บทที่ 648 - นี่มันปูทะเลไม่ใช่หรือ

บทที่ 648 - นี่มันปูทะเลไม่ใช่หรือ

ซ่งชูหม่านลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดูท่าวันนี้ของจะขายออกหมดแน่

เหล่าชาวประมงเองก็วางใจเช่นกัน ที่ความเหนื่อยยากของอาหม่านและอาไหวไม่สูญเปล่า

ซุนเสี่ยวเหอหันไปมองสัตว์ทะเลชนิดอื่นต่อ ทันใดนั้นเขาก็ร้องอุทานออกมา "ปลานาโปเลียน? นี่มันปลานาโปเลียนนี่นา"

พูดจบเขาก็รู้สึกว่าตัวเองแสดงอาการตื่นเต้นเกินงามไปหน่อย จึงหัวเราะแก้เก้อ "ขออภัยด้วย ปลาที่บ้านเจ้าจับมาได้ ข้าไม่ค่อยได้เห็นมานานแล้ว แม้แต่ที่หอเทียนไว่เองก็นานๆ ทีถึงจะเจอสักครั้ง ข้าเลยตื่นเต้นไปหน่อย"

ซ่งชูหม่านเลิกคิ้วเล็กน้อย คนที่นี่ช่างมีเล่ห์เหลี่ยมน้อยกว่าพ่อค้าในยุคที่นางจากมาเยอะเลย

ถ้าเป็นพ่อค้าในยุคนั้น เพื่อจะกดราคาให้ต่ำที่สุด ต่อให้เห็นของดีแค่ไหนก็จะไม่แสดงอาการดีใจออกมา แต่จะทำหน้าเหม็นเบื่อแล้วติโน่นตินี่

เดี๋ยวก็บอกว่าปลาตัวใหญ่ไป เนื้อหยาบ ทำยาก กลัวขายไม่หมดวันเดียวเน่า

เดี๋ยวก็อ้างว่าขนส่งลำบาก ค่าขนส่งแพง

สรุปสั้นๆ คือจะงัดสารพัดข้ออ้างมากดราคาจนคนขายจิตตก เพื่อให้ได้ราคาที่ตัวเองต้องการ

ซ่งชูหม่านยิ้มตอบ "ใช่เจ้าค่ะ แต่ข้าชอบชื่อเล่นของมันมากกว่า ที่เรียกว่า 'พี่ชายเจ้าสมุทร' ฟังดูเท่ดี"

ซุนเสี่ยวเหอพยักหน้าเห็นด้วย "จริงด้วย ชื่อเรียกมันมีตั้งเยอะแยะ"

จากนั้นสายตาเขาก็เหลือบไปเห็นปูตัวใหญ่ก้ามโตที่ถูกมัดไว้อย่างดี "โอ้! นี่มันปูทะเลเขียวนี่นา"

"ใช่เจ้าค่ะ" ซ่งชูหม่านตอบรับ "แต่มันมีชื่อเรียกเฉพาะว่า ปูทองหลาง หรือปูเลื่อย เจ้าค่ะ"

ในยุคปัจจุบัน ปูชนิดนี้ถือเป็นปูทะเลที่มีราคาสูงชนิดหนึ่งเลยทีเดียว

ลักษณะเด่นของมันคือกระดองที่มีสีเขียวอมฟ้า ก้ามใหญ่แข็งแรง

ที่สำคัญคือเนื้อแน่นมาก รสชาติหวานมัน โดยเฉพาะตัวเมียที่มีไข่แน่นเต็มกระดอง อร่อยอย่าบอกใครเชียว

ซุนเสี่ยวเหอมองปูพวกนั้นด้วยแววตาเป็นประกาย "ตัวใหญ่ขนาดนี้ เนื้อต้องแน่นมากแน่ๆ วันนี้เจ้าทำข้าประหลาดใจไม่หยุดเลยนะอาหม่าน"

"ข้าให้ราคาเต็มที่เลย ของดีๆ แบบนี้ ท่านหลงจู๊ต้องพอใจมากแน่ๆ"

ซ่งชูหม่านยิ้มรับ "ขอบคุณเจ้าค่ะท่านอาซุน"

การค้าขายดำเนินไปอย่างราบรื่น ท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาของโก่วอิงหยากับเซิ่งต้าหลางที่ยืนมองอยู่ห่างๆ

พวกเขาทำได้แค่ยืนมองเม็ดเงินจำนวนมหาศาลไหลเข้ากระเป๋าของซ่งชูหม่านโดยที่ทำอะไรไม่ได้เลย

[จบแล้ว]