บทที่ 620 ความยึดติดในใจของกู้เจินเจิน (ฟรี)

ยามค่ำคืนมาเยือน ไน่เหอนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟานุ่มนิ่ม มือข้างหนึ่งหยิบสตรอว์เบอร์รี่เข้าปาก น้ำหวานฉ่ำกระจายไปทั่วปาก อีกมือหนึ่งเลื่อนหน้าจอมือถือไม่หยุด ดูคลิปวิดีโอแปลกใหม่น่าสนใจไปเรื่อย

หน้าจอทีวีด้านข้างฉายรายการวาไรตี้สุดฮา เสียงหัวเราะดังออกมาเป็นระยะ ทั้งห้องอบอวลไปด้วยบรรยากาศผ่อนคลายสบายใจ

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูรัวเร็วและหนักหน่วงก็ทำลายบรรยากาศอันแสนสุข ไน่เหอลุกขึ้นเดินไปที่ประตู สายตาจับจ้องไปที่หน้าจออินเตอร์คอม

ข้างนอกมีผู้ชายใส่ชุดทำงานลายพราง สวมหมวกสีเดียวกัน และหน้ากากอนามัยสีดำ ในมือหิ้วกล่องเครื่องมือยืนอยู่

"คุณกู้ อยู่ไหมครับ? คุณกู้?"

"มีอะไร?"

"สวัสดีครับคุณกู้ ผมเป็นช่างนิติฯ คนใหม่ครับ เพื่อนบ้านชั้นล่างแจ้งมาว่าห้องน้ำบ้านคุณน้ำรั่ว รบกวนเปิดประตูให้ผมเข้าไปเช็คหน่อยครับ ว่ารั่วตรงไหนหรือเปล่า"

พูดจาได้สวยหรู ไม่มีพิรุธแม้แต่น้อย

ไน่เหอหัวเราะเบาๆ ทำเหมือนไม่รู้ว่าเขามีปัญหา เปิดประตูให้ทันที

วินาทีที่ประตูเปิดออก รอยยิ้มกระหยิ่มใจก็ผุดขึ้นบนใบหน้าชายคนนั้น พอเห็นใบหน้าสวยและหุ่นเซ็กซี่ของหญิงสาวตรงหน้า แววตาฉายแววโลภโมโทสัน เหมือนหมาป่าหิวโหยเจอเหยื่ออันโอชะ น้ำเสียงที่พูดก็เจือแววเจ้าชู้

"คุณกู้ อาบน้ำแล้วเหรอครับ?" เขาพูดด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า ก่อนจะเปลี่ยนมาทำเสียงจริงจังอธิบาย

"ผมจะวิเคราะห์ดูว่าท่อรั่ว หรือเป็นเพราะอาบน้ำแล้วน้ำซึมลงพื้น"

"คุณเข้าไปดูเองเถอะ อาจจะเป็นชักโครกซึมก็ได้"

"ได้ครับ ผมจะเข้าไปดู" เขาปิดประตูห้องกลับหลัง แล้วเปิดกล่องเครื่องมือ หยิบประแจเลื่อนยาวเกือบห้าสิบเซ็นออกมา

แล้วหันมาส่งยิ้มหื่นกามให้ไน่เหอ "คุณกู้ เข้าไปเช็คด้วยกันไหมครับ"

"เอาสิ"

ไน่เหอเดินนำไปที่ห้องน้ำอย่างไม่ลังเล พอเข้าห้องน้ำก็หยุดเดิน เบี่ยงตัวให้เขาเข้ามา

วินาทีที่ชายคนนั้นเดินผ่านตัวเธอ ไน่เหอก็แย่งประแจมาจากมือเขาอย่างรวดเร็ว แล้วฟาดกลับไปที่แขนของเขา

เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมาก ชายคนนั้นยังไม่ทันตั้งตัว แขนขวาก็เจ็บแปลบเหมือนกระดูกหัก

เขาร้องโหยหวนเสียงหลง เสียงร้องโหยหวนก้องไปทั่วห้อง

"คุณกู้ คุณทำอะไร? แขนผมหักแล้ว รีบเรียกรถพยาบาลเร็ว!"

ไน่เหอทำหูทวนลมกับเสียงร้องโหยหวนของเขา ลากคอเขาไปที่ชักโครกหน้าตาเฉย แล้วใช้ประแจกดหัวเขากดลงไปในชักโครก

ใบหน้าถูกกดลงไปในน้ำ ความตื่นตระหนกและความหวาดกลัวเข้าครอบงำทันที เขาพยายามดิ้นรนสุดชีวิต แขนขาปัดป่ายไปมาแต่ไร้ผล

จนกระทั่งหายใจไม่ออก ส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ ไน่เหอถึงค่อยๆ ผ่อนแรง ปล่อยให้เขาเงยหน้าขึ้นมาสูดอากาศเฮือกใหญ่

"นี่เป็นที่เดียวในห้องน้ำที่มีน้ำ เช็คเรียบร้อยหรือยัง?"

"แค่กๆๆ... ปล่อยกูนะ ไม่งั้นเดี๋ยวพวกกูมาฆ่ามึงแน่!"

พูดไม่ทันจบ หัวก็ถูกกดลงไปในชักโครกอีกครั้ง

ทำแบบนี้ซ้ำๆ สามรอบ ใบหน้าของเขาเหลือเพียงความหวาดกลัวและหมดสภาพ

"คุณนาย ปล่อยผมไปเถอะ ผมไม่ใช่นิติฯ ผมเป็นขโมย แค่อยากเข้ามาขโมยของ คุณแจ้งตำรวจมาจับผมเถอะ..."

ไน่เหอกระแทกประแจใส่จุดชีพจรเขา ทีเดียวตาเหลือกสลบเหมือด จากนั้นเธอแปะยันต์ชำระล้างให้ตัวเอง แล้วกลับมานั่งที่โซฟาอย่างสบายใจเฉิบ สานต่อช่วงเวลาแห่งความสุขของเธอ

ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีก

ไน่เหอเดินไปที่ประตูอีกครั้ง คราวนี้ข้างนอกมีพนักงานส่งของอุ้มกล่องกระดาษใบใหญ่ยืนอยู่

"สวัสดีครับ ส่งพัสดุครับ"

ไน่เหอเปิดประตูให้โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

"คุณกู้ครับ พัสดุคุณหนักหน่อย ผมช่วยยกเข้าไปข้างในนะครับ" เขาพูดพลางเดินเข้าห้อง วินาทีที่ก้าวเข้ามาก็ใช้เท้าถีบประตูปิด

จากนั้นก็โยนกล่องในมือทิ้ง เผยให้เห็นมีดสปาร์ตายาวเฟื้อยที่ซ่อนอยู่ข้างใน

มีดเล่มนั้นยาวอย่างน้อยสามสิบเซ็น คมมีดสะท้อนแสงไฟวาววับน่ากลัว เขาแกว่งมีดไปมา สายตากวาดมองไปทั่วห้อง สุดท้ายมาหยุดที่ไน่เหอ

"คนล่ะ?"

"ห้องน้ำ"

เขาเหลือบมองไปทางห้องน้ำ แต่ไม่ได้เดินไป เพียงแค่ควงมีดโชว์ลีลาต่อหน้าไน่เหอ แล้วขู่เสียงเหี้ยม

"เอาเงินกับทองในบ้านมาให้หมด อย่าตุกติก ไม่งั้นหน้าสวยๆ ของเธอเละแน่"

เห็นไน่เหอนิ่งเฉย เขาแค่นหัวเราะ แล้วฟันมีดใส่ไน่เหอ แต่เพราะเงินกับทองยังไม่ได้มา มีดนี้เลยไม่ได้เล็งจุดตาย

แต่เขาคาดไม่ถึงเลยว่า ผู้หญิงคนนี้จะเอามือมารับมีด

บ้าไปแล้วเหรอ?

วินาทีถัดมา เขาก็รู้สึกว่าคนที่บ้าคือตัวเขาเอง

ทันทีที่มีดสัมผัสฝ่ามือผู้หญิงคนนั้น มันก็หลุดจากมือเขา

เขายืนนิ่งเหมือนถูกสาป จ้องมองมีดที่ไปอยู่ในมืออีกฝ่ายตาค้าง

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น!

เขาคิดไม่ออกว่าทำไมผู้หญิงคนนั้นเอามือจับคมมีดแล้วมือไม่เป็นไร และทำไมชั่วพริบตา ปลายมีดของเขาถึงหันกลับมาจ่อที่ตัวเขาเอง

พอตั้งสติได้ เขาก็หันหลังเตรียมวิ่งหนี แต่ยังไม่ทันก้าวขา ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หลัง เหมือนโดนหมูป่าพุ่งชน แรงกระแทกมหาศาลทำให้เขาสูญเสียการทรงตัว ปลิวกระเด็นไปกระแทกพื้นอย่างแรง

ตอนที่กระอักเลือดออกมา สมองเขาเบลอไปหมด

เขารู้สึกเหมือนโดนหิ้วคอเสื้อลากไปกับพื้น แล้วเขาก็เห็นเพื่อนที่เข้ามาก่อนหน้านี้

เขาถูกโยนทับลงบนตัวเพื่อนเหมือนตุ๊กตาผ้าขาดๆ แล้วสติก็ดับวูบไป

...

ครั้งนี้ไน่เหอไม่ใช้แม้แต่ยันต์ชำระล้าง เธอยืนพิงตู้รองเท้าข้างประตู รอคอยแขกกลุ่มต่อไป

ไม่ต้องรอนาน กล้องวงจรปิดหน้าประตูก็ปรากฏร่างคนสามคน

คราวนี้สามคนข้างนอกไม่ปิดบังอะไร ไม่เคาะประตูด้วย แต่พาเซียนสะเดาะกุญแจมาด้วย ลงมือสะเดาะกุญแจทันที

แต่มือของคนคนนั้นเพิ่งแตะประตู ประตูก็เปิดผัวะ

"น้องสี่เดี๋ยวนี้เก่งขึ้นนะ เปิดประตูเร็วขนาดนี้เชียว"

น้องสี่คนนั้นก็งงเป็นไก่ตาแตก เขายังไม่ทันทำอะไรเลย ประตูเปิดเองได้ไง?

วินาทีถัดมา พวกเขาก็เห็นผู้หญิงยืนอยู่ที่ประตู

หนึ่งในนั้นยกแขนขึ้น ปลายกระบอกปืนสีดำโผล่ออกมาจากแขนเสื้อ เชิดหน้าใส่ไน่เหอ ท่าทางข่มขู่และยั่วยวน "อยากมีชีวิตอยู่ก็หุบปาก แล้วเข้าไปข้างใน"