บทที่ 448 - คนแรกเป็นชาย คนที่สองเป็นหญิง

บทที่ 448 - คนแรกเป็นชาย คนที่สองเป็นหญิง

ตลอดสองเดือนมานี้ ทุกครั้งที่ซ่งชูหม่านมาที่นี่ ก็มักจะเห็นภาพแบบนี้จนชินตา

แต่เธอก็อดสงสัยไม่ได้จึงถามออกไปว่า "พี่หลี พี่เป็นใครกันแน่จ๊ะ"

ดูจากท่าทางแล้ว จี้จิ่งหนานต้องมียศศักดิ์สูงมาก แต่กลับทำตัวนอบน้อมต่อหน้าคนคนนี้ขนาดนี้

เซียวเสวียนหลียิ้มบางๆ "วันหลังเจ้าก็จะรู้เอง ตอนนี้รีบคุยธุระสำคัญกันก่อนเถอะ"

ซ่งชูหม่านปรับสีหน้าเป็นจริงจังทันที ถามเสียงเครียด "พี่หลี พี่ชายกับพี่สาวของหนูยังมีชีวิตอยู่จริงๆ ใช่ไหมจ๊ะ"

สองเดือนมานี้ เธอแอบไปถามซ่งเหอซิวเรื่องเวลาเกิดของพี่ชายพี่สาวมาแล้ว

ปีนี้ซ่งเหอซิวอายุยี่สิบแปดปี เซิ่งซูหว่านก็อายุยี่สิบแปดปีเหมือนกัน ซ่งเหอซิวแก่เดือนกว่าเซิ่งซูหว่านเล็กน้อย

เซิ่งซูหว่านแต่งงานตอนอายุสิบห้า คลอดลูกคนแรกตอนอายุสิบหก

นั่นหมายความว่า ถ้าลูกคนแรกของนางยังอยู่ ปีนี้ก็น่าจะมีอายุสิบสองปี

เซิ่งซูหว่านคลอดลูกคนที่สองตอนอายุสิบแปด

นั่นหมายความว่า ถ้าลูกคนที่สองยังอยู่ ปีนี้ก็น่าจะมีอายุสิบขวบ

คนแรกเป็นเด็กผู้ชาย คนที่สองเป็นเด็กผู้หญิง

เซียวเสวียนหลีพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วหันไปมองจื่อหยวน

คนของเขาสืบเรื่องนี้ได้ความมาบางส่วนเมื่อไม่กี่วันก่อน ว่าลูกสองคนแรกที่เซิ่งซูหว่านคลอดออกมานั้น เป็นทารกที่มีชีวิตจริงๆ แต่ถูกนำไปขาย

ทว่าเนื่องจากเวลาผ่านไปนานมากแล้ว การจะตามหาเด็กสองคนนั้นจึงยากลำบาก

เดิมทีเขาตั้งใจจะสืบให้รู้ที่อยู่ที่แน่ชัดของเด็กทั้งสองก่อน แล้วค่อยมาบอกซ่งชูหม่านเพื่อให้เธอดีใจ

แต่ดูเหมือนเรื่องราวจะไม่ราบรื่นอย่างที่คิด เพื่อให้ซ่งชูหม่านสบายใจขึ้น เขาจึงตัดสินใจบอกเรื่องนี้ก่อน

จื่อหยวนเข้าใจความหมาย รีบกล่าวรายงาน "แม่นางอาหม่าน ให้ท่านรอนานเลย จากการตรวจสอบ พี่ชายและพี่สาวของท่านตอนที่คลอดออกมานั้น ยังมีลมหายใจอยู่ขอรับ"

"ตามที่เราสืบมา ตอนที่พี่ชายท่านคลอด บิดาของท่านมีธุระไม่อยู่บ้านพอดี"

"กว่าเขาจะกลับมา เด็กก็ถูกสับเปลี่ยนเป็นศพทารกที่หลี่ชุ่ยชุ่ยไปหามาจากที่อื่นแล้ว"

"ตอนนั้นบิดาท่านจมอยู่ในความโศกเศร้า อีกทั้งยังต้องคอยปลอบโยนมารดาท่าน จึงไม่ได้สังเกตความผิดปกติของศพทารก"

ซ่งชูหม่านถามย้ำ "ความผิดปกติเหรอ"

จื่อหยวนตอบ "ใช่ขอรับ สภาพศพของทารกที่เพิ่งตายตอนคลอด กับทารกที่ตายมาแล้ววันสองวันนั้นต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่บิดาท่านไม่ทันสังเกต"

ซ่งชูหม่านถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "แล้วพวกมันเอาพี่ชายหนูไปขายจริงๆ ใช่ไหม"

จื่อหยวนลังเลเล็กน้อย กลัวว่าเธอจะรับไม่ไหว

ซ่งชูหม่านพูดเสียงแข็ง "พี่พูดมาเถอะ ไม่ต้องกังวล ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง หนูก็รับได้"

ถ้าพี่ชายตายไปแล้ว ต่อไปเธอก็แค่ไม่บอกพ่อแม่ แล้วแอบไปแก้แค้นให้เงียบๆ จะได้ไม่ต้องให้พ่อแม่เสียใจซ้ำสอง

จื่อหยวนกล่าว "พวกนั้นเอาเขาไปขายจริงๆ ขอรับ เดิมทีขายให้กับคู่สามีภรรยาในหมู่บ้านข้างๆ ที่แต่งงานมาห้าปีแล้วไม่มีลูก แต่ทว่าคู่สามีภรรยาคู่นั้นประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน จากนั้นพี่ชายท่านก็หายสาบสูญไป"

"คนในหมู่บ้านนั้นบอกว่า เด็กคนนั้นขึ้นรถม้าต่างถิ่นไป แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่ารถม้านั้นมาจากไหน ข่าวคราวเลยขาดหายไปแค่นี้ขอรับ"

ซ่งชูหม่านกำหมัดแน่น "ขอแค่พี่ชายยังมีชีวิตอยู่ก็พอ แล้วพี่สาวของหนูล่ะ"

จื่อหยวนเล่าต่อ "จากปากคำของหมอตำแยที่ทำคลอดให้แม่ท่าน บอกว่าพ่อท่านหลังจากหายเศร้าแล้ว ก็เริ่มสงสัยการตายของพี่ชายท่านเหมือนกัน"

"แต่ตอนนั้นเวลาก็ผ่านมานานมากแล้ว เขาไม่มีกำลังพอจะสืบสวน เรื่องราวในบ้านก็วุ่นวายถาโถมจนเขากายใจเหนื่อยล้า ร่างกายก็ไม่เอื้ออำนวย สุดท้ายเลยต้องล้มเลิกไป"

[จบแล้ว]