บทที่ 646 - ลองดูสักตั้ง

บทที่ 646 - ลองดูสักตั้ง

คนอื่นๆ ต่างก็พากันพูดถึงความกังวลใจของตัวเอง

ถึงแม้ว่าการลงไปงมของหายากใต้ทะเลจะทำเงินได้ดี แต่ถ้าทำให้อาหม่านไม่พอใจจนเสียงานเสียการ นางอาจจะเปลี่ยนคนงานยกชุดก็ได้ แบบนั้นคงได้ไม่คุ้มเสียแน่

งานดีๆ ที่ทำแล้วสบายแถมได้เงินเยอะขนาดนี้ ชาตินี้คงหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว

นิสัยใจคอของซ่งชูหม่านในช่วงหลายเดือนมานี้พวกเขาก็เห็นมากับตาแล้ว ใครที่กล้าไปกระตุกหนวดเสือ หรือทำให้ขุ่นเคืองใจ ล้วนจบไม่สวยสักราย

ซ่งชูหม่านมองท่าทีระมัดระวังตัวของพวกเขาแล้วก็พอจะเดาความคิดออก

"เอางี้ก็แล้วกัน ครั้งหน้าเราลองออกเรือให้เช้ากว่าเดิมสักครึ่งชั่วยาม พวกเราจะลองดูสักตั้ง พวกท่านมีกันตั้งสิบกว่าคน ครั้งหน้าก็แบ่งคนลงไปแค่ครึ่งเดียวก่อน ส่วนอีกครึ่งรออยู่บนเรือ พอรอบถัดไปค่อยสลับให้อีกครึ่งลงไป ถ้าทำแบบนี้แล้วยังทำให้งานจับปลาล่าช้าอีก เราก็ยกเลิกแผนการลงน้ำไปเลย"

หลายคนหันไปมองหน้าหยางชิงรุ่ย

แม้ซ่งชูหม่านจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่ทุกครั้งเวลามีเรื่องอะไร นางมักจะหันไปถามความเห็นจากหยางชิงรุ่ยก่อนเสมอ ราวกับยกให้เขาเป็นหัวหน้าคนงานกลายๆ

หยางชิงรุ่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า "ตกลง ครั้งหน้าลองดูแบบนั้นก็ได้ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ต้องยกเลิก"

ซ่งชูหม่านยิ้มกว้าง "อื้ม เอาตามนั้นแหละ"

เหล่าลูกเรือต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก ผสมปนเปไปกับความตื่นเต้น

เรือแล่นกลับเข้าฝั่งอย่างรวดเร็ว

เมื่อเรือใกล้เทียบท่า ซ่งชูหม่านก็มองเห็นคนสองคนยืนชะเง้อคอรออยู่ที่ท่าเรือ

ไม่ใช่ใครที่ไหน โก่วอิงหยากับเซิ่งต้าหลางนั่นเอง

ซ่งชูหม่านเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สองคนนี้ยังไม่กลับไปอีกหรือเนี่ย ความอดทนสูงส่งจริงๆ

นางแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นพวกเขา หันไปสั่งงานหยางชิงรุ่ย "ท่านอาชิงรุ่ย เดี๋ยวพอเทียบท่าแล้ว ให้คนขนของลงไปชั่งน้ำหนักเลยนะเจ้าคะ"

"ได้เลย"

เมื่อเรือเทียบท่าเรียบร้อย ลูกเรือก็เริ่มขนถังไม้ลงจากเรือ

โก่วอิงหยากับเซิ่งต้าหลางที่ยืนรออยู่รีบเดินเข้ามาดูใกล้ๆ

พวกเขาตกใจมากที่เห็นว่าในถังไม้แต่ละใบเต็มไปด้วยสัตว์ทะเลนานาชนิด

"ทำไมวันนี้ถึงได้ของเยอะขนาดนี้" โก่วอิงหยาพึมพำกับตัวเอง

ปกติต้องใช้เวลาทั้งวันไม่ใช่หรือ แต่นี่ยังไม่ทันจะบ่ายเลย ก็กลับมาพร้อมของเต็มลำเรือแล้ว

ซ่งชูหม่านหันไปเห็นพวกเขาก็แกล้งทักทาย "อ้าว ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่ง ท่านยังไม่กลับไปอีกหรือ มารอซื้อปลาหรือเจ้าคะ เสียใจด้วยนะ ปลาพวกนี้ข้ามีขาประจำรับซื้อหมดแล้ว คงแบ่งขายให้ท่านไม่ได้หรอก"

โก่วอิงหยาหน้าตึงขึ้นมาทันที "ใครบอกว่าข้าจะมาซื้อปลาของเจ้า ข้าแค่... ข้าแค่มายืนรับลมชมวิวเฉยๆ"

ซ่งชูหม่านยิ้มเยาะ "อ้อ รับลมชมวิว แหม ช่างมีอารมณ์สุนทรีย์จริงๆ นะเจ้าคะ มายืนดมกลิ่นคาวปลาเนี่ย"

[จบแล้ว]