บทที่ 739 - ความกลัดกลุ้ม

บทที่ 739 - ความกลัดกลุ้ม

ถ้าพวกเขาไปทำงานโยธา ที่บ้านก็จะขาดคนหาเงินไปหนึ่งคน รายได้ก็จะลดน้อยลง

แต่ถ้าไม่ส่งคนไป ที่บ้านก็ต้องควักเงินจ่ายก้อนโต

เงินพวกนั้นล้วนเป็นเงินที่พวกเขาหามาด้วยความยากลำบาก จะให้ควักจ่ายออกไปก็รู้สึกเสียดายจริงๆ

ผ่านไปครู่หนึ่ง หัวหน้าหมู่บ้านจี้ก็เดินออกมา

จี้เซิงพูดขึ้นว่า “ที่เรียกทุกคนมารวมตัวกัน ก็เพื่อจะชี้แจงเรื่องการซ่อมถนน บ้านไหนมีคนก็ต้องส่งคน บ้านไหนไม่อยากส่งคนไป ก็ต้องจ่ายเงิน”

สิ้นเสียงของเขา สีหน้าของชาวบ้านที่เมื่อครู่ยังดูผ่อนคลายก็พลันเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

คนส่วนใหญ่เมื่อกี้ยังไปยืนดูเรื่องสนุกของบ้านเดิมตระกูลซ่งอยู่เลย คิดไม่ถึงว่าตอนนี้พวกเขากลับต้องกลายเป็นฝ่ายเครียดเสียเอง

จี้เซิงพูดต่อ “เงื่อนไขการเกณฑ์แรงงานในครั้งนี้ บ้านไหนที่มีผู้ชายอายุสิบห้าปีขึ้นไปแต่ไม่เกินสี่สิบห้าปี จำนวนสองหรือสามคน จะต้องส่งตัวแทนมาหนึ่งคน”

“บ้านไหนมีสี่คนหรือสี่คนขึ้นไป จะต้องส่งตัวแทนมาสองคน”

“ส่วนบ้านไหนที่ไม่มีคนเข้าเกณฑ์ และที่บ้านก็ไม่มีรถม้าหรือรถวัว ก็ไม่ต้องส่งคน และไม่ต้องจ่ายเงิน”

“แต่ถ้าบ้านไหนไม่มีคนเข้าเกณฑ์ ทว่ามีรถม้าหรือรถวัว จะต้องจ่ายเงินคันละห้าตำลึง”

“หากคนในบ้านไม่อยากไปใช้แรงงาน สำหรับคนที่อยู่นอกเมือง ต้องจ่ายเงินคนละสามตำลึง ส่วนคนที่อยู่ในเมือง ต้องจ่ายเงินคนละแปดตำลึง”

“หลังจากนี้อีกครึ่งปี หากถนนหนทางยังซ่อมไม่เสร็จ ก็ต้องมาเกณฑ์กันใหม่อีกรอบ”

จี้เซิงกวาดสายตามองทุกคนแวบหนึ่ง แล้วพูดต่อว่า “แน่นอนว่าถ้ามีการซื้อรถเพิ่มหรือลดจำนวนลง เงินที่ต้องจ่ายก็จะปรับเปลี่ยนไปตามจำนวนจริง”

“สำหรับคนที่จ่ายเงินแทนแรงงาน เงินที่จ่ายไปจะคุ้มครองแค่ครึ่งปีเท่านั้น ครบครึ่งปีแล้วถ้าถนนยังไม่เสร็จ ก็ต้องจ่ายใหม่อีกรอบ”

พอได้ยินว่าต้องจ่ายคนละสามตำลึง ชาวบ้านหลายคนก็สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

สามตำลึงเชียวนะ

สำหรับชาวนาชาวไร่ทั่วไปแล้ว เงินสามตำลึงต้องใช้เวลาเก็บหอมรอมริบกันตั้งหลายปี

บางครอบครัวต่อให้ขายที่นาขายทรัพย์สิน ก็ยังรวบรวมเงินไม่ได้มากขนาดนั้น

แต่สำหรับคนที่ทำงานกับตระกูลซ่ง เงินสามตำลึงก็แค่เงินเดือนเพียงเดือนเดียวของพวกเขาเท่านั้น

[จบแล้ว]