บทที่ 24 ความยึดติดในใจของชวีเซียวเซียว

ผู้ช่วยตัวเล็ก ๆ ไม่เคยคิดเลยว่าในเมื่อได้ยินเสียงในห้องน้ำอยู่ชัด ๆ แต่คุณชวีคนนี้กลับไม่เคาะประตูเลยสักนิด แถมยังผลักประตูห้องน้ำเปิดเข้าไปทันที

ถ้าภรรยาของเขากำลังอาบน้ำหรือเข้าห้องน้ำอยู่จะทำยังไง?

เขารีบวิ่งไปขวางหน้าประตูทันที แล้วเขาก็เห็นภรรยาของตัวเองทั้งตัวอยู่ในอ่างอาบน้ำ เหลือแค่จมูกที่โผล่พ้นน้ำออกมา

“ที่รัก!” เขาอยากจะวิ่งเข้าไป แต่ไม่รู้ว่าใครคว้าคอเสื้อด้านหลังของเขาไว้แล้วโยนเขาไปด้านข้าง

“เฉียวจื้อ อย่าให้เขาเข้ามา” ไน่เหอก้าวเข้าไปข้างในแล้วปิดประตู ขวางทุกคนไว้ข้างนอก

เสียงดังขนาดนี้ย่อมทำให้ผู้หญิงในอ่างอาบน้ำตื่นขึ้นมาได้ไม่ยาก

เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นจากน้ำแล้วมองไน่เหอด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร

“เธอเป็นใคร?”

“ไม่ควรจะเป็นฉันเหรอที่ต้องถามว่าเธอเป็นใคร?”

ไน่เหอเดินเข้าไปใกล้ มองอ่างอาบน้ำที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกควันแห่งความมืดและผู้หญิงที่อยู่ในอ่าง

โชคดีที่มาทัน ถ้าช้ากว่านี้อีกวันเดียวก็คงไม่ทันแล้วจริง ๆ

“ยังไม่ยอมออกมาอีกเหรอ? ต้องให้ฉันลงมือเองใช่ไหม?” ขณะพูด ไน่เหอก็เดินไปที่ขอบอ่างอาบน้ำ แสดงท่าทีพร้อมที่จะลงมือได้ทุกเมื่อ

แต่สิ่งที่อยู่ในอ่างอาบน้ำไม่ได้สนใจเธอเลย มันมองเธออย่างท้าทาย “ร่างกายนี้เป็นของฉัน ถ้าไม่ฆ่าเธอคนนั้นซะ ฉันก็ไม่… อ่า…”

ภรรยาของผู้ช่วยและผีผู้หญิงที่เข้าสิงร้องกรี๊ดเสียงแหลมพร้อมกัน

เสียงที่ประสานกันเหมือนเสียงร้องคู่ทำให้แก้วหูของไน่เหอเจ็บแสบ ส่วนข้างนอกห้องน้ำ ผู้ช่วยก็ตะโกนถามว่าเกิดอะไรขึ้น

หนวกหูจริง ๆ!

ไน่เหอที่เริ่มหงุดหงิดจึงใช้แรงมากขึ้นโดยตรง ดึงวิญญาณหญิงออกจากร่างนั้นด้วยมือเปล่า

ภรรยาของผู้ช่วยเจ็บจนสลบไป ไน่เหอรีบคว้าตัวเธอก่อนที่ร่างจะจมลงไปในน้ำ

“เงียบ ถ้ายังกรี๊ดอีก ฉันจะกำจัดเธอซะ”

ผีผู้หญิงเมื่อถูกดึงออกมาก็รู้ทันทีว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ควรไปยุ่งด้วย ตอนนี้มันเหมือนถูกใครบางคนบีบคอแห่งโชคชะตาเอาไว้ ทำให้เสียงเงียบลงไปทันที

“เข้ามาได้แล้ว”

พอได้ยินเสียงของไน่เหอ เฉียวจื้อก็ปล่อยผู้ช่วยออก ผู้ช่วยเมื่อเข้ามาก็เห็นภรรยาของเขาถูกคุณชวียกตัวเอาไว้

“ภรรยาของผมเป็นอะไรไปครับ?”

เขารีบเข้าไปหา อยากจะอุ้มภรรยาของเขาขึ้นมา แต่พยายามอยู่สองสามครั้งก็ยืนไม่ไหว เขาจึงทำได้แค่กึ่งนั่งยอง ๆ แล้วมองไน่เหอด้วยความกระอักกระอ่วน

ตอนที่ภรรยาของเขามีสติ เขาก็เคยอุ้มเธอ ตอนนั้นถึงจะรู้สึกว่าหนัก แต่เขาก็ยังอุ้มได้ แต่นี่ภรรยาของเขาที่หมดสติอยู่กลับหนักอึ้งเหมือนศพ เขาอุ้มไม่ไหว

เมื่อไน่เหอเห็นอย่างนั้นก็เอาผีผู้หญิงในมือขยำจนเป็นก้อนกลม ๆ แล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อ จากนั้นก็แปะยันต์ชำระล้างลงบนร่างของผู้หญิงที่หมดสติ แล้วเอาเสื้อคลุมอาบน้ำมาคลุมให้ ก่อนจะดึงตัวเธอเข้ามาในอ้อมแขนของตัวเอง

ท่าทางที่สบาย ๆ ของเธอทำให้ดูเหมือนว่าสิ่งที่เธออุ้มอยู่เป็นเพียงแมวตัวเล็ก ๆ ไม่ใช่ผู้หญิงหนักกว่าหกสิบกิโลกรัม

ในขณะที่ผู้ช่วยตกใจ เขาก็สาบานกับตัวเองในใจว่า หลังจากวันนี้เขาจะต้องออกกำลังกายอย่างหนัก จะต้องสร้างกล้ามเนื้อ จะต้องไม่ปล่อยให้สถานการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก ที่แม้แต่ภรรยาของตัวเองก็ยังต้องขอให้คนอื่นช่วยอุ้ม

ไน่เหออุ้มเธอไปที่ห้องนอนแล้ววางลงบนเตียง

ผู้ช่วยรีบเข้าไปดูใกล้ ๆ “คุณชวี ภรรยาของผมเป็นอะไรไปครับ?”

“ออกไปคุยกันข้างนอกดีกว่า”

“ครับ” เขารีบห่มผ้าให้ภรรยา แล้วเดินตามไน่เหอออกจากห้อง

ไน่เหอหยิบอุปกรณ์วาดยันต์ออกจากกระเป๋าสะพายใบเล็ก ๆ ของเธอ แล้ววาดรูปยันต์สามใบได้อย่างง่ายดายบนโต๊ะกาแฟ

“พี่เจ๋งจริง ๆ” เฉียวจื้อจ้องมองไน่เหอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเคารพ “นี่คือยันต์อะไรเหรอครับ?”

“อ๋อ นี่คือยันต์ที่จะทำให้พวกนายเห็นผีได้ไง” ไน่เหอยิ้มมุมปาก แล้วแปะยันต์ทั้งสามใบลงบนตัวของผู้ชายสามคนตรงหน้า

ทั้งสามคนไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่

จนกระทั่งเห็นไน่เหอดึงก้อนกลม ๆ สีดำที่เปียกชื้นออกมาจากกระเป๋า แล้วโยนมันลงบนพื้นเหมือนโยนของสกปรก

“พี่ครับ นี่มันตัวอะไร?”

ไน่เหอไม่ได้ตอบคำถามของเฉียวจื้อ เธอแปะยันต์ชำระล้างบนตัวเธอเองก่อน แล้วหันไปมองก้อนกลม ๆ สีดำนั้น

“ว่าไง จะให้ฉันช่วยเธอเหรอ?”

ก้อนกลม ๆ สีดำสั่นเล็กน้อย แล้วในชั่วพริบตามันก็คลี่ออก กลายเป็นผู้หญิงที่เปียกปอนเหมือนลูกหมาตกน้ำ

เพียงชั่วครู่เดียวก็มีแอ่งน้ำขังอยู่ใต้ร่างของมัน

“ให้ตายเถอะ นี่มันตัวอะไรวะ?” เฉียวจื้อล้มตัวลงบนโซฟาอย่างแรง ร่างกายเขากำลังต้องการความปลอดภัยจากไน่เหอ

ไม่เพียงแค่เขา แม้แต่เฉียวรุ่ยที่ดูเป็นผู้ใหญ่และสุขุมและไม่ตื่นตระหนกง่าย ๆ ก็ยังเกร็งตัวและขยับเข้าใกล้ไน่เหอหนึ่งก้าว

“คุณ… คุณชวี… นี่… มัน…”

ผู้ช่วยรู้สึกเหมือนตกอยู่ในเหวแห่งความหนาวเย็นจากศีรษะถึงปลายเท้า เมื่อเห็นแอ่งน้ำบนพื้นแล้วความฝันร้ายนั้นก็ย้อนกลับเข้ามาในใจอีกครั้ง ทำให้เขาเข้าใจทันทีว่าผีผู้หญิงตัวนี้มาจากไหน แต่เมื่อคิดว่าผีผู้หญิงตัวนี้อยู่กับเขามาหลายวันแล้ว ขาทั้งสองข้างของเขาก็เริ่มสั่นจนพูดไม่เป็นภาษา

ไน่เหอไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของพวกเขา เธอวาดรูปยันต์ต่อไป

ยันต์ในครั้งนี้ซับซ้อนกว่ายันต์ที่เคยเห็นมา เส้นสายที่ซับซ้อนทำให้เฉียวจื้อตาค้างจนพูดไม่ออก จนกระทั่งไน่เหอวาดเสร็จแล้วเขาก็กลับมาหายใจได้อีกครั้ง

ในชั่วขณะที่ยันต์เสร็จสมบูรณ์ พลังที่แผ่ออกมาทำให้ผีผู้หญิงตัวนั้นตกใจจนอยากจะหนีไป

“ถ้าแกขยับ ฉันจะผ่าแกเป็นสองซีก!”

“อาจารย์ไว้ชีวิตด้วยเถอะค่ะ อาจารย์ไว้ชีวิตฉันด้วย ฉันไม่เคยทำร้ายใครจริง ๆ”

“ถ้าฉันมาช้ากว่านี้อีกวัน ผู้หญิงที่อยู่ในห้องนั้นก็ตายแล้ว แกยังจะบอกฉันว่าแกไม่เคยทำร้ายใครอีกเหรอ?”

“อาจารย์เชื่อฉันเถอะค่ะ ที่ผ่านมาฉันแค่ทำให้คนตกใจแค่นั้นเอง ครั้งนี้ก็เพราะฉันชอบเขา”

ผีผู้หญิงมองผู้ช่วย ใบหน้าที่น่ากลัวเผยให้เห็นถึงความเขินอายที่น่าขนลุก

ผู้ช่วยตกใจจนรีบไปยืนอยู่ข้างหลังไน่เหอแล้วท่องบทสวดมนต์ในใจไม่หยุด

“ทำไมถึงไปที่โฮมสเตย์แห่งนั้นได้?”

“ฉันอยู่ตรงนั้นมาตั้งแต่แรกค่ะ เพราะผู้ชายที่ฉันแอบรักประกาศว่ามีแฟนแล้ว ฉันเสียใจมากเลยดื่มเหล้าจนเมา แล้วก็ไปอาบน้ำจนตัวเองจมน้ำตายค่ะ

พอฉันตายบ้านหลังนั้นก็กลายเป็นบ้านผีสิง คนแถวนั้นก็เลยรู้เรื่องนี้กันหมด บ้านเลยปล่อยเช่าไม่ได้ ขายก็ไม่ได้ จนเจ้าของบ้านยอมปล่อยให้คนทำธุรกิจโฮมสเตย์เช่าไปค่ะ

คนพวกนั้นเลยปรับปรุงบ้านให้กลายเป็นโฮมสเตย์ไว้ให้เฉพาะนักท่องเที่ยวจากต่างถิ่นมาพัก เพราะยังไงพวกเขาก็ไม่รู้เรื่องราวของบ้านอยู่แล้ว แค่ถ่ายรูปสวย ๆ ก็จะมีคนจองเข้ามาพักเองค่ะ”

เฉียวจื้อ: เจ้าของบ้านคนนี้มันเฮงซวยจริง ๆ!

เฉียวรุ่ย: นี่ก็ถือว่าเป็นวิธีที่ดีในการเปลี่ยนจากขาดทุนเป็นกำไร

ผู้ช่วย: เป็นความผิดของเขาเอง ตอนที่ภรรยาของเขาบอกว่ารู้สึกไม่สบายใจ เขาก็ควรจะพาภรรยาออกจากที่นั่น

ไน่เหอ: …

“พอแล้ว เธอไปกับฉันก่อน แล้วค่อยจัดการทีหลัง”

“ฉันผิดไปแล้ว… ไว้ชีวิตฉันด้วยเถอะค่ะ… ฉันยังไม่เคยมีแฟนเลย… ฮือ ๆ ๆ ๆ…”

“หุบปาก!”

ไน่เหอมองผู้ช่วย “เอาขวดมาให้ฉันหน่อย”

ผู้ช่วยเดินหาในบ้าน แล้วก็เจอขวดแยมเปล่า

“เข้าไปเอง อย่าให้ฉันต้องลงมือ”

ผีผู้หญิงไม่อยากถูกบีบให้เป็นก้อนกลมเหมือนเมื่อก่อน จึงยอมลอยเข้าไปในขวดแยมเอง

ไน่เหอปิดฝาขวดให้แน่น แล้วยัดขวดแยมนั้นใส่ในกระเป๋าสะพายใบเล็ก ๆ ของเธอ

หลังจากที่ผีผู้หญิงถูกเก็บไปแล้ว ผู้ช่วยก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที แต่แล้วเขาก็นึกถึงภรรยาของตัวเองที่ยังคงหมดสติอยู่

“คุณชวี ภรรยาของผมจะทำยังไงดีครับ? ต้องโทรเรียก 120 ไหมครับ?”

“ลองฟังดูสิว่าคุณพูดอะไรออกมา? ถ้า 120 มีประโยชน์ คุณจะมาหาพี่สาวผมทำไม?”