์อย่างไม่น่าเชื่อ

เท็นราคุรู้ดีว่านั่นคือปาฏิหาริย์แห่งความรักของแม่

หลังจากแม่เสียชีวิต เท็นราคุโศกเศร้าอยู่พักใหญ่ แต่สุดท้ายเขาก็ลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง

แม้จะมีความเศร้า แต่ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป ยิ่งไปกว่านั้น เขาได้สัญญากับแม่ไว้แล้วว่า นับจากนี้ไปทุกๆ วัน เขาจะกินให้อิ่ม นอนให้หลับ และใช้ชีวิตอย่างขยันขันแข็งและเข้มแข็ง

อืม... และในอนาคต เขาจะหาภรรยาที่สวยงามและเก่งกาจหลายๆ คนมาคอยดูแลเขาแทนแม่ด้วย...

ส่วนพ่อของเท็นราคุน่ะหรือ—

เขาเป็นปีศาจ... ปีศาจจริงๆ!

ไม่ได้ประชดประชันแต่อย่างใด แต่พ่อของเท็นราคุคือปีศาจตัวจริงเสียงจริง แถมยังเป็นปีศาจที่มีชื่อเสียงโด่งดัง หนึ่งในตำนาน "72 เสาหลัก"—ตระกูลฟีนิกซ์!

ตอนแรกเขาก็ยังสงสัย แต่หลังจากใช้ชีวิตในโลกนี้มาสิบปี เท็นราคุก็มั่นใจอย่างเต็มร้อยแล้วว่า—

โลกที่เขาได้รับชีวิตใหม่นี้ แท้จริงแล้วคือโลกของอนิเมะที่เขาเคยดูในชาติก่อนที่มีชื่อว่า "High School DxD"!

ภูตผีปีศาจ เทวดา เทวดาตกสวรรค์... แม้กระทั่งมังกรสวรรค์และเทพเจ้า—ตัวตนเหล่านี้ที่ควรจะมีอยู่แค่ในจินตนาการ กลับมีตัวตนอยู่จริงในโลกใบนี้!

แม้ตอนแรกเขาจะคิดว่าตัวเองอาจแค่เกิดใหม่ในโลกที่คล้ายคลึงกับ High School DxD แต่เมื่อได้รู้ว่ามีสามีภรรยาตระกูลเฮียวโดอาศัยอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเขา และพวกเขามีลูกชายหัวแก้วหัวแหวนชื่อ 'เฮียวโด อิซเซย์' เท็นราคุก็หมดข้อสงสัยใดๆ ทั้งสิ้น

มีพ่อเป็นปีศาจและแม่เป็นมนุษย์ ในฐานะลูกครึ่งมนุษย์และปีศาจที่รวบรวมยีนเด่นของทั้งสองเผ่าพันธุ์ไว้ด้วยกัน เท็นราคุคิดว่าเขาควรจะเป็นตัวตนที่พิเศษสุดยอด

ทว่า อุดมคตินั้นช่างสวยหรู แต่ความเป็นจริงกลับโหดร้ายเสมอ

บางทีความรักที่แม่มีต่อเขาอาจจะมากเกินไปหน่อย เธอจึงมอบผมสีดำ ดวงตาสีดำ และใบหน้าที่หล่อเหลาจนแม้แต่ผู้หญิงยังต้องอิจฉาให้กับเท็นราคุ

ด้วยเหตุนี้ ยีนปีศาจจากฝั่งพ่อจึงดูเหมือนจะถูกกลบจนมิด เท็นราคุไม่มีพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์ ไม่สามารถปลุกสายเลือดอมตะของตระกูลฟีนิกซ์ให้ตื่นขึ้นได้ และไม่มีแม้กระทั่งปีกปีศาจซึ่งเป็นพื้นฐานที่สุด!

และนั่นทำให้ฉายา "ลูกนอกสมรสสวะแห่งตระกูลฟีนิกซ์" แพร่สะพัดไปทั่วโลกปีศาจ

ผู้ที่ไม่สามารถปลุกสายเลือดฟีนิกซ์ย่อมไม่มีคุณสมบัติที่จะสืบทอดนามสกุล "ฟีนิกซ์" ดังนั้นเท็นราคุจึงต้องใช้นามสกุลเดิมของแม่ แม้ตัวเท็นราคุเองจะไม่ได้ใส่ใจนัก แต่แม่ของเขาก็ยังพาเขาออกมาจากอาณาเขตของตระกูลฟีนิกซ์ กลับมายังโลกมนุษย์ และเลี้ยงดูเขาจนกระทั่งเธอจากไปเมื่อสี่ปีก่อน

หลังจากแม่เสียชีวิต แม้ว่าพ่อของเขาซึ่งเป็นผู้นำตระกูลฟีนิกซ์คนปัจจุบันจะเสนอให้เท็นราคุกลับไปอยู่ที่โลกปีศาจ แต่เท็นราคุก็ปฏิเสธไป