บทที่ 23 ความยึดติดในใจของชวีเซียวเซียว

เมื่อหลี่หลินมองเห็นชัดเจนว่าคนในจอคือเจียงหาน เธอรีบยกมือปิดหน้าด้วยความตกใจและหันหลังวิ่งหนีไปทันที

ท่าทางของเธอเหมือนกับคนที่เผลอวิ่งเข้าไปในห้องอาบน้ำชาย แล้วรีบปิดหน้าไม่ให้คนอื่นเห็น

เฉียวจื้อหัวเราะฮ่าๆ เมื่อเห็นเธอวิ่งหนีไป จากนั้นก็วางสายวิดีโอคอล

ส่วนอีกด้านหนึ่ง เจียงหานมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ถูกวางสายไปแล้วและจมอยู่ในห้วงความคิด

เขาไม่ได้เห็นชัดเจนว่าเลขาฯ ที่เฉียวจื้อพูดถึงคือใคร แต่เขาก็ได้เห็นหน้าชวีเซียวเซียว

เขาจำไม่ได้แล้วว่าไม่ได้เจอชวีเซียวเซียนานแค่ไหนแล้ว

พอได้เห็นหน้าเธอเพียงชั่วแวบเดียวอีกครั้งก็รู้สึกเหมือนผ่านมานานแสนนาน

ตั้งแต่ชวีเซียวเซียวจากไป เขาก็เหมือนถูกสาปให้โชคร้ายไปซะทุกเรื่อง เริ่มจากถูกหลิวอวี้ถิงสวมเขาให้จนกลายเป็นตัวตลกในวงการ ตามมาด้วยความซวยอื่นๆ ทั้งเรื่องงานที่ติดขัดและชีวิตที่เต็มไปด้วยอุปสรรค…

คนเราจะมองเห็นว่าใครคือคนหรือผีก็ต่อเมื่อตกต่ำถึงขีดสุดเท่านั้น

เหมือนกับตอนนี้ที่ข้างกายเขาไม่มีใครที่รักและเป็นห่วงเขาจริงๆ เลย

แต่ก่อนนั้นเคยมี ชวีเซียวเซียวในอดีตเคยรักเขามาก ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีเขาเป็นศูนย์กลาง เธอใส่ใจและดูแลเขา…

แต่เขากลับยอมทิ้งผู้หญิงที่รักเขาหมดหัวใจเพื่อแลกกับผู้หญิงที่น่ารังเกียจอย่างหลิวอวี้ถิง…

…

พอคิดดูแล้ว ตอนนี้ชวีเซียวเซียวจะเกลียดหรือจะทำร้ายเขา ก็เป็นเรื่องที่พอเข้าใจได้ เพราะยิ่งรักมากก็ยิ่งเกลียดมาก!

เจียงหานเกิดความคิดประหลาดขึ้นมาว่า หากชวีเซียวเซียวกลับมาอยู่ข้างเขาอีกครั้ง สถานการณ์ที่โชคร้ายของเขาจะดีขึ้นหรือไม่

บางทีคนกับคนอาจต้องมีเรื่องของพรหมลิขิต บางทีชวีเซียวเซียวอาจเป็นคนที่เกิดมาเพื่อเสริมดวงให้เขาโดยเฉพาะ

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เขาก็ไม่ควรมีอคติอะไรแล้ว

ทันใดนั้น เจียงหานก็อยากรู้ขึ้นมาว่า ถ้าเขาไปหาชวีเซียวเซียวและตกลงจะแต่งงานกับเธอ เธอจะรู้สึกอย่างไร?

เธอจะน้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้ง หรือจะดีใจจนเนื้อเต้น หรืออาจจะดีใจจนพูดไม่ออก…

เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมาแล้วก็ไม่สามารถระงับได้อีกต่อไป เจียงหานเริ่มมีความคาดหวัง อยากจะเจอชวีเซียวเซียว อยากได้ยินคำว่า ‘ฉันตกลง จากปากของเธอ

…

อีกด้านหนึ่ง ไน่เหอยังไม่รู้เลยว่าเพียงเพราะหน้าเธอโผล่ในวิดีโอคอลของเฉียวจื้อแวบเดียว ทำให้เจียงหานกลับมาคิดถึงเธออีกครั้ง

ตอนนี้เธอได้เดินตามเฉียวจื้อเข้าไปในห้องทำงานของประธานแล้ว

เมื่อเห็นไน่เหอเข้ามา เฉียวรุ่ยก็ลุกขึ้นต้อนรับ “คุณชวีเชิญนั่งครับ”

“ได้ค่ะ ท่านประธานเฉียวให้ฉันมาหาคงเพราะเรื่องของเขาใช่ไหมคะ” สายตาของไน่เหอไปหยุดอยู่ที่ชายใส่แว่นที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาดูเหนื่อยล้าเหมือนไม่ได้พักผ่อนมานาน

แม้จะมีหมอกควันแห่งความมืดปกคลุมอยู่ แต่ต้นตอของหมอกควันนั้นกลับไม่ได้มาจากตัวเขาเอง

เฉียวรุ่ยหันไปหาชายใส่แว่น “คุณช่วยเล่าสถานการณ์ของคุณให้คุณชวีฟังหน่อย”

ผู้ช่วยคนนี้รู้เรื่องอุบัติเหตุทางรถยนต์ของเฉียวจื้อทั้งหมด จึงรู้ถึงความสามารถของไน่เหอเป็นอย่างดี เขาจึงเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ให้เธอฟังอย่างละเอียด

“งานของผมค่อนข้างยุ่งครับ ดังนั้นแผนการท่องเที่ยวทั้งหมดจึงเป็นภรรยาของผมที่จัดเตรียมเอาไว้ก่อนแล้ว ที่พักเป็นบ้านพักสไตล์โฮมสเตย์ครับ ในอินเทอร์เน็ตมีรูปภาพและโครงสร้างภายในบ้านให้ดู ตอนนั้นภรรยาของผมถูกใจมากเลยครับ

แต่พอไปถึงที่นั่นจริง ๆ กลับพบว่าบ้านไม่ได้อยู่ในตัวเมือง โชคดีที่รถโดยสารสาธารณะเดินทางสะดวกจึงไม่มีผลกระทบกับการเดินทางของเรา พวกเราจึงตัดสินใจเข้าพัก

บ้านเหมือนกับรูปภาพในอินเทอร์เน็ตทุกประการ ตอนแรกผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไร แต่พอภรรยาของผมเข้าไป เธอบอกว่าไม่ชอบและรู้สึกไม่สบายใจ

ผมถามเธอว่าไม่สบายตรงไหน เธอก็อธิบายออกมาไม่ได้

ปกติถ้าเธอไม่ชอบ ผมก็จะเปลี่ยนที่พักใหม่ทันที แต่ในวันนั้นเราเดินทางกันทั้งวันจนเหนื่อยมาก อีกอย่างที่นั่นก็อยู่ค่อนข้างไกล การหาที่พักใหม่ก็ลำบาก

ผมจึงปลอบเธอว่าบางทีอาจจะเหนื่อยเกินไปแล้วให้เธอพักผ่อนก่อน ถ้าไม่ชอบจริงๆ พรุ่งนี้ค่อยย้ายไปที่อื่น

แม้ภรรยาของผมจะไม่เต็มใจ แต่เพราะเหนื่อยเกินไปและไม่อยากวุ่นวาย เธอก็เลยยอมพักอยู่ที่นั่น

ในคืนนั้นเธอขี้กลัวมาก เกาะติดผมไม่ห่างเลยครับ แม้แต่จะเข้าห้องน้ำก็ต้องให้ผมไปด้วย

กลางคืนพวกเราหลับกันสนิทมาก แต่ผมกลับถูกเสียงน้ำปลุกขึ้นมากลางดึก เสียงน้ำไหลจ๊อก ๆ ดังจนผมรู้สึกรำคาญ

ตอนแรกผมคิดว่าภรรยาของผมลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำกลางดึก แต่เสียงน้ำยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ยาวนานกว่าที่ภรรยาของผมอาบน้ำเสียอีก

จากนั้นผมก็ได้ยินเสียงฝีเท้า เป็นเสียงคนเดินเท้าเปล่าบนพื้นและเท้าก็เปียกไปด้วยน้ำ ทุกครั้งที่ย่ำลงบนพื้นจะมีเสียงแปะ ๆ ดังขึ้น

เสียงนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ พร้อมกับกลิ่นอับชื้นที่มีกลิ่นเหม็นเน่า

ผมกลัวมาก ไม่เคยกลัวอะไรขนาดนี้มาก่อนเลย

ผมรู้สึกตัวดีทุกอย่าง แต่เปลือกตาของผมกลับหนักอึ้งอย่างประหลาด และร่างกายก็เหมือนถูกตรึงเอาไว้ พยายามขยับเท่าไหร่ก็ขยับไม่ได้”

ผู้ช่วยคนนั้นตัวสั่นเล็กน้อย เมื่อนึกถึงเรื่องราวในวันนั้น ขนของเขาก็ลุกซู่ไปทั้งตัว

“จากนั้นผมรู้สึกได้ว่ามีมือที่เย็นยะเยือก เหม็นเน่า และเหนียวเหนอะหนะคู่หนึ่งมาลูบใบหน้าของผม ความหวาดกลัวในตอนนั้นทำให้ผมหลุดพ้นจากพันธนาการ และลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที

ภายในห้องเงียบสนิท ไม่มีเสียงใดๆ แสงจันทร์ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามา ทำให้มองเห็นเค้าโครงของเฟอร์นิเจอร์จางๆ

หน้าของผมแห้งสนิท ภายในห้องก็ไม่มีเสียงน้ำ

ผมเปิดโคมไฟหัวเตียง ภรรยาของผมหลับสบายมาก บนพื้นก็ไม่มีร่องรอยของน้ำ ภายในห้องก็ไม่มีอะไรผิดปกติ ผมถึงได้รู้ว่าเมื่อครู่เป็นเพียงแค่ฝันร้ายเท่านั้น

ครึ่งหลังของคืนนั้นผมไม่ได้นอนเลย นั่งดูโทรศัพท์อยู่จนถึงเช้า

พอภรรยาของผมตื่นขึ้น ผมก็บอกว่าอยากจะย้ายที่พักใหม่ แต่เธอกลับปฏิเสธ เธอบอกว่าที่นี่ดีกว่าในเมือง กลางคืนเงียบสงบช่วยให้เธอหลับสบายขึ้น

ถึงแม้ผมจะกลัวอยู่บ้าง แต่ในฐานะที่เป็นผู้ชายก็ไม่กล้าที่จะวอแวขอออกไปเพราะแค่ฝันร้าย โชคดีที่หลังจากนั้นไม่กี่วัน ผมก็ไม่ฝันร้ายอีกเลย

แต่ผมก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผลพวงจากฝันร้าย หรือว่าเป็นเพราะผมกลัวจนเสียสติไปแล้ว

แม้กระทั่งตอนนี้ที่กลับถึงบ้านแล้ว กลางคืนผมก็ยังได้ยินเสียงน้ำ บางครั้งก็ได้กลิ่นเหม็นเน่าลอยมาจาง ๆ ด้วย

กลางคืนผมนอนไม่หลับ กลางวันก็ไม่มีแรง ผมรู้สึกว่าตัวเองจะทนไม่ไหวแล้ว”

ไน่เหอพยักหน้า “ตั้งแต่คุณฝันร้ายจนถึงตอนนี้ นานแค่ไหนแล้วคะ?”

“หกวันครับ วันนี้เป็นวันที่หก”

“ยังโชคดี ภรรยาของคุณอยู่ที่บ้านไหมคะ”

“อยู่ครับ ช่วงนี้เธอไม่สบายก็เลยลาพักงาน”

“ได้ค่ะ ไปบ้านคุณกันเลย”

“ตอนนี้เลยเหรอครับ?”

“ไม่งั้นจะให้รออะไรคะ?”

“อืม ได้ครับ” ผู้ช่วยตอบตกลงก่อนจะหันไปหาเฉียวรุ่ย “ท่านประธานเฉียวครับ ผมขอลาพักครึ่งวัน…”

“ไปเถอะ ผมจะไปกับพวกคุณด้วย”

“อ๊ะ? เอ่อ ได้ครับ ท่านประธานเชิญ”

“พี่จะไปทำไม?” เฉียวจื้อพูดบ่นไปเดินไป “เมื่อก่อนไม่เห็นรู้เลยว่าพี่ชอบเข้าข้างคนอื่นขนาดนี้?”

เฉียวรุ่ยไม่สนใจเขา

เฉียวจื้อยังอยากจะบ่นต่ออีกสักหน่อย แต่พอสบตากับพี่ชายของเขาแล้วก็ยอมหุบปากไปทันที

เขากลัวว่าพี่ชายจะไม่มีคุณธรรม จะตีเขาต่อหน้าพี่สาว…

บ้านของผู้ช่วยอยู่ไม่ไกลจากบริษัทมากนัก ต้องใช้เวลาขับรถประมาณหนึ่งชั่วโมง แม้จะเป็นชุมชนเก่า แต่ภายในบ้านตกแต่งได้ดีมาก

เมื่อทุกคนเดินเข้าบ้าน ไน่เหอก็มองไปยังห้องน้ำที่มีหมอกควันแห่งความมืดหนาแน่น

ประตูห้องน้ำปิดอยู่ และมีเสียงน้ำไหลออกมาจากข้างใน

ก่อนที่ผู้ช่วยจะทันได้ห้าม ไน่เหอก็รีบผลักประตูห้องน้ำให้เปิดออกทันที

— เสร็จสมบูรณ์ —