บทที่ 611 ความยึดติดในใจของกู้เจินเจิน (ฟรี)

ไน่เหอใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้อีกหลายปี ออกเดินทางท่องเที่ยวแบบปุบปับทัวร์ครั้งแล้วครั้งเล่า เธอได้เห็นความงดงามตระการตาของภูเขาและทะเล ลิ้มรสอาหารเลิศรสจากทั่วทุกมุมโลก และบังเอิญพบเจอกับชาวเน็ตที่ชื่นชอบเธอมากมาย

แม้เธอจะเข้าร่วมรายการวาไรตี้เพียงแค่สามวัน แต่กลับสร้างความประทับใจลึกซึ้งให้กับผู้คนมากมาย

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทุกครั้งที่มีเหตุการณ์ดาราชายอุ้มดาราหญิงไม่ไหว เธอจะถูกยกขึ้นมาเป็นตัวเปรียบเทียบเสมอ

คลิปวิดีโอที่เธออุ้มสวี่ชิ่นเดินบนคานทรงตัว แม้จะผ่านไปหลายปี ก็ยังคงถูกรีโพสต์และพูดถึงอยู่เสมอ

จุดเปลี่ยนที่ทำให้ไน่เหอออกจากโลกใบนี้ คือตอนที่เธอไปทำลายรังอาชญากรข้ามชาติ ช่วยเหลือตัวประกันที่ถูกลักพาตัวหรือถูกหลอกไปได้จำนวนมาก และยังช่วยชีวิตสายลับที่ใกล้ตายในคุกน้ำใต้ดินได้อีกหลายคน

แน่นอนว่า มีเธออยู่ พวกเขาไม่ตายหรอก

และหลังจากคุ้มกันพวกเขาหลบหนีไปได้ ไน่เหอก็เลือกที่จะพลีชีพไปพร้อมกับพวกอาชญากรชั่วร้ายเหล่านั้น

แม้จะตายไม่เหลือซาก แต่ก็ช่วยสั่งสมบุญกุศลให้ฉินเสียวเสี่ยวได้มหาศาล

ไม่ขาดทุน

...

อยู่โลกมนุษย์นานเกินไป นรกนี่ไม่อยากจะอยู่แม้แต่นาทีเดียว

ดังนั้นเธอจึงรีบตรงดิ่งไปที่สำนักงานย้อนเวลาทันที

...

ผีสาวในครั้งนี้ชื่อกู้เจินเจิน

คนที่จนกระทั่งลมหายใจสุดท้าย ก็ยังคิดไม่ออกว่าทำไมตัวเองถึงใช้ชีวิตจนมีสภาพแบบนั้น

ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ชายที่เคยทำอาหารให้เธอกินทุกวันตอนลำบาก คอยประคบประหงมตอนเธอมีประจำเดือน มารับเธอหลังเลิกงานไม่ว่าฝนจะตกแดดจะออก คนที่เคยบอกว่าจะไม่มีวันทอดทิ้งเธอ พอรวยขึ้นมา กลับเปลี่ยนไปรักผู้หญิงอื่นหน้าตาเฉย

ไม่เข้าใจว่าทำไมลูกชายที่เธอเลี้ยงดูมาอย่างยากลำบาก ยอมไม่เอาสินสมรสสักหยวนเพื่อแลกกับสิทธิ์การเลี้ยงดู ถึงหันหลังกลับไปหาพ่อแท้ๆ ที่เคยทิ้งเขาไป

เธอไม่เข้าใจว่าเธอทำผิดอะไร ทำไมถึงรั้งสามีที่เปลี่ยนใจไว้ไม่ได้ และรั้งลูกชายที่เลี้ยงมากับมือไว้ไม่อยู่

ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงต้องจบชีวิตลงอย่างโดดเดี่ยวและไม่เหลืออะไรเลย

เธอไม่ยินยอม!

เธอแค้น!

แค้นผู้ชายสารเลวคนนั้น แค้นลูกชายอกตัญญูคนนั้น

...

ทันทีที่สัมผัสได้ถึงแสงแดดอันอบอุ่น ไน่เหอก็ลืมตาขึ้น

โซฟาหนังแท้สีอ่อน พื้นหินอ่อนมันวาว โต๊ะกระจกหน้าโซฟาที่เช็ดจนใสแจ๋ว มองเห็นลวดลายของฐานไม้ด้านล่างได้อย่างชัดเจน

ครัวเปิดเชื่อมต่อกับห้องอาหาร จานชามในตู้ถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ หม้อไหต่างๆ เปล่งประกายแวววาว เคาน์เตอร์ครัวไม่มีคราบน้ำหรือสิ่งของรกหูรกตา ราวกับไม่เคยผ่านการใช้งานมาก่อน

ทุกมุมที่มองเห็น ล้วนสะอาดสะอ้าน และทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของกู้เจินเจิน

แม้ตอนนี้ที่บ้านจะมีเงินแล้ว แต่กู้เจินเจินก็ไม่ยอมจ้างแม่บ้าน วันๆ เอาแต่ทำความสะอาดบ้าน ปรนนิบัติสองพ่อลูกอย่างดี

สุดท้ายก็ไม่ได้ดีอะไรกลับมาเลย

ทำไปเพื่ออะไรกัน?

...

ไน่เหอเดินไปหน้ากระจก มองดูผมที่รวบไว้ลวกๆ ในกระจก ใบหน้าที่ซูบซีดหมองคล้ำ และเสื้อผ้าราคาถูกบนตัว ก็ได้แต่ถอนหายใจ

กู้เจินเจินคนนี้ ไม่ลงทุนกับตัวเองเลยจริงๆ

เธอผ่านความลำบากมาพร้อมกับจ้าวเจิ่งซั่ว เคยอยู่ห้องเช่าแคบๆ ยี่สิบหกตารางเมตร เงินเดือนสองคนรวมกัน หักค่าเช่าแล้วแทบไม่พอใช้จ่าย

ต่อให้ตอนนี้จ้าวเจิ่งซั่วมีรายได้ปีละล้าน ต่อให้พวกเขาย้ายมาอยู่บ้านหลังใหญ่

แต่กู้เจินเจินก็ติดนิสัยขี้เหนียวไปแล้ว ต่อให้มีเงินเก็บ ก็เอาไปทุ่มให้สามีกับลูกหมด ราวกับความต้องการของตัวเองไม่มีความหมาย

แต่การทุ่มเทและเสียสละฝ่ายเดียวแบบนี้ สุดท้ายกลับลงเอยด้วยการถูกละเลยและถูกทอดทิ้ง

ผู้หญิงโง่ๆ ที่ไม่เข้าใจว่า ลำบากก่อนสบายทีหลังอาจจะไม่จริง แต่สบายก่อนอย่างน้อยก็ได้สบาย เกิดมาชาติหนึ่ง ต้องดีกับตัวเองให้มากหน่อยสิ

ไน่เหอหยิบมือถือขึ้นมา สั่งอาหารเดลิเวอรี่ให้ตัวเองก่อน แล้วไปอาบน้ำอุ่น เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าของตัวเอง

ถึงค่อยเอาแล็ปท็อปออกมา ตรวจสอบหลักฐานการนอกใจของไอ้ชาติชั่วจ้าวเจิ่งซั่ว

...

การนอกใจของสามีกู้เจินเจินคนนี้ ย้อนหลังไปได้ถึงตอนที่เธอกำลังท้อง

ตอนนั้นเขายังไม่ได้ไต่เต้าขึ้นเป็นผู้อำนวยการฝ่ายขาย แม้จะเป็นแค่หัวหน้าแผนกขาย แต่อาศัยหน้าตาที่พอไปวัดไปวาได้ ก็มั่วกับสาวๆ ในแผนกไม่น้อย

ต่อมา พอตำแหน่งสูงขึ้น ผู้หญิงที่เขาเคยนอนด้วยก็ยิ่งเยอะขึ้น

ส่วนใหญ่เป็นฝ่ายเสนอตัวมาเอง เขาก็ยึดคติไม่เอาเปรียบตัวเอง ใครเสนอมาก็สนองหมด

ประวัติการเปิดห้องพักของเขาถ้าปริ้นออกมา คงยาวพอๆ กับผ้าพันมัมมี่ นี่ไม่รวมกรณีที่เขาแอบไปมีบ้านเล็กบ้านน้อยข้างนอกอีกนะ

พูดให้ถูกคือ ไม่ใช่บ้านของเขา แต่เป็นบ้านของผู้หญิงคนอื่น เขาบอกกู้เจินเจินว่าไปทำงานต่างจังหวัด แต่ความจริงไปขลุกอยู่บ้านผู้หญิงคนนั้น

ยิ่งไน่เหอสืบเจอมากเท่าไหร่ มุมปากก็ยิ่งยกสูงขึ้นเท่านั้น

จนกระทั่งนาฬิกาปลุกในมือถือดังขึ้น เธอมองดูบันทึกช่วยจำของนาฬิกาปลุก แล้วเซฟหลักฐานทั้งหมด เก็บคอมพิวเตอร์ แล้วเดินลงไปข้างล่าง

กู้เจินเจินไม่มีรถยนต์ มีแค่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กๆ ไว้รับส่งลูกไปโรงเรียน

ไน่เหอก็ไม่รังเกียจ ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าตามเส้นทางในความทรงจำของกู้เจินเจิน ไปถึงหน้าโรงเรียนอนุบาล

พอได้ยินเสียงประกาศว่า 'ผู้ปกครองชั้นเตรียมอนุบาลเชิญที่หน้าประตูครับ' ไน่เหอก็ล็อกรถ เดินไปที่หน้าประตูโรงเรียน

ครูเห็นเธอก็หันไปเรียกเด็กชายตัวน้อย "จ้าวรุ่ยหลิน คุณแม่มารับแล้วครับ"

เด็กชายวัยหกขวบเดินมาหาเธอเงียบๆ แล้วลากเท้าเดินไปที่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า

ขมวดคิ้ว เบะปาก บ่นอุบอิบด้วยน้ำเสียงรังเกียจ "ทำไมขี่มอเตอร์ไซค์มารับอีกแล้ว"

"ไม่อยากนั่ง?" ไน่เหอยื่นมือถือให้เขา

"งั้นโทรหาพ่อแกเอง ให้เขาขับรถมารับ"

"พ่อทำงานอยู่ ห้ามรบกวน" เขาทำตัวเหมือนผู้ใหญ่ สั่งสอนไน่เหอ

"แม่ไม่ได้ทำงาน ทำไมไม่ไปหัดขับรถ? พ่อบอกให้แม่ซื้อรถไว้รับส่งผมตั้งนานแล้ว แม่นั่นแหละที่ไม่ยอม"

"แล้วไง? ตอนนี้มีแค่มอเตอร์ไซค์ จะนั่งหรือไม่นั่ง?"

"นั่ง แม่อุ้มหน่อย ผมขึ้นไม่ถึง"

ไน่เหออุ้มเขาขึ้นวางบนเบาะเด็กด้านหลัง แล้วขี่กลับบ้าน

พอเข้าบ้าน ไน่เหอเพิ่งถอดรองเท้า ยังไม่ทันจะเก็บเข้าตู้ เจ้าเด็กนั่นก็สะบัดรองเท้าทิ้ง วิ่งแจ้นไปที่ตู้เย็น

"จ้าวรุ่ยหลิน เอารองเท้าเก็บเข้าตู้"

เขาหยุดชะงัก หันมามองไน่เหอด้วยความงุนงง "ทำไมแม่ไม่เก็บให้ล่ะ?"

ไน่เหอไม่สนใจเขา เก็บรองเท้าตัวเองเข้าตู้ แล้วเดินเข้าห้องนอนไป

จ้าวรุ่ยหลินยืนอยู่กลางห้องรับแขก มองประตูห้องนอนที่ปิดสนิท สลับกับมองรองเท้าตัวเองที่ถอดทิ้งไว้หน้าประตู เหมือนจะเข้าใจว่าทำไมแม่ถึงโกรธ แต่ก็ยังไม่ยอมแตะต้องรองเท้า

แค่เปิดตู้เย็น หยิบไอศกรีมกล่องเล็กออกมา กินไปดูการ์ตูนไป

จนกระทั่งฟ้าเริ่มมืด สมองน้อยๆ ของเขาถึงเพิ่งนึกได้ว่า วันนี้แม่ยังไม่ทำกับข้าว

คิ้วขมวดมุ่น ขณะที่เขากำลังจะไปเคาะประตูเรียกแม่มาทำกับข้าว ก็ได้ยินเสียงออดประตู