บทที่ 613 ความยึดติดในใจของกู้เจินเจิน (ฟรี)
บทที่ 613 ความยึดติดในใจของกู้เจินเจิน (ฟรี)
ไน่เหอมองจ้าวเจิ่งซั่ว แววตาเต็มไปด้วยความดูถูกอย่างไม่ปิดบัง
“จ้าวเจิ่งซั่ว ฉันให้ทางเลือกคุณสองทาง รีบไปดำเนินการหย่ากับฉันดีๆ หรือจะให้ฉันแฉเรื่องคุณกับเหมียวรุ่ยออกไป”
ได้ยินชื่อ “เหมียวรุ่ย” รูม่านตาของจ้าวเจิ่งซั่วหดเล็กลงทันที ภายในใจตื่นตระหนก
เขานึกว่ากู้เจินเจินแอบดูมือถือเขา เห็นอะไรเข้าถึงได้อาละวาด นึกไม่ถึงว่าเธอจะรู้เรื่องเหมียวรุ่ย
เหมียวรุ่ยเป็นผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของบริษัทเขา ทั้งสองคนแอบคบกันลับๆ ถึงขั้นแกล้งทำเป็นไม่ถูกกันในบริษัทด้วยซ้ำ
เหตุผลแรกคือกฎบริษัทห้ามพนักงานคบกัน เหตุผลที่สองคือเขากับเหมียวรุ่ยใช้อำนาจหน้าที่ร่วมมือกันทำเรื่องที่บอกใครไม่ได้หลายเรื่อง
ถ้าความสัมพันธ์ของพวกเขาถูกเปิดโปง ถ้ามีการตรวจสอบบัญชีย้อนหลัง ผลที่ตามมาเขาคงรับไม่ไหว
ดังนั้นเขากับเหมียวรุ่ยจึงระวังตัวแจ แล้วเจินเจินรู้ได้ยังไง? หรือเหมียวรุ่ยเป็นคนบอก?
ช่วงหลังมานี้เหมียวรุ่ยคะยั้นคะยอให้เขาแต่งงานด้วยบ่อยๆ ถึงขั้นบอกว่ายอมลาออกเพื่อมาแต่งงานกับเขา
เขาไม่อยากหย่า เพราะไม่มีใครดูแลลูกได้ดีเท่ากู้เจินเจิน
แถมกู้เจินเจินยังหัวอ่อนหลอกง่าย เขาจะทำตัวเป็นเพลย์บอยนอกบ้านยังไงก็ได้ โดยที่บ้านไม่แตก
แต่ถ้าแต่งกับเหมียวรุ่ย เขาคงออกไปหาเศษหาเลยยากแล้ว
แต่ถึงจะไม่อยากหย่า เขาก็ไม่กล้าปฏิเสธตรงๆ เพราะถ้าเหมียวรุ่ยโกรธขึ้นมา ขู่จะแฉทุกอย่าง หลักฐานในมือเธอพอจะส่งเขาเข้าคุกได้สบายๆ
แต่เขานึกไม่ถึงว่า เพื่อจะได้แต่งงานกับเขา เหมียวรุ่ยจะกล้าทำถึงขนาดนี้
“กู้เจินเจิน เธอต้องการอะไร?”
“หย่า ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ?” ไน่เหอดึงใบหย่าออกมาจากใต้โต๊ะกาแฟ ดันไปตรงหน้าเขา
“เซ็นซะ”
สีหน้าจ้าวเจิ่งซั่วเปลี่ยนไปมาหลายตลบ สุดท้ายก็หยิบใบหย่าขึ้นมาอ่าน
ตอนอ่านใบหย่า นิ้วมือที่กำกระดาษสั่นระริก จนกระทั่งเห็นข้อตกลงด้านหลัง เขาเงยหน้าขวับ ตวาดใส่ไน่เหอด้วยความโกรธจัด “กู้เจินเจิน เธอจะให้ฉันตัวเปล่าเล่าเปลือยออกไปเหรอ? โลภมากเกินไปแล้วมั้ง!”
“ไม่ยอม?” ไน่เหอแค่นหัวเราะ
“ได้ งั้นเรื่องคุณกับเหมียวรุ่ย ก็เตรียมตัวเป็นข่าวหน้าหนึ่งได้เลย”
“เธอขู่ฉันเหรอ?” จ้าวเจิ่งซั่วทำใจดีสู้เสือ
“บริษัทไม่สนใจเรื่องชู้สาวหรอก”
“คุณกับเหมียวรุ่ยมีแค่เรื่องชู้สาวเหรอ? พวกคุณใช้อำนาจหน้าที่ยักยอกทรัพย์สินบริษัทเข้ากระเป๋าตัวเอง เป็นเงินจำนวนมหาศาล คิดว่าจะโดนกี่ปีล่ะ?”
รูม่านตาของจ้าวเจิ่งซั่วสั่นไหว ปากขยับแต่ไม่มีเสียง เขาเริ่มไม่แน่ใจข้อสันนิษฐานเดิมแล้ว เพราะต่อให้เหมียวรุ่ยอยากแต่งงานกับเขาแค่ไหน ก็คงไม่โง่เล่าเรื่องพวกนี้ให้กู้เจินเจินฟังแน่ แล้วกู้เจินเจินรู้ได้ยังไง?
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงเค้นคำถามออกมาได้ “เธอรู้ได้ยังไง?”
“หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง”
ลมหายใจของจ้าวเจิ่งซั่วหนักหน่วง สีหน้าเปลี่ยนไปมา สุดท้ายก็ปั้นหน้าเศร้าสร้อย
“เจินเจิน ฉันรักเธอนะ ตอนแรกที่ฉันร่วมมือกับเหมียวรุ่ย ก็เพราะอยากหาเงินให้เธอกับลูกสบายเร็วๆ ต่อมาเหมียวรุ่ยก็เอาเรื่องนี้มาขู่ บังคับให้ฉันคบด้วย ฉันไม่มีทางเลือก ถึงต้องจำใจยอม
เจินเจิน เธอก็รู้ว่าสเปคฉันคือผู้หญิงอ่อนหวานแบบเธอ ฉันจะไปชอบยักษ์ขมูขมีแบบเหมียวรุ่ยได้ยังไง ทุกวันที่ต้องอยู่กับเหมียวรุ่ย ฉันทรมานจะตายอยู่แล้ว
แต่ฉันไม่มีทางเลือกจริงๆ ถ้าฉันปฏิเสธ ถ้าหล่อนบ้าเลือดแฉทุกอย่างขึ้นมา ฉันติดคุกไม่เท่าไหร่ แต่เธอกับลูกจะอยู่ยังไง? ถ้าฉันมีประวัติอาชญากรรม อนาคตลูกก็จะเสียไปด้วย
ฉันทำเพื่อพวกเธอ ยอมกล้ำกลืนฝืนทนกับเหมียวรุ่ย เธอไม่เข้าใจฉันไม่ว่า แต่เธอยังมาทำกับฉันแบบนี้อีก?
เจินเจิน ความรักของเราตั้งกี่ปี... เธอทำแบบนี้ ฉันเสียใจมากจริงๆ เฮ้อ!”
ไน่เหอรอให้เขาแสดงละครตบตาจนจบ แล้วชี้ไปที่ใบหย่าตรงหน้า
“แสดงจบแล้วใช่ไหม? จบแล้วก็เซ็นซะ”
จ้าวเจิ่งซั่วนึกว่าพูดแบบนี้แล้วกู้เจินเจินจะใจอ่อน แต่เปล่าเลย
“ความรักของเราตั้งหลายปี เรายังมีลูกด้วยกันนะ ใช่สิ เรายังมีรุ่ยหลิน เจินเจิน เห็นแก่รุ่ยหลิน อย่าเพิ่งวู่วามเลย เราต่างคนต่างสงบสติอารมณ์สักสองวัน ดีไหม?”
จู่ๆ จ้าวเจิ่งซั่วก็ลุกพรวด อุ้มจ้าวรุ่ยหลินทำท่าจะเดินหนี จ้าวรุ่ยหลินตกใจร้องไห้จ้า
ใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำ น้ำตาร่วงเผาะๆ ปากก็ร้องตะโกน “จะหาแม่ ไม่ไป อย่าหย่ากันนะ...”
เขาเริ่มเสียใจแล้วที่ไปฟ้องพ่อ เขาไม่อยากเป็นเหมือนเสี่ยวเหยียน เพื่อนที่พ่อแม่หย่ากัน
แต่แม่ที่เคยรักเขาที่สุด ได้ยินเสียงร้องไห้ของเขา กลับไม่มองมาสักนิด
“จ้าวเจิ่งซั่ว ถ้าคุณก้าวพ้นประตูนี้ไป ก้าวต่อไปฉันจะส่งหลักฐานให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องทันที”
เดิมทีเขาก็รำคาญเสียงร้องไห้ของจ้าวรุ่ยหลินอยู่แล้ว พอได้ยินคำขู่ของไน่เหอ ความโกรธที่กดไว้ก็ปะทุขึ้นมา
เขาวางจ้าวรุ่ยหลินลง หันกลับมาจ้องไน่เหอ “กู้เจินเจิน เธอจะให้ตายกันไปข้างนึงเลยใช่ไหม?”
พอเห็นหญิงสาวตรงหน้าส่ายหัว เขาก็โล่งอก แต่ประโยคถัดมาทำเอาเขาจุก “ปลาอาจจะตาย แต่แหไม่ขาดหรอกนะ!”
“แล้วไง? ตอนนี้เธอจะเอาแต่เงินใช่ไหม? ความรักของเรา ลูกของเรา บ้านของเรา ในสายตาเธอไม่มีค่าอะไรเลยเหรอ!” เขาตีหน้าเศร้า ถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ
“กู้เจินเจิน เธอแน่ใจนะว่าจะหย่า”
“แน่นอน คนเลวๆ อย่างคุณ ไม่หย่าจะเก็บไว้ทำซากอะไร”
“ได้ กู้เจินเจิน เธอใจร้ายมาก” เขาเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนถอนหายใจยาว
“ช่างเถอะ ฉันผิดต่อเธอเอง ผิดต่อครอบครัวนี้ อยากหย่าก็หย่า ฉันยอมออกไปตัวเปล่า ถือว่าชดเชยให้เธอ”
เขาวางจ้าวรุ่ยหลินลง เดินไปที่โซฟา หยิบปากกาเซ็นชื่อลงในใบหย่า
เซ็นเสร็จ ก็ทำท่าหมดอาลัยตายอยาก เดินไปที่ประตู เดินไปได้สองก้าว ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงพูดขึ้น
“อุ้มลูกคุณไปด้วย”
จ้าวเจิ่งซั่วที่กำลังแกล้งเศร้าเกือบหลุดมาด เขามองไน่เหอด้วยสายตาสับสน เสียงเบาลง “หมายความว่าไง? ลูกเธอก็ไม่เอาเหรอ?”
ไน่เหอชี้ไปที่ใบหย่าบนโต๊ะ “ก่อนเซ็นไม่ได้อ่านเหรอ? คุณออกไปตัวเปล่า สิทธิ์การเลี้ยงดูเป็นของคุณ”
จ้าวเจิ่งซั่วไม่ได้อ่านจริงๆ เขาอ่านถึงแค่ข้อตกลงเรื่องทรัพย์สิน ก็ไม่ได้อ่านต่อ
เพราะในความคิดของเขา กู้เจินเจินไม่มีทางไม่เอาลูก!
...
ไน่เหอสบตากับสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงของเขา ริมฝีปากแดงเอ่ยคำว่า “มองอะไร ไสหัวไป!”