บทที่ 19 เริ่มปฏิบัติการ

บทที่ 19 เริ่มปฏิบัติการ

รุ่งเช้าวันใหม่ อาทิตย์ยังไม่ทันโผล่พ้นขอบฟ้า ฝูงหมาป่าที่ออกล่าเหยื่อยังไม่กลับมา ทำให้จำนวนหมาป่าที่เฝ้าผลวิญญาณกำเนิดเหลืออยู่น้อยที่สุด คือเก้าตัว

ฉวยโอกาสนี้ โม่เหลียงและพรรคพวกจึงเริ่มลงมือ

เสียงระเบิดดังสนั่นกลางป่าเงียบสงัด ไม่รู้ใครปาหินอัดพลังปราณเข้าไปกลางวงฝูงหมาป่าจนแตกกระเจิง!

เสียงดังราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ทำเอาหมาป่าสะดุ้งโหยง วิ่งพล่านไปคนละทิศละทาง

ทันใดนั้น ชายร่างยักษ์หน้าตาซื่อบื้อก็โผล่พรวดออกมาในสายตาของฝูงหมาป่า นั่นคือตู้ต่าน

ตู้ต่านฉีกยิ้มกว้าง ตะโกนลั่น "ไอ้พวกหมาน้อย! ปู่อยู่นี่! เข้ามาเซ่!"

ฝูงหมาป่าแยกเขี้ยวขู่คำราม นัยน์ตาวาวโรจน์จ้องมองตู้ต่าน ชั่วพริบตาเดียว หมาป่าห้าตัวก็พุ่งกระโจนเข้าใส่ตู้ต่านพร้อมกัน!

ตู้ต่านที่ทำเก่งเมื่อกี้รีบใส่เกียร์หมาโกยแน่บ ล่อหมาป่ามาได้ทีเดียวห้าตัว นี่มันผิดแผนไปหน่อย เขาไม่คิดว่าจะแห่กันมาเยอะขนาดนี้

แต่เห็นตัวใหญ่ๆ แบบนี้ ตู้ต่านกลับวิ่งเร็วปานลมกรด หมาป่าที่ขึ้นชื่อเรื่องความไว ยังไล่กวดตู้ต่านที่สับตีนแตกไม่ทัน

ตู้ต่านมีความอึดและพลังระเบิดดีที่สุดในทีม จางหลีถึงมอบหมายหน้าที่ตัวล่อให้เขารับผิดชอบ

ไม่กี่นาทีต่อมา ตู้ต่านก็วิ่งมาถึงจุดซุ่มโจมตีที่วางไว้ แต่การวิ่งหนีตายเมื่อครู่ก็รีดพลังเขาไปจนเกือบหมด ตู้ต่านรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายกระโดดลอยตัวข้ามกับดักไปไกลถึงหกวา ลงพื้นกลิ้งหลุนๆ ไปสองตลบ แล้วนอนแผ่หราหอบแฮ่กๆ อยู่กับพื้น

หมาป่าสามตัวที่ไล่กวดมาติดๆ เบรกไม่ทัน ร่วงตุ้บลงไปในหลุมกับดัก ส่วนอีกสองตัวที่รั้งท้ายไหวตัวทัน เบรกตัวโก่งตรงปากหลุม รอดไปได้อย่างหวุดหวิด แต่ก็ไม่รอดพ้นเงื้อมมือมัจจุราช เพราะจู่ๆ เงาดำสองร่างก็พุ่งออกมาจากป่าข้างทาง เข้าปะทะกับหมาป่าสองตัวนั้นทันที นั่นคือจางหลีและฉวีเฟย!

"เอ๋งงงง——" เสียงหมาป่าร้องโหยหวนดังมาจากก้นหลุม!

หลุมกับดักลึกหนึ่งวา ก้นหลุมปักขวากหนามไม้ไผ่เหลาแหลมเปี๊ยบยาวสองฟุตอาบยาพิษสีม่วงไว้เต็มไปหมด แถมยังมีกับดักสัตว์ขนาดใหญ่วางแซมไว้อีก แค่เห็นภาพก็ขนลุกซู่

หมาป่าสองตัวที่ตกลงไป ท้องขาวๆ โดนหนามเสียบทะลุเลือดสาด พิษสีม่วงซึมเข้าแผลทำให้อัมพาต ขาโดนกับดักงับจนกระดูกแตก สองตัวนี้หมดสภาพในพริบตา

แต่ตัวที่สามฉลาดกว่าเพื่อน มันเหยียบร่างเพื่อนกระโดดดีดตัวขึ้นมา เกาะขอบหลุมตะกายขึ้นมาได้สำเร็จ แววตาอำมหิตจ้องเขม็งไปที่ตู้ต่านที่นอนหมดแรงอยู่ แล้วพุ่งเข้าใส่ทันที!

ตู้ต่านที่นอนพะงาบๆ อยู่ เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่นึกว่าจะมีตัวรอดขึ้นมาได้ นี่มันอยู่นอกเหนือแผน!

ขณะที่ปากกว้างเขี้ยวโง้งของหมาป่าจวนเจียนจะงับคอหอยตู้ต่าน เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจากด้านข้าง รวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ... โม่เหลียงนั่นเอง!

โม่เหลียงกำกริช "ดาราจันทร์" แน่น แววตาคมกริบ พุ่งเข้าใส่หมาป่าดุจพยัคฆ์ตะครุบเหยื่อ กริชในมือวาดผ่านอากาศดุจเคียวมัจจุราช เสียบเข้าที่หัวหมาป่าอย่างแม่นยำ

"ฉึก!"

ต่อหน้าต่อตาตู้ต่านที่กำลังช็อก กริช "ดาราจันทร์" ของโม่เหลียงปักมิดด้ามเข้ากลางกบาลหมาป่า แววตาของมันดับวูบทันที ร่างไร้วิญญาณร่วงลงกระแทกพื้น

ทีเดียวจอด!

โม่เหลียงดึงกริชออก ใบมีดใสสะอาดไร้รอยเลือดแม้แต่หยดเดียว ทำเอาตู้ต่านอึ้งไปเลย

โม่เหลียงลากซากหมาป่ามาโยนทิ้งข้างๆ ตู้ต่าน แล้วยิ้มหวานถามไถ่ "เป็นไรไหมพี่ชาย?"

เห็นรอยยิ้มพิมพ์ใจของโม่เหลียง ตู้ต่านใจหายวาบ กลืนน้ำลายเอือกใหญ่ ก่อนจะเกาหัวยิ้มแห้งๆ "มะ... ไม่เป็นไร ขอบ... ขอบใจนะน้องชายที่ช่วยชีวิต"

ในใจตู้ต่านตอนนี้ โม่เหลียงถูกแปะป้าย "บุคคลอันตรายระดับสูงสุด" ไปเรียบร้อยแล้ว จิตสังหารที่แผ่ออกมาตอนฆ่าหมาป่าเมื่อกี้ มันน่ากลัวจนขนหัวลุก ไอ้หนุ่มหน้าใสคนนี้ไม่ได้ไร้พิษสงเหมือนหน้าตาเลย อย่าไปแหยมด้วยเด็ดขาด...

พอโม่เหลียงดึงตู้ต่านลุกขึ้น การต่อสู้ฝั่งจางหลีกับฉวีเฟยก็จบลงพอดี หมาป่าสองตัวนั้นตายคาที่ ทั้งคู่บาดเจ็บเล็กน้อยเพราะรีบเผด็จศึก แต่ก็ไม่ได้หนักหนาอะไร

ทั้งจางหลีและฉวีเฟยต่างแปลกใจที่ฝั่งโม่เหลียงจบงานได้เร็วขนาดนี้ แต่เวลาไม่คอยท่า เลยไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียง เข้าใจไปว่าโม่เหลียงกับตู้ต่านคงช่วยกันรุมกินโต๊ะหมาป่าตัวนั้น

ทั้งสี่คนกลับมารวมตัวกัน ให้ตู้ต่านที่หมดแรงข้าวต้มอยู่เฝ้าเคลียร์พื้นที่ ส่วนอีกสามคนรีบบุกต่อไปจัดการหมาป่าที่เหลือ

หมาป่าเก้าตัว จัดการไปแล้วห้า เหลืออีกสี่ สถานการณ์ดีกว่าที่คิดไว้เยอะ แต่โม่เหลียงกับอีกสองคนต้องรีบจบงานให้ไวที่สุด ก่อนที่ฝูงหมาป่าที่ออกไปล่าเหยื่อจะกลับมา ไม่งั้นงานเข้าแน่

พอไปถึงดงผลวิญญาณกำเนิด ทั้งสามคนก็เปิดฉากซัดกับหมาป่าสี่ตัวที่เหลือทันที

จ่าฝูงกับลูกสมุนอีกสามตัวคงได้ยินเสียงร้องโหยหวนของพวกพ้องเมื่อกี้ ตอนนี้เลยโกรธจัด ตาแดงก่ำ บ้าคลั่งพร้อมขย้ำผู้บุกรุกให้เละ

ความดุร้ายของพวกมันทำเอาทั้งสามคนตะลึง ต้องรีบแยกย้ายกันรับมืออย่างระมัดระวัง

จางหลีที่มีตบะสูงสุดคือขั้นปรับกายาระดับหก รับอาสาชนกับจ่าฝูงที่โหดสุด ส่วนลูกสมุนอีกสามตัวตกเป็นหน้าที่ของโม่เหลียงกับฉวีเฟย

แม้ฉวีเฟยจะเกลียดขี้หน้าโม่เหลียงเข้าไส้ แต่สถานการณ์คับขันแบบนี้ก็ต้องจำใจร่วมมือกันสู้

แต่หารู้ไม่ว่า ในระหว่างตะลุมบอน ฉวีเฟยแอบเล่นสกปรก พยายามต้อนหมาป่าให้พุ่งเป้าไปที่โม่เหลียง โยนภาระให้โม่เหลียงรับตีนหมาป่าไปคนเดียว ส่วนตัวเองคอยตอดนิดตอดหน่อย ทำเหมือนสู้แต่จริงๆ ยืนดูเชิงซะมากกว่า

ในใจฉวีเฟยวางแผนชั่วร้ายไว้แล้ว... ฉากจบที่สวยงามที่สุดคือ พวกเขาฆ่าหมาป่าหมด ได้ผลวิญญาณกำเนิดมาครอง ส่วนไอ้โม่เหลียง... กลายเป็นศพเฝ้าป่าไปซะ!

(จบตอน)