บทที่ 616 ความยึดติดในใจของกู้เจินเจิน (ฟรี)
บทที่ 616 ความยึดติดในใจของกู้เจินเจิน (ฟรี)
ระหว่างเดินทางไปสถานีตำรวจ ไน่เหออ้างว่าสงสัยในตัวตนของผู้ชายคนนั้น จึงขอนำเด็กหญิงกลับมาดูแลบนรถของตัวเอง
เด็กหญิงไม่ปฏิเสธและไม่ขัดขืน เพียงแค่ลืมตาแป๋วที่คลอไปด้วยน้ำตา ตัวแข็งทื่อ มองไน่เหอด้วยความหวาดกลัว
ไน่เหอสบตากับเธอ ครู่ต่อมา เด็กหญิงก็หลับตาลงและเข้าสู่ห้วงนิทราอันลึกซึ้ง
พอเด็กหญิงหลับสนิท เธอถึงเลิกเสื้อเด็กหญิงขึ้นดู แล้วก็ต้องพบกับรอยฟกช้ำดำเขียวสารพัดรูปแบบบนร่างเล็กๆ นั้น
เมื่อไปถึงสถานีตำรวจ ผู้ชายคนนั้นก็โยนใบแจ้งเกิดของเด็กหญิงและบัตรประชาชนของตัวเองออกมาทันที
ใบแจ้งเกิดอิเล็กทรอนิกส์ระบุชื่อเด็กหญิงว่าไป๋เหอ และชื่อบิดาตรงกับชื่อของผู้ชายคนนี้
เมื่อเผชิญกับหลักฐานแน่นหนา ไน่เหอที่อาศัยเพียงการดูโหงวเฮ้งก็ไม่อาจโต้แย้งได้ ทำได้เพียงส่งเด็กหญิงให้ตำรวจหญิง เพื่อตรวจสอบบาดแผลตามร่างกาย
จากนั้นเธอก็เดินไปตบหลังผู้ชายคนนั้นฉาดใหญ่
"ใบแจ้งเกิดอาจจะใช้ยืนยันความสัมพันธ์พ่อลูกตามกฎหมายได้ แต่มันไม่ได้พิสูจน์ว่าพวกคุณเป็นพ่อลูกกันทางสายเลือดจริงๆ
เข้าใจไหม?
ต่อให้เธอเป็นลูกแท้ๆ ของคุณ ตำรวจและองค์กรคุ้มครองเด็กก็ไม่ยอมให้คุณทารุณกรรมเธอแน่
ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของคุณ คุณทำร้ายร่างกายและจิตใจของเธอ รอให้พ่อแม่แท้ๆ ของเธอตามหาเธอเจอ พวกเขาไม่ปล่อยคุณไว้แน่"
ผู้ชายคนนั้นตั้งใจจะแก้ตัว แต่คำพูดที่หลุดปากออกมากลับเป็น "กูเลี้ยงมันไว้ก็บุญหัวแล้ว ถ้ากูไม่กลัวว่าวันหนึ่งพ่อแม่มันจะรู้ตัวว่าลูกสาวไม่ใช่ลูกตัวเอง แล้วตามหากูจนเจอ กูเอามันไปทิ้งนานแล้ว"
ทันทีที่พูดจบ เขาก็รีบตะครุบปากตัวเอง แล้วพึมพำลอดไรฟันออกมา "ก็แค่สลับตัวเด็ก ขอแค่กูไม่ยอมรับว่าจงใจสลับ กูซะอย่างก็ไม่ผิดกฎหมาย"
...
ตอนออกจากสถานีตำรวจ หนุ่มขับรถรับจ้างยังคงด่าทอไม่หยุด ด่าไอ้สารเลวหน้าเนื้อใจเสือคนนั้น ที่ส่งลูกตัวเองไปเสวยสุข แล้วมาทารุณกรรมลูกชาวบ้าน
แถมยังหน้าด้านบอกอีกว่าพอลูกสาวแท้ๆ โตขึ้น จะไปทวงบุญคุณในฐานะพ่อบังเกิดเกล้าเพื่อไถเงิน
หน้าด้านบัดซบจริงๆ!
ด่าอยู่พักใหญ่ ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าไน่เหอกำลังมองเขาอยู่ เขารีบหุบปากฉับ แล้วถามด้วยความแค้นเคือง "เจ๊ มันชนท้ายเรานะ ไม่เรียกค่าเสียหายเหรอ?"
"ไม่จำเป็น" ไน่เหอดูเวลา
"ไปเถอะ หาที่กินข้าวเที่ยงกัน"
"เจ๊จะเปลี่ยนจุดหมายเหรอ?"
"เลี้ยงข้าวนายมื้อนึง แล้วเรามาคุยธุรกิจกัน จากนั้นค่อยไปส่งฉันที่เดิม"
"อ้อ ได้ครับ"
มื้อเที่ยงไน่เหอเลือกร้านสุกี้หม้อเดี่ยว สั่งเนื้อมาเต็มโต๊ะ ต่างคนต่างลวกของตัวเอง
"นายขับรถรับจ้างวันนึงได้เท่าไหร่?"
"ปกติก็คืนละร้อยสองร้อย ถ้าดีหน่อยก็ได้สามร้อย นานๆ ทีจะมีงานข้ามจังหวัดก็ได้ห้าร้อยหกร้อย กลางวันได้น้อยกว่าหน่อย แต่ร้อยนึงก็หาได้สบายครับ"
ไน่เหอพยักหน้า แล้วชี้ไปที่กุญแจรถบนโต๊ะ "ฉันมีรถแต่ไม่มีใบขับขี่ ตอนนี้ขาดคนขับรถประจำ เงินเดือนหมื่นห้า มีที่พักมีอาหารให้ สนใจไหม?"
ตาของหนุ่มน้อยเบิกกว้าง ปากอ้าเป็นรูปตัวโอ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงสวย
"จริงเหรอเจ๊? เดือนละหมื่นห้า?"
พอเห็นไน่เหอพยักหน้า เขาก็ถามย้ำ "กินฟรีอยู่ฟรีด้วย?"
ไน่เหอพยักหน้าอีกครั้ง
"อื้ม ฉันใช้รถไม่บ่อย แต่นายต้องสแตนด์บายเรียกปุ๊บมาปั๊บ"
"ทำครับ ผมทำเต็มที่แน่นอน" เขารับประกันด้วยความตื่นเต้น
"เจ๊วางใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ผมเป็นทั้งคนขับทั้งบอดี้การ์ด รับรองความปลอดภัยทุกการเดินทาง และความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินของเจ๊"
พูดจบก็วางบัตรประชาชนกับใบขับขี่ตรงหน้าไน่เหอ "เจ๊ นี่เอกสารผม ตรวจสอบได้เลย"
ไน่เหอมองแวบหนึ่ง "เริ่นหยวน ชื่อดีนี่ เอาล่ะ เก็บไปเถอะ เอานี่ไป พกติดตัวไว้ตลอดนะ"
เริ่นหยวนรับไปดู ถามอย่างระมัดระวัง "เจ๊ นี่อะไรครับ?"
"ยันต์ ตามฉันไปจะมีเรื่องวุ่นวายไม่ขาดสาย อันนี้เป็นเครื่องรางคุ้มครองนาย หมดฤทธิ์แล้วค่อยมาขอใหม่"
เริ่นหยวนเก็บยันต์อย่างว่าง่าย แกะเคสโทรศัพท์แล้วยัดยันต์ไว้ข้างใน ก่อนจะยิ้มแฉ่งอธิบาย "โทรศัพท์ไม่เคยห่างตัวผม อาบน้ำยังพกไปด้วย ไว้กับโทรศัพท์นี่แหละปลอดภัยสุด"
วันนั้นไน่เหอเช่าคอนโดสองห้องนอนพร้อมอยู่ให้เขาในโครงการเดียวกัน มอบกุญแจรถให้ และเบิกเงินเดือนล่วงหน้าให้ห้าพัน
พร้อมกำชับว่า "มีเรื่องอะไรอย่าใจร้อน โทรหาฉัน"
...
ตอนที่เริ่นหยวนจากมา เขากำกุญแจบ้านใหม่แน่น นึกถึงเงินเดือนที่เพิ่งเข้าบัญชี ฝีเท้าก็เบาหวิวเหมือนจะลอยได้
พ่อแม่เขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์ โศกนาฏกรรมครั้งนั้นพรากชีวิตผู้บริสุทธิ์ไปอีกสองคน เขาขายบ้าน เอาเงินเก็บทั้งหมดที่มี จ่ายค่าชดเชยให้ครอบครัวผู้เสียหายจนหมด
จากนั้นก็ฉีกใบตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยทิ้ง ออกมาทำงานส่งน้องสาวเรียน
ตอนนี้น้องสาวอยู่ม.3 ที่โรงเรียนนิยมเรียนพิเศษกันมาก ครูในห้องกั๊กเนื้อหาสำคัญไว้สอนในคอร์สพิเศษ ถ้าเด็กไม่เรียนพิเศษก็ตามเพื่อนไม่ทัน แต่ค่าเรียนพิเศษที่แพงหูฉี่ สำหรับครอบครัวที่ไม่มีเงินเก็บอย่างพวกเขา มันคือภาระอันหนักอึ้ง
ต่อมาเพื่อหาเงินให้ได้มากขึ้น เขาลาออกจากงานประจำ กลางวันขับรถรับจ้างและรับจ้างทั่วไป กลางคืนไปรอรับคนเมาหน้าผับส่งกลับบ้าน
เขาหาเงินได้เดือนละหมื่นกว่าหยวน แต่แลกมาด้วยการต้องตระเวนทำงานในความมืดทุกคืน เคยโดนคนเมาทำร้าย ด่าทอ และลวนลามด้วยวาจา...
กลางวันก็พักผ่อนไม่เพียงพอ ทำให้ทั้งร่างกายและจิตใจแบกรับความกดดันมหาศาล
ที่สำคัญที่สุดคือ นอกจากให้เงินน้องสาวแล้ว เขาดูแลอะไรน้องไม่ได้เลย
ตอนเช้าน้องไปเรียน เขายังไม่ตื่น ตอนเย็นเขากลับมา น้องก็หลับไปแล้ว
แม้แต่คำถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ยังต้องเขียนใส่กระดาษโน้ตแปะไว้
เขาอยากเปลี่ยนแปลงชีวิต แต่ก็ไร้หนทาง
เขาเคยได้ยินมาว่า ขับรถให้คนรวยคืองานที่สบายที่สุด ไม่คิดเลยว่าแค่รับงานขับรถครั้งเดียว จะได้งานที่มั่นคงขนาดนี้
พอนึกว่าจะได้พาน้องสาวไปอยู่บ้านกว้างขวางสว่างไสว ได้ตื่นเช้ามาทำกับข้าวให้น้องกิน ได้ไปรับน้องเลิกเรียนตอนเย็น
เขารู้สึกว่าทุกเซลล์ในร่างกายกำลังโห่ร้อง ทุกจังหวะหัวใจเต้นเพื่อเฉลิมฉลองความโชคดีนี้
เขากลับไปที่ห้องเช่า เก็บของที่เอาไปได้ใส่รถขนไปบ้านใหม่ เอารถไปเข้าศูนย์เช็คสภาพ แล้วไปจ่ายตลาดทำกับข้าว ก่อนจะไปรอน้องสาวหน้าโรงเรียน
พอเห็นน้องสาวเดินออกมา กำลังจะเข้าไปทัก ก็เห็นนักเรียนชายท่าทางกวนโอ๊ยคนหนึ่ง ดึงกระเป๋าน้องสาวเขาไว้