บทที่ 42 - ทำตัวตามปกติก็พอ

บทที่ 42 - ทำตัวตามปกติก็พอ

"ข้าว่าไม่ใช่หรอก ตอนเดินผ่านบ้านผู้ใหญ่บ้าน ข้าได้ยินผู้ใหญ่บ้านพูดว่าคู่แฝดบ้านนั้นจู่ๆ ก็มีแรงเยอะขึ้นมาผิดปกติ เห็นว่าเป็นพรจากเจ้าแม่สมุทรน่ะ"

"พอเจ้าพูดแบบนี้ ข้านึกขึ้นได้เลย เมื่อเช้าข้าเห็นกับตาว่าเด็กแฝดคู่นั้นใช้มือเดียวหิ้วถังไม้ที่ใส่ของทะเลจนเต็มได้อย่างสบายๆ เลยนะ"

"คุณพระช่วย ดูท่าบ้านใหญ่ตระกูลซ่งกำลังจะลืมตาอ้าปากได้แล้วสินะ"

"ถ้าซ่งชูหม่านไม่ใช่ตัวซวย งั้นทำไมวันที่นางกลับมา อาของนางถึงเอาพร้าไล่ฟันย่าตัวเองล่ะ?"

สวีเฉ่าเฉ่าแย้งขึ้น "วันนั้นข้าก็อยู่ในเหตุการณ์ ที่ซ่งเอ้อร์หลางเกิดบ้าคลั่งขึ้นมา ก็เพราะหลี่ชุ่ยชุ่ยจะเข้าไปทำร้ายซ่งชูหม่านก่อน ซ่งเหอเม่าเลยคว้ามีดไล่ฟัน ในความคิดข้า ข้าว่าเจ้าแม่สมุทรนั่นแหละที่คุ้มครองซ่งชูหม่าน โดยยืมมือซ่งเหอเม่าสั่งสอนหลี่ชุ่ยชุ่ย"

เถียนเสี่ยวอวี่ น้องสะใภ้ของสวีเฉ่าเฉ่าเสริม "ใช่ๆ เมื่อกี้ข้าเดินผ่านบ้านตระกูลซ่ง ได้ยินมาว่าหลี่ชุ่ยชุ่ยกระอักเลือดด้วย คนดีๆ ไม่ได้ช้ำใน มีแค่แผลภายนอก ทำไมจู่ๆ ถึงกระอักเลือดได้? สงสัยเพราะคนบ้านนั้นไปหาเรื่องซ่งชูหม่านอีก เลยโดนเจ้าแม่สมุทรลงโทษแน่ๆ"

สีหน้าของชาวบ้านที่ยืนอยู่ตรงนั้นเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที

มีความเป็นไปได้สูงทีเดียว

คนเหลวไหลอย่างซ่งเหอเม่า จะลุกขึ้นมาฟันแม่ตัวเองเพื่อปกป้องหลานสาวได้ยังไง

ต้องเป็นอิทธิฤทธิ์ของเจ้าแม่สมุทรแน่ๆ

"พวกเจ้าว่า ถ้าซ่งชูหม่านไม่ได้เป็นที่รังเกียจของเจ้าแม่สมุทร ถ้าเราเข้าไปตีสนิทกับนาง ดวงเราจะดีขึ้นบ้างไหม?"

"อันนี้ข้าก็ไม่แน่ใจนะ ขนาดซ่งชูจินเข้าไปยุ่งกับนาง ยังล้มหน้าทิ่มตั้งสองรอบแน่ะ"

"ข้าว่านะ เราก็ปฏิบัติกับเด็กคนนั้นเหมือนคนปกติเถอะ ทำตัวเหมือนปกติก็พอ"

"นั่นสิ เจ้าแม่สมุทรเห็นว่าอาหม่านจิตใจดีถึงได้ชดเชยให้ ถ้ารู้ว่าเราจะไปหลอกใช้เด็ก จะต้องกริ้วพวกเราแน่ๆ"

"พูดมีเหตุผล งั้นก็ทำตัวตามปกติก็พอ"

เมื่อตกลงกันได้แล้ว ชาวบ้านกลุ่มนั้นก็สูดกลิ่นหอมจากในถ้ำเข้าปอดอีกเฮือกใหญ่ ก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน

...

ตัดภาพมาที่บ้านตระกูลซ่ง

หลังจากหลี่ชุ่ยชุ่ยกระอักเลือดจนเป็นลมไป พอถูกหามไปส่งหมอ นางก็ฟื้นขึ้นมาพอดี

ด้วยความงก ไม่อยากเสียเงินค่ายา นางเลยตัดสินใจให้คนหามกลับบ้านทันทีโดยไม่คิดอะไรมาก

พอนอนพักได้สักหน่อย นางก็เริ่มรู้สึกมีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้าง ท้องไส้เริ่มร้องประท้วงด้วยความหิว จึงตะโกนด่ากราดไปที่หน้าประตู "หายหัวไปมีชู้กันหมดหรือไง? ทำไมยังไม่ยกข้าวปลามาให้แม่อีก?"

"มาแล้วเจ้าค่ะ มาแล้ว"

เกาซือเยว่รีบยกถ้วยข้าวต้มเข้ามาในห้อง หวงเสี่ยวลี่ที่เดินตามเข้ามาช่วยประคองหลี่ชุ่ยชุ่ยให้ลุกขึ้นนั่ง แล้ววางโต๊ะไม้เล็กๆ บนเตียง

เกาซือเยว่วางถ้วยข้าวต้มลงบนโต๊ะไม้

ขนาดเจ็บตัวอยู่นะ ปากยังร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

หมอบอกว่าเป็นแค่แผลภายนอก ไม่โดนกระดูก ที่กระอักเลือดก็น่าจะแค่โมโหจัด เดี๋ยวก็หาย

แต่นางกลับทำตัวเหมือนคนใกล้ตาย นอนซมติดเตียง ก็เพื่อจะทรมานลูกสะใภ้สองคนให้หัวหมุนเล่นนั่นแหละ

หลี่ชุ่ยชุ่ยมองข้าวต้มใสแจ๋วที่แม้แต่ตะเกียบยังปักไม่อยู่ ก็ขมวดคิ้วไม่พอใจ "นี่มันอะไรกัน? เนื้อล่ะ? ผักล่ะ? มีแต่ข้าวต้มน้ำใสๆ ถ้วยเดียวเนี่ยนะ? เห็นข้าเป็นขอทานหรือไง? ข้าจะกินตุ๋นไข่ แล้วก็หมูติดมันด้วย!"

เกาซือเยว่กับหวงเสี่ยวลี่มองหน้ากันอย่างลำบากใจ

ซ่งเซี่ยงเฉียนเดินหน้าเครียดเข้ามาในห้อง ตวาดเสียงดัง "พอได้แล้ว! นี่มันเวลาไหนแล้ว เจ้ายังจะมาเรียกหาเนื้อหาผักอีก? มื้อเย็นวันนี้ข้าเป็นคนสั่งเอง ต่อไปนี้คนในบ้านจะกินอะไร ต้องฟังคำสั่งข้าคนเดียว"

"บ้านเรายังไม่รู้เลยว่าจะหาเงินได้อีกเมื่อไหร่ เงินที่มีอยู่แค่นี้ก็ไม่รู้จะใช้ไปได้อีกกี่วัน เจ้าหัดประหยัดหน่อยไม่ได้หรือไง?"

[จบแล้ว]