บทที่ 578 - คนที่สวมรอยเป็นพี่สาวคนโต

บทที่ 578 - คนที่สวมรอยเป็นพี่สาวคนโต

ลูกสาวคนโต?

ซ่งเหอซิวชะงักไปทันที เขาหันไปมองซ่งชูหม่านด้วยสายตาสงสัย

อาหม่านเคยบอกเขาว่ารู้เบาะแสของลูกสาวคนโตแล้ว แต่บอกว่าต้องรออีกหลายวันไม่ใช่หรือกว่าจะกลับมาได้

ทำไมจู่ๆ วันนี้ถึงโผล่มาถึงหน้าบ้านเลยล่ะ

ซ่งชูหม่านส่ายหน้าให้พ่อ

นางเองก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน

ซ่งเหอซิวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ให้พวกเขาเข้ามา"

ซ่งชูหม่านไม่ได้คัดค้านอะไร ในเมื่อซ่งเสี่ยวซวนตัวจริงก็อยู่ที่นี่แล้ว จู่ๆ มีเด็กอีกคนโผล่มา ย่อมต้องเป็นตัวปลอมแน่นอน

นางอยากจะเห็นนักว่าใครกันแน่ที่กล้าวางแผนเล่นงานครอบครัวนาง

เดี๋ยวนะ คนตระกูลเซิ่งโผล่มา แล้วจู่ๆ คนที่สวมรอยเป็นพี่สาวคนโตก็โผล่ตามมา สองเรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกันหรือเปล่านะ

เผิงชุ่ยอวี้รีบเดินไปที่ประตู พาคนกลุ่มนั้นเข้ามา

เวลานี้ทุกคนในห้องโถง รวมทั้งเสิ่นหานรุ่ย เสิ่นถังอวี้ และจี้จิ่งหนาน ต่างก็นั่งประจำที่กันพร้อมหน้า

จี้จิ่งหนานรู้อยู่แล้วว่าซ่งเสี่ยวซวนคือลูกสาวคนโตตัวจริงของซ่งเหอซิว ตอนนี้เขาจึงนั่งดูละครฉากนี้ด้วยท่าทางสุขุมเกินวัย สายตาจับจ้องไปที่คนที่เพิ่งเดินเข้ามา

หูหงหงและจางเฉิงซานแต่งตัวมอมแมมเสื้อผ้าขาดวิ่นเหมือนขอทาน จูงมือเด็กคนละข้างเดินเข้ามาในห้องโถงด้วยท่าทางหวาดหวั่น

พอกวาดตามองเห็นคนนั่งกันเต็มห้อง ก็ยิ่งตื่นเต้นประหม่าเข้าไปใหญ่

คุณพระช่วย บ้านนี้คนเยอะชะมัด

แต่บ้านนี้ก็รวยจริงๆ นั่นแหละ

แค่ห้องโถงรับแขกห้องเดียว ก็ใหญ่กว่าบ้านพวกเขาทุกห้องรวมกันเสียอีก

เมื่อกี้เดินจากประตูใหญ่เข้ามา ก็รู้สึกว่าไกลใช่เล่น

ซ่งชูหม่านพิจารณาทั้งสามคนอย่างละเอียด

พอเห็นแววตาโลภมากที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของพวกเขา นางก็รู้สึกรำคาญใจขึ้นมาทันที

นิยายที่เคยอ่านในชาติก่อน ก็มีพวกที่รู้ว่าบ้านเศรษฐีลูกหาย แล้วพาเด็กมาสวมรอยเพื่อหวังรวยทางลัดแบบนี้เยอะแยะ

คนพวกนี้ไม่สนหรอกว่าความจะแตกไหม สนแค่ว่าเผื่อฟลุ๊คจะได้ประโยชน์จากเด็กคนนี้

สภาพของสามคนตรงหน้า ดูไม่ต่างจากขอทานเลย

แต่เด็กผู้หญิงดูจะแต่งตัวดีกว่าผู้ใหญ่สองคนหน่อย อย่างน้อยเสื้อผ้าก็แค่มีรอยปะชุน ไม่มีรอยขาด

ส่วนเสื้อผ้าของผู้ใหญ่ มีกระทั่งใบไม้แปะอยู่

ดูเหมือนเสื้อขาดแล้วไม่มีผ้ามาปะ เลยต้องใช้ใบไม้ปิดแทน

แก๊งแม่ครัวห้าคนไม่รู้ว่าซ่งเสี่ยวซวนคือลูกสาวคนโตตัวจริง เลยนึกว่าเด็กผู้หญิงตรงหน้าคือพี่สาวของซ่งชูหม่านจริงๆ

พวกนางมองสภาพเด็กคนนั้นด้วยความสงสารจับใจ

น่าเวทนาเหลือเกิน แต่งตัวแย่กว่าคนที่จนที่สุดในหมู่บ้านเสียอีก

แต่ถ้าเป็นลูกสาวบ้านซ่งจริงๆ ต่อไปนี้ก็คงได้เสวยสุขแล้วล่ะ

ซ่งเหอซิวตีหน้านิ่งถามสามคนตรงหน้า "พวกเจ้ามาบ้านข้ามีธุระอะไร"

จางเฉิงซานรีบดันหลังเด็กผู้หญิงออกมาข้างหน้า ลืมแนะนำตัวด้วยความรีบร้อน "ข้า... ข้าได้ยินมาว่าบ้านท่านทำลูกสาวหายไป เด็กคนนี้คือเด็กที่ข้าเก็บได้ ปีนี้อายุสิบขวบแล้ว"

เด็กหญิงมองซ่งเหอซิวอย่างกล้าๆ กลัวๆ ไม่พูดจา

หูหงหงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้แนะนำตัว รีบพูดแทรกขึ้น "ขออภัยด้วย ข้าชื่อหูหงหง นี่สามีข้าชื่อจางเฉิงซาน ส่วนเด็กคนนี้ชื่อจางอีอี พวกเราได้ยินข่าวว่าบ้านท่านลูกหาย แล้วเด็กที่เราเลี้ยงมาคนนี้ก็อายุสิบขวบพอดี แถมตำหนิบนร่างกายก็ตรงกับลูกบ้านท่านด้วย"

"พวกท่านก็เห็นสภาพพวกเราตอนนี้แล้ว ให้เด็กอยู่กับพวกเราต่อไปก็คงไม่มีวันได้ดี"

"ถึงพวกเราจะทำใจไม่ได้ แต่เพื่อให้แกได้มีชีวิตที่ดี มีอนาคตที่ดี พวกเราก็จำต้องส่งแกกลับมาคืนพวกท่าน"

[จบแล้ว]