บทที่ 20 โลกในจินตนาการกับโลกแห่งความจริง

บทที่ 20 โลกในจินตนาการกับโลกแห่งความจริง

"ทำไมสีหน้าดูแย่ขนาดนั้นคะ? ไปขุดสุสานมาเหรอ?"

ถังเหยาก้มหน้าลงอีกครั้งแล้วเอ่ยถามเรียบๆ

ในขณะเดียวกัน คังหมิงที่หน้าซีดเผือดจนน่ากลัวเมื่อได้ยินคำถามของถังเหยา เขาก็ไม่ได้รีบร้อนตอบ แต่ลากเก้าอี้มานั่งลงก่อน จากนั้นจึงพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่า "บก. ถัง... ผมโดนสวมเขาเข้าแล้วครับ"

"หือ?"

ถังเหยาอึ้งไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินดังนั้น ก่อนจะค่อยๆ หันขวับไปมอง ดวงตาสวยเบิกกว้างจ้องมองเขา "เสียใจด้วยนะคะ... แล้วก็ ถ้าเป็นไปได้ ช่วยเล่ารายละเอียดให้ฟังหน่อยสิคะ!"

เธอสนใจสุดๆ เลยล่ะ!

"ไม่ใช่ครับ"

คังหมิงมองถังเหยาที่ดวงตาเป็นประกายวิบวับก็รู้ทันทีว่าเธอเข้าใจผิด เขาส่ายหน้าอย่างแรง แล้วชู "บิ๊กคอมิก" ฉบับล่าสุดในมือขึ้นมา กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักอึ้งว่า "เมื่อสามปีก่อน ตอนที่ผมเพิ่งเรียนจบ ผมได้อ่านรวมเล่มของมังงะเรื่อง 'สาวน้อย เด็กหนุ่ม และดาบ' ตั้งแต่นั้นมาผมก็ตกหลุมรักมังงะเรื่องนี้ สาเหตุที่ผมมาสัมภาษณ์งานตำแหน่งบรรณาธิการการ์ตูนตอนที่อับจนหนทาง ก็เพราะมังงะเรื่องนี้เหมือนกัน เพราะผมรักมังงะเรื่องนี้จากใจจริง"

"...เข้าใจแล้วค่ะ"

แววตาของถังเหยาหม่นแสงลงทันที รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เหมือนเห็นคนถืออาหารแมวเดินมา นึกว่าจะได้กินของอร่อย แต่พอชิมแล้วรสชาติกลับไม่ใช่

อย่างไรก็ตาม เธอก็พอเดาสาเหตุของสีหน้าคังหมิงได้แล้ว

"ผมรักมังงะเรื่องนี้มากจริงๆ แต่คุณรู้ไหมครับว่าในฉบับล่าสุดมังงะเรื่องนี้วาดอะไรออกมา!!!"

อารมณ์ของคังหมิงพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที "อาจารย์ฉวนลี่อี่ฟู่! ไม่สิ! ตาแก่สารเลวนั่น! ไม่สิ! ไอ้โง่นั่นดัน..."

"เสียงดังเกินไปแล้วค่ะ"

ถังเหยาก้มหน้าลงอีกครั้ง ปรับแก้ตัวอักษรสำหรับเรื่อง ลูกโป่งหัวมนุษย์ และพูดขัดจังหวะ "ฉันรู้ว่าคุณหงุดหงิดเรื่องอะไร ฉันเป็นบก. ผู้รับผิดชอบมังงะเรื่องนี้นะคะ ฉันเห็นเนื้อเรื่องของตอนนี้เร็วกว่าคุณซะอีก"

"เอ๊ะ?"

สีหน้าของคังหมิงแข็งค้าง เขาจ้องมองเด็กสาวที่ก้มหน้าทำงานอยู่ด้วยความงุนงง ราวกับเพิ่งรู้เรื่องนี้

จากนั้น เขาก็ยิ่งตื่นตระหนกและขึ้นเสียงดังกว่าเดิม "งั้น..."

"บอกแล้วไงคะว่าอย่าเสียงดัง"

ถังเหยาเห็นบรรณาธิการคนอื่นๆ หันมามอง จึงจำต้องเงยหน้าขึ้น "ฉันพยายามเต็มที่แล้ว คุณก็น่าจะรู้สาเหตุดีนี่คะ จำตอนที่ฉันเถียงกับบรรณาธิการบริหารตอนที่คุณมารายงานตัววันแรกได้ไหม? ฉันพูดถึงปัญหาของอาจารย์โอวไปแล้ว แต่เขาบอกไม่ให้ฉันเข้าไปยุ่ง"

"...อาจารย์โอว?"

"ฉันเกือบลืมไปว่าคุณเพิ่งมาใหม่ ฉวนลี่อี่ฟู่เป็นนามปากกาค่ะ ชื่อจริงของเขาคือ โอวฉงฉวน... ถูกต้อง เขาคืออาจารย์โอวที่ฉันพูดถึงนั่นแหละ"

"..."

เมื่อได้ยินดังนั้น

สีหน้าของคังหมิงก็แข็งค้างไปอีกรอบ ความทรงจำในวันแรกที่กองบรรณาธิการหลั่งไหลเข้ามาดั่งคลื่นสึนามิ

'ลายเส้นของอาจารย์โอวมีปัญหา! เธอจะไปรู้ดีกว่าเขาได้ยังไง!? เธอรู้ไหมว่าผลงานเรื่องไหนมียอดขายสูงสุดในบิ๊กคอมิก? เธอรู้ไหมว่าถ้าเรื่องสาวน้อย เด็กหนุ่ม และดาบ หยุดตีพิมพ์ไปหนึ่งสัปดาห์จะส่งผลกระทบขนาดไหน?'

คำพูดของบก. ติง ระเบิดก้องอยู่ในหูของคังหมิง

"เขาก็เป็นไอ้โง่เหมือนกันใช่ไหมครับ!!!?"

ในชั่วพริบตา

คังหมิงเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดทันที เขาผุดลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนลั่น "นี่มันแย่ยิ่งกว่าหยุดตีพิมพ์ซะอีก! วาดออกมาได้หมาไม่แดกแบบนี้เนี่ยนะ! แล้วบอกว่าไม่มีปัญหา!!!"

เพราะเสียงตะโกนของเขา

ทันใดนั้น

ทั้งกองบรรณาธิการก็ตกอยู่ในความเงียบสงัด

ทุกคนหันมามองเขาเป็นตาเดียว

แต่คังหมิงไม่สนใจเลยสักนิด เขาเอาแต่มองถังเหยาพร้อมโบกไม้โบกมือไปมา "คุณเตือนเขาแล้วชัดๆ! ทำไมเขายังดื้อดึงจะทำตามใจตัวเองอีก? ทำไมถึงป้อนขี้ให้คนอ่านกินแบบนี้!"

"ใจเย็นก่อนค่ะ"

ถังเหยาละมือจากคีย์บอร์ด ส่งสายตาเอือมระอาไปให้คังหมิง "ตะโกนไปแล้วแก้ปัญหาได้เหรอคะ? เปลี่ยนสถานการณ์ตอนนี้ได้หรือไง?"

"แต่! นี่มันเกินไปแล้วนะครับ! ทำไมคุณพูดไปแล้ว ทั้งคนเขียนทั้งบก. บริหาร ถึงไม่สะทกสะท้านเลย! นี่มันไม่มีเหตุผลเอาซะเลย!"

"..."

ถังเหยาเห็นว่าเขายังไม่สงบลง และดูท่าเรื่องจะยิ่งยุ่งยากขึ้น เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เลื่อนเก้าอี้หมุนตัวกลับมา จากนั้นค่อยๆ ลบสีหน้าอารมณ์ดีออกไป ยื่นนิ้วขาวเรียวชี้ลงที่พื้น แล้วสั่งเสียงเย็น

"นั่งลงซะ!"

"..."

คังหมิงมองเด็กสาวหน้านิ่งตรงหน้า ซึ่งแตกต่างจากท่าทางน่ารักสดใสตามปกติอย่างสิ้นเชิง ความแตกต่างนี้รุนแรงจนเขาตัวสั่นสะท้าน

ในชั่วพริบตา เขาก็สงบสติอารมณ์ลงได้

เขารีบนั่งลงอย่างว่าง่ายทันที

"ฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณนะ"

ถังเหยาเห็นเขานั่งลงแล้วก็กลับคืนสู่ท่าทีปกติ เธอหมุนเก้าอี้กลับไปทำงานต่อแล้วตอบว่า "ฉันก็เคยเป็นนักอ่านมาก่อน ฉันเข้าใจความไม่พอใจและความคับแค้นของคุณดี ถ้าอยากด่าก็ด่าได้ค่ะ แต่การตะโกนเสียงดังในกองบรรณาธิการมันสร้างปัญหามากนะ อย่าลืมสิว่าคุณเพิ่งมาใหม่ แล้วคุณก็เสียงดังหนวกหูจริงๆ"

คังหมิงยิ้มเจื่อนๆ หลังจากกวาดสายตามองไปรอบๆ เขาก็หลบสายตา พอจะเข้าใจความหมายของถังเหยาแล้ว

แต่ว่า...

"แต่ผมเจ็บใจจริงๆ นะครับ... หรือจะเรียกว่าภาพฝันเกี่ยวกับอาชีพนี้มันพังทลายลงแล้วก็ได้ สรุปแล้วตาแก่สารเลวฉวนลี่อี่ฟู่คิดอะไรของเขาอยู่กันแน่!"

คราวนี้คังหมิงลดเสียงลง แต่ในมือยังคงกำหนังสือ บิ๊กคอมิก ฉบับล่าสุดไว้แน่น คำพูดเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจอย่างรุนแรง

"ทุกคนย่อมมีช่วงเวลาที่ภาพฝันพังทลายกันทั้งนั้นแหละค่ะ รีบๆ ชินไว้จะดีกว่า เพราะเมื่อไหร่ที่งานอดิเรกกลายเป็นอาชีพ มันจะยุ่งยากมาก แม้แต่ในวงการเกมที่คุณตั้งใจจะเข้าแต่แรก คุณคงไม่รู้สินะคะ? ฝ่ายวางแผนเกมออนไลน์หลายคนยังไม่เล่นเกมที่ตัวเองรับผิดชอบเลยด้วยซ้ำไป"

"หา?"

"คุณไม่รู้จริงๆ ด้วย"

ถังเหยาก้มหน้าลง ปรับแก้ตัวอักษรในมังงะต่อไปเรื่อยๆ พลางตอบอย่างจนใจ "ดังนั้น การทำงานมันก็น่าเบื่อแบบนี้แหละค่ะ ส่วนเรื่องฉวนลี่อี่ฟู่... จริงๆ แล้วความคิดของอาจารย์โอวไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร มันก็แค่คนที่หลุดการควบคุม จมดิ่งอยู่ในโลกของตัวเอง แล้วหลงตัวเองว่าดีเลิศ... ท้ายที่สุดแล้ว ในระดับหนึ่ง นักเขียนมีอิสระที่จะวาดอะไรก็ได้ ตราบใดที่พวกเขาไม่สนเรื่องผลประโยชน์ทางการค้าเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ถ้าผลงานนั้นทำมาเพื่อการค้า ตลาดจะสอนบทเรียนให้พวกเขารู้เองค่ะว่าโลกแห่งความจริงคืออะไรและต้องจ่ายค่าตอบแทนยังไง ถ้าคนวางแผนเกมออนไลน์ไม่เล่นเกมตัวเอง เขาก็จะไม่เข้าใจความต้องการที่แท้จริงของผู้เล่น อาจจะยื้อไปได้สักพัก แต่สุดท้ายก็ต้องรับผลกรรมอยู่ดี และผลกรรมสำหรับมังงะจะมาเร็วกว่านั้นเยอะค่ะ ยังไงงานของอาจารย์โอวก็ยังอีกไกลกว่าจะจบ แบบสอบถามความเห็นผู้อ่านในฉบับหน้า ความนิยมของมังงะ และความเคียดแค้นของนักอ่าน จะสะท้อนกลับไปที่อาจารย์โอวโดยตรง เขาคงจะเข้าใจในไม่ช้าว่าโลกแห่งความจริงกับโลกในจินตนาการของเขามันมีช่องว่างอยู่"

เมื่อพูดถึงตรงนี้

ถังเหยาก็อดนึกถึงอนิเมะเรื่องหนึ่งในชาติก่อนที่ชื่อว่า 'พี่น้องปริศนาโรงเรียนมหาเวท' (The Irregular at Magic High School) หรือที่เรียกกันเล่นๆ ว่าอนิเมะ 'วีรบุรุษต่อต้าน...' ไม่ได้

อนิเมะเรื่องนั้นแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าโลกในจินตนาการของผู้เขียนเป็นอย่างไร ซึ่งมันคนละเรื่องกับโลกแห่งความจริงโดยสิ้นเชิง... จุดที่ถังเหยารับไม่ได้ที่สุดน่าจะเป็นตอนจบของซีซั่นแรก ที่ตัวละครประกาศอย่างชอบธรรมว่าจะไม่สร้างมลพิษให้กับน่านน้ำชายฝั่ง และจะรอให้เรือรบแล่นออกไปไกลจากชายฝั่งก่อน

หลังจากมีข่าวเรื่องการปล่อยน้ำเสียปนเปื้อนกัมมันตรังสีออกมา

ทุกครั้งที่นึกถึงฉากนี้ ถังเหยาก็รู้สึกว่ามันดูงี่เง่ามาก... เธออยากจะยัดไมโครโฟนใส่ปากคนแต่งต้นฉบับแล้วให้เขาแสดงฉากนั้นใหม่อีกรอบจริงๆ

"...แต่ต่อให้มีความต้องการจะสื่อสารมากแค่ไหน ก็ทำแบบนี้ไม่ได้สิครับ เขาไม่นึกถึงความรู้สึกคนอ่านเลยเหรอ?"

หลังจากได้ฟังคำพูดของถังเหยา คังหมิงก็เจอกับการพังทลายของความศรัทธาซ้ำสองในเวลาสั้นๆ

หน้าของเขาซีดเผือด สีหน้าเหมือนคนโดนหลอกจนหมดตัว พึมพำว่า "บอกตามตรง ผมยังทำใจไม่ได้ครับ คุณถัง คุณไม่คิดว่า..."

"ฉันเทียวไปเทียวมาสี่รอบแล้ว ก็ยังเปลี่ยนใจอาจารย์โอวไม่ได้ค่ะ"

ถังเหยาหยุดมือ แล้วพูดขึ้น "อันที่จริง บรรณาธิการคือสะพานเชื่อมระหว่างนักอ่านกับนักเขียนการ์ตูน โดยธรรมชาติแล้วมีหน้าที่ต้องคอยดึงสติไม่ให้นักเขียนการ์ตูนเตลิดเปิดเปิงจนหลงเข้าไปในโลกของตัวเองจนกู่ไม่กลับ แต่ชัดเจนว่าทั้งอาจารย์โอวและบก. บริหารไม่ได้คิดแบบนั้น"

"..."

คังหมิงพูดไม่ออก

นักเขียนเสาหลักยืนกรานจะทำตามใจตัวเอง แถมเขายังได้ยินคำพูดของบก. บริหารที่เป็นหัวหน้าด้วยหูตัวเองอีก

ในสถานการณ์แบบนั้น เธอยังอุตส่าห์เทียวไปเทียวมาถึงสี่รอบ

นี่เรียกไม่ได้แล้วว่าเป็นความเป็นมืออาชีพ แต่มันคือการทุ่มสุดตัวแล้ว

แต่ผลลัพธ์ก็ยังไม่เปลี่ยน

วินาทีนี้

เขารู้สึกว่าภาพฝันทั้งหมดพังทลายลง และอยากจะลาออกมันซะเดี๋ยวนี้เลย

"อย่างไรก็ตาม ดูจากปฏิกิริยาของคุณแล้ว นักอ่านคนอื่นๆ ข้างนอกก็น่าจะรับไม่ได้เหมือนกัน ต่อไปก็ให้ไวน์รสขมแก้วนี้เสิร์ฟถึงมืออาจารย์โอวกับท่านบก. บริหารผู้เป็นที่เคารพก่อนแล้วกันค่ะ"

ถังเหยาพิมพ์ตัวอักษรตัวสุดท้ายเสร็จ ละมือจากคีย์บอร์ดแล้วหันกลับมา "ต่อจากนี้ ก็ขึ้นอยู่กับตัวคนเขียนเองแล้วค่ะ วาดเนื้อเรื่องแบบนี้ออกมา ถ้าเขาอธิบายไม่ได้หรือหาทางลงสวยๆ ในภายหลังไม่ได้ ฉันคิดว่าเสาหลักต้นนี้ก็น่าจะจบเห่แล้วล่ะค่ะ รอดูกันต่อไปว่าเขาคิดอะไรอยู่และจะเลือกทางไหน"

คังหมิงอึ้ง "เลือก... ยังมีทางให้เลือกอีกเหรอครับ?"

"พลิกไปดูหน้าสุดท้ายสิคะ"