บทที่ 737 - อย่าให้โอกาสพวกเขา
บทที่ 737 - อย่าให้โอกาสพวกเขา
บทที่ 737 - อย่าให้โอกาสพวกเขา
ซ่งเหอซิวพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ “ข้าไม่ได้มีอำนาจบารมีมากมายขนาดนั้น ที่จะช่วยให้พวกเจ้าพ้นผิดได้ พวกเจ้าทำผิดกฎหมายก็เป็นเรื่องจริง ทำผิดก็ต้องชดใช้ กรรมใดใครก่อกรรมนั้นย่อมคืนสนอง พวกเจ้าทำตัวชั่วร้าย ก็สมควรแล้วที่ต้องได้รับโทษ”
หลี่ชุ่ยชุ่ยหน้าถอดสี กำลังจะอ้าปากพูดต่อ แต่เจ้าหน้าที่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ตวัดแส้ฟาดใส่นางทันที พร้อมตวาดเสียงดังลั่น “มาถึงที่นี่แล้วยังจะให้คนมาขอความเมตตาอีกเหรอ ถ้าไม่อยากตายก็หุบปากซะ ไม่งั้นข้าจะเฆี่ยนให้ตายเลยคอยดู!”
หลี่ชุ่ยชุ่ยตกใจจนสะดุ้งโหยง ร่างกายเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น ตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัวพลางเงยหน้ามองเจ้าหน้าที่
คนพวกนี้ช่างโหดร้ายเหลือเกิน ไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น นึกจะตีก็ตี
เมื่อครู่นางมัวแต่จะพูด เลยไม่ทันสังเกตว่าจื่อหยวนได้ส่งสัญญาณทางสายตาให้เจ้าหน้าที่คนนั้น
ฉินเฮ่อฉี หัวหน้าเจ้าหน้าที่คุมงานตะคอกเสียงเข้ม “เลิกพล่ามได้แล้ว รีบมาเบิกอุปกรณ์ไปสร้างรังนอนของพวกเจ้าซะ ไม่อย่างนั้นคืนนี้ไม่มีที่ซุกหัวนอน ก็อย่ามาร้องไห้โวยวายให้ข้าได้ยินเชียว!”
คนบ้านเดิมตระกูลซ่งยังไม่ตัดใจ ส่งสายตาเว้าวอนไปทางครอบครัวซ่งเหอซิว
แต่ผิดคาด ครอบครัวซ่งเหอซิวไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่อีก จึงหันหลังเดินจากไปทันที
คนบ้านเดิมตระกูลซ่งรู้สึกเคียดแค้นชิงชังอย่างถึงที่สุด
อย่าให้มีโอกาสนะ ไม่อย่างนั้นพวกเขา...
[จบแล้ว]