บทที่ 577 - มาแสดงความยินดี

บทที่ 577 - มาแสดงความยินดี

มีฮ่องเต้ที่ไหนไม่ยอมอยู่ในวังแต่ดันมาอยู่ที่หมู่บ้านชิงอวี๋ของพวกเขากันล่ะ

ซ่งเหอซิวถอนหายใจด้วยความทึ่ง "คิดไม่ถึงเลยว่าหมู่บ้านเราจะมีบุคคลยิ่งใหญ่ขนาดนี้มาอยู่ด้วย"

"บุคคลยิ่งใหญ่คนไหนหรือ"

เมื่อได้ยินเสียงทัก ทุกคนก็ชะงักไปพร้อมกัน พอหันไปมองก็เห็นจี้จิ่งหนานเดินอาดๆ เข้ามาหาพวกเขา

นับตั้งแต่รู้ว่าจี้จิ่งหนานเป็นญาติ ซ่งชูหม่านก็แอบกระซิบสถานะที่แท้จริงของเขาให้ซ่งเหอซิวรู้แล้ว

ซ่งเหอซิวจึงสั่งกำชับคนในบ้านไว้ว่าถ้าจี้จิ่งหนานมาหา ไม่ต้องมารายงาน ให้ปล่อยเขาเข้ามาในลานหน้าบ้านได้เลย ยังไงซะพวกเขาก็ไม่ได้ทำเรื่องลับๆ ล่อๆ อะไรอยู่แล้ว

ซ่งเหอซิวทักทายอย่างเป็นทางการ "ผู้ใหญ่บ้านจี้ ท่านมาแล้วหรือ"

จี้จิ่งหนานกระแอมเบาๆ ถึงอย่างไรซ่งเหอซิวก็นับเป็นผู้ใหญ่กว่าเขา พอเปิดเผยสถานะกันแล้ว จะให้ฟังคำสุภาพแบบนี้ก็รู้สึกขัดเขินชอบกล "ไม่ต้องเกรงใจกันหรอกขอรับ เมื่อครู่พวกท่านพูดถึงบุคคลยิ่งใหญ่คนไหนกันหรือ"

ซ่งเหอซิวไม่อยากให้เขารู้ว่าพวกตนกำลังนินทาเชื้อพระวงศ์ จึงยิ้มกลบเกลื่อน "ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่ผู้ใหญ่บ้านจี้มาหาพวกเรามีธุระอะไรหรือเปล่า"

จี้จิ่งหนานหันไปมองด้านหลัง คนติดตามของเขาก็ยกของขวัญมาวางไว้ตรงหน้าทุกคน

เสิ่นหานรุ่ยเลิกคิ้วสูง "ดูท่าจะมาแสดงความยินดีเหมือนกันสินะ"

จี้จิ่งหนานสั่งให้คนเปิดหีบออกแล้วพูดว่า "นี่เป็นของขวัญแสดงความยินดีจากบ้านข้าเอง"

ซ่งเหอซิวรีบปฏิเสธ "ทำแบบนี้จะดีหรือ"

จี้จิ่งหนานกล่าวว่า "ไม่มีอะไรหรอก นี่เป็นน้ำใจจากท่านทวดทั้งสองของข้า ท่านตั้งใจมอบให้แม่ของอาหม่านกับพวกหลานๆ รับไว้เถอะขอรับ"

ซ่งชูหม่านเดินเข้าไปดู ส่วนใหญ่เป็นสมุนไพรบำรุงร่างกาย มีผ้าแพรพรรณ เครื่องทองเครื่องหยกปนมาบ้าง ดูคล้ายกับของที่ตระกูลเสิ่นนำมาให้เมื่อครู่

ดูท่ารสนิยมของคนรวยจะคล้ายๆ กันหมด

"พ่อจ๋า รับไว้เถอะจ้ะ"

ซ่งเหอซิวจนปัญญา จำต้องยอมรับ "งั้นต้องรบกวนผู้ใหญ่บ้านจี้ช่วยขอบคุณผู้เฒ่าทั้งสองแห่งตระกูลจี้แทนข้าด้วยนะ"

จี้จิ่งหนานรับคำ "วางใจเถอะ ข้าจะไปบอกท่านให้"

พูดจบเขาก็ไม่รั้งอยู่นาน หันหลังเดินจากไปทันที

เสิ่นหานรุ่ยและเสิ่นถังอวี้สบตากันอย่างรู้กัน แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

พวกเขารู้ดีว่าเซิ่งซูหว่านเป็นหลานสาวสายเลือดตระกูลจี้ คนเมื่อกี้พวกเขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน แต่แซ่จี้เหมือนกัน

ไม่ต้องถามก็รู้ว่าต้องเป็นคนตระกูลจี้แน่ๆ

ตอนนี้ตระกูลจี้กลับมาแล้ว ดูท่าวันเวลาที่ยากลำบากของบ้านซ่งสายใหญ่คงจะสิ้นสุดลงจริงๆ แล้ว

ติดก็แต่ปัญหาเรื่องตระกูลเซิ่งที่อาจจะตามมารังควานในภายหลัง

ซ่งชูหม่านสั่งให้คนขนของขวัญไปเก็บในห้องเก็บของ แล้วสั่งให้เตรียมของขวัญตอบแทนให้ตระกูลเสิ่น

พอได้ยินว่ามีของตอบแทน เสิ่นหานรุ่ยก็รีบพูดขึ้น "อาหม่าน ไม่ต้องเกรงใจหรอก ไม่ต้องให้ของตอบแทนก็ได้"

ซ่งชูหม่านตอบกลับ "พี่หญิงเสิ่น ไม่ใช่ของมีราคาอะไรหรอกจ้ะ แค่ผลไม้ที่ข้าซื้อมาจากในเมือง เห็นว่าอร่อยดีเลยอยากให้พวกท่านลองชิมดูบ้าง"

"อ้อ ที่แท้ก็ผลไม้นี่เอง" เสิ่นหานรุ่ยยิ้ม "ตกลง งั้นข้ารับไว้ก็แล้วกัน จะเอาไปฝากท่านย่ากับพ่อแม่ข้าด้วย"

ไม่นานนัก แก๊งแม่ครัวห้าคนก็นำตะกร้าผลไม้มาวางไว้ที่ห้องโถงกลาง

เสิ่นหานรุ่ยกับเสิ่นถังอวี้เห็นผลไม้แล้วก็มองหน้ากันด้วยความแปลกใจ

หน้าตาของผลไม้พวกนี้ดูดีกว่าที่พวกเขาเคยเห็นมาทั้งชีวิตเสียอีก ลูกใหญ่เบ้อเริ่ม แถมดูฉ่ำน้ำน่ากินสุดๆ

ขณะที่กำลังจะกล่าวขอบคุณ เสียงเคาะประตูใหญ่หน้าบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง

สักพักเผิงชุ่ยอวี้ก็เดินเข้ามารายงาน "พี่ซ่ง มีแขกมาอีกแล้วจ้ะ"

ซ่งเหอซิวถาม "แขกที่ไหนหรือ"

เผิงชุ่ยอวี้ตอบ "เป็นคู่สามีภรรยาคู่หนึ่ง พาเด็กผู้หญิงมาด้วยคนหนึ่ง พวกเขาบอกว่า... เด็กผู้หญิงคนนั้นคือลูกสาวคนโตของท่าน"

[จบแล้ว]