บทที่ 615 ความยึดติดในใจของกู้เจินเจิน (ฟรี)
บทที่ 615 ความยึดติดในใจของกู้เจินเจิน (ฟรี)
ไน่เหอยกมุมปาก ส่งยิ้มสดใสให้เจ้าหน้าที่
ส่วนจ้าวเจิ่งซั่วตีหน้ายักษ์ ทำท่าเหมือนโดนหยาม
แต่ใครจะสนความรู้สึกเขา?
เดินออกจากสำนักงานเขต จ้าวเจิ่งซั่วเรียกไน่เหอไว้ “เสียวเสี่ยว จะไปไหน? เดี๋ยวไปส่ง”
“ส่ง? เอาอะไรไปส่ง?” ไน่เหอแบมือ
“รถเป็นของฉันแล้ว เอากุญแจมา”
จมูกของจ้าวเจิ่งซั่วบานเข้าบานออก เม้มปากเป็นเส้นตรง ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงล้วงกุญแจรถออกมาจากกระเป๋า
ยื่นใส่มือไน่เหอ มืออีกข้างกำหมัดแน่นไขว้หลัง แล้วยื่นข้อเสนออีกครั้ง
“เสียวเสี่ยว อยากคุยด้วยหน่อย”
ไน่เหอยื่นคิวอาร์โค้ดรับเงินให้ “ไม่เข้าใจคำว่าออกไปแต่ตัวเหรอ? โอนเงินทั้งหมดมานี่”
จ้าวเจิ่งซั่วกัดฟันกรอด กำหมัดแน่นขึ้น เล็บจิกเข้าเนื้อ ใช้ความเจ็บระงับความอยากฆ่านังผู้หญิงคนนี้ให้ตายคามือ
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาโอนเงินจากวีแชท อาลีเพย์ และบัญชีธนาคารทั้งหมดให้เธอ
เขาชูมือถือให้ไน่เหอดู “โอนหมดแล้ว ทีนี้คุยกันได้หรือยัง?”
“ธนาคาร GF คุณยังมีเงินอีกสามแสนสอง” ไน่เหอยื่นคิวอาร์โค้ดไปใกล้ๆ
“โอนมา”
“เธอจ้างคนสืบฉัน! เธอ...”
จ้าวเจิ่งซั่วหน้าตื่น ตามด้วยความโกรธ แต่ไม่นานก็ตั้งสติได้ว่าโกรธไปก็ไร้ประโยชน์ จึงพยายามปรับลมหายใจ ไม่แสดงความโกรธออกมา
เขาบอกตัวเองในใจว่า รอกู้เจินเจินตาย เงินพวกนี้จะกลับมาหาเขาพร้อมดอกเบี้ย
เขาเปิดแอปธนาคาร GF โอนเงินสามแสนสองกับดอกเบี้ยอีกพันกว่าหยวนให้เธอ แม้จะทำใจไว้แล้ว แต่ตอนสแกนนิ้วมือก็ยังสั่น
พอโอนเสร็จ เขาก็ถามอีกครั้ง “โอนหมดแล้ว คุยได้ยัง?”
ไน่เหอมองดูยอดเงินเข้าในมือถือ เงยหน้ามองเขาอย่างไม่ยี่หระ “มีเวลาสามนาที พูดมา”
จ้าวเจิ่งซั่วไม่รู้ว่าเธอเอาเกณฑ์สามนาทีมาจากไหน แต่ก็รีบพูด
“เจินเจิน เรื่องนอกใจฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ แต่ฉันก็โอนทุกอย่างให้เธอหมดแล้ว หวังว่าเธอจะยกโทษให้
ส่วนเรื่องฉันกับเหมียวรุ่ย หวังว่าเธอจะไม่พูดออกไป ฉันรู้ว่าเธอโกรธ แต่ขอให้ปล่อยฉันไปเถอะ
เห็นแก่ที่ฉันยอมหมดตัว เห็นแก่รุ่ยหลิน ได้ไหม?
ยังไงฉันก็ต้องรักษางานไว้หาเงินเลี้ยงรุ่ยหลิน ถ้าฉันเป็นอะไรไป อนาคตรุ่ยหลินก็จบกัน ไม่ว่าจะยังไง รุ่ยหลินก็ออกมาจากท้องเธอ พ่อแม่อย่างเราต้องทำเพื่อลูกไม่ใช่เหรอ?”
“จบยัง?” ไน่เหอมองจ้าวเจิ่งซั่วด้วยสีหน้าเรียบเฉย ผู้ชายที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ยิ่งโอนเงินความอยากฆ่าก็ยิ่งพุ่งสูง แต่กลับมาแสดงละครรักใคร่ใยดี น่าสะอิดสะเอียนจริงๆ
แสดงเก่งขนาดนี้ ทำไมไม่ไปเข้าวงการบันเทิงซะเลยล่ะ
เสียงมือถือไน่เหอดังขึ้น เธอเดินลงบันได ไปหาหนุ่มน้อยใส่เสื้อกั๊ก พิจารณาโหงวเฮ้งแวบหนึ่ง แล้วโยนกุญแจรถให้
“ได้เลยครับเจ๊” หนุ่มน้อยรับกุญแจ นั่งฝั่งคนขับ ถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
“เจ๊ ผัวเก่าเจ๊เหมือนมีเรื่องจะคุยด้วยนะ”
“ขยะเปียกน่ะ อย่าไปสนใจ ไปกันเถอะ”
“โอเค” หนุ่มขับรถรับจ้างหัวเราะร่า สตาร์ทรถพลางชวนคุย
“เจ๊ทำถูกแล้ว ขยะทิ้งแล้วก็ทิ้งไป อย่าเก็บมาใส่ใจ”
“อื้ม”
“เจ๊มายื่นเรื่องหรือมารับใบหย่า?”
“ยื่นเรื่อง”
“งั้นต้องรออีกเดือนนึงกว่าจะได้ใบหย่า” หนุ่มขับรถบ่นอุบ
“ตอนแต่งง่ายจะตาย พอจะหย่าเรื่องเยอะชะมัด นโยบายเฮงซวย”
“นั่นสิ” ไน่เหอรับคำเบาๆ
“นโยบายเฮงซวยจริงๆ”
“อายุเท่าไหร่แล้วเรา?”
“สิบเก้าครับ เจ๊วางใจได้ ผมมีใบขับขี่ ขับรถมาสิบปีแล้ว” หนุ่มขับรถโม้ไปขับไป
“ผมชอบรถมาตั้งแต่เด็ก พ่อขับผมก็นั่งดู แปดเก้าขวบก็แอบเอารถพ่อมาขับเล่นในโรงจอดรถ ไม่เคยชนเลย เจ๊วางใจได้ ผม...”
ยังพูดไม่ทันจบ ตัวก็พุ่งไปข้างหน้า แล้วเด้งกลับมาติดเบาะ
เขารีบหันมามองไน่เหอด้วยความตกใจ “เจ๊ เป็นไรไหม? ขอโทษครับ โดนชนท้าย”
เขารู้สึกขายหน้าเล็กน้อย เพิ่งโม้ไปหยกๆ ก็โดนชนซะแล้ว
“ไม่เกี่ยวกับนาย”
ไน่เหอเปิดประตูลงรถ เห็นผู้ชายคนขับรถคันหลัง เปิดประตูหลังกระชากเด็กผู้หญิงคนหนึ่งลงมา แล้วชี้หน้าด่าเด็กที่ล้มกองกับพื้นสาดเสียเทเสีย
“นังตัวซวย พามาด้วยทีไรซวยทุกที มึงมันตัวล้างผลาญ กูจะตายเพราะมึงสักวัน กูจะตีให้ตาย...”
ในขณะที่ผู้ชายคนนั้นง้างมือจะตบเด็ก ไน่เหอก็คว้าข้อมือเขาไว้ แล้วสะบัดอย่างแรง
ผู้ชายคนนั้นเซถลาล้มลงไปกองกับพื้นในสภาพทุลักทุเลเหมือนเด็กผู้หญิงเมื่อกี้
“เชี่ยเอ้ย มึงเป็นใครวะ!” ผู้ชายคนนั้นกุมเอว จ้องไน่เหอเขม็ง
ไน่เหอไม่สนใจเขา เดินไปอุ้มเด็กผู้หญิงขึ้นมา
เด็กน้อยในอ้อมกอดไน่เหอตัวแข็งทื่อเหมือนตุ๊กตา ไม่กล้าขยับ ได้แต่น้ำตาไหลเงียบๆ น่าสงสารจับใจ
พอไน่เหอเห็นหน้าเด็กชัดๆ ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง หันไปมองผู้ชายปากมอมที่พื้น แล้วหยิบมือถือโทรแจ้งตำรวจ
ตำรวจจราจรมาถึง ตรวจสอบที่เกิดเหตุ สรุปว่ารถคันหลังผิดเต็มประตู
ในขณะที่ผู้ชายคนนั้นโวยวายว่าโดนทำร้าย จะเอาค่ารักษาพยาบาลมาหักค่าซ่อมรถ ตำรวจสายตรวจก็มาถึงพอดี
“ใครแจ้งความครับ?”
“ฉันเอง” ไน่เหอชี้ไปที่ผู้ชายคนนั้น
“เขาขับรถชนท้ายฉัน พอฉันลงมา เขาก็กำลังทุบตีเด็ก ฉันสงสัยว่านี่ไม่ใช่ลูกเขา รบกวนตรวจดีเอ็นเอหน่อยได้ไหมคะ?”
“มึงพูดบ้าอะไร! ไม่ใช่ลูกกูแล้วลูกใคร!” ผู้ชายคนนั้นจะเข้ามาแย่งเด็ก แต่พอสบตาไน่เหอก็ชะงัก แต่ปากยังดี
“ทำไม? จะทำร้ายร่างกายอีกเหรอ? กูไม่เชื่อหรอกว่ามึงจะกล้าต่อหน้าตำรวจ!”