ตอนที่ 4 เวทมนตร์ธาตุดิน

ค่ายพักแรมเงียบสงัดลงทันที เหลือเพียงเสียงปะทุของกองไฟ

หม่าเสี่ยวเถาโน้มตัวไปกระซิบข้างหูจิงหยุน "เจ้าหนู เจ้าช่างกล้าฝันจริงๆ นะ ที่อยากได้วานรยักษ์ไททันเป็นวงแหวนวิญญาณวงแรก... แต่ในเมื่ออาจารย์ลงมือเอง รับรองว่าไม่มีปัญหาแน่นอน!"

จางเล่อซวนจัดการให้นักเรียนคนอื่นๆ เพิ่มความระมัดระวังในการเฝ้ายาม

เหยียนเส้าเจ๋อจากไปแล้ว และในขณะนี้ พวกเขาไม่มีผู้พิทักษ์อีกต่อไป

ดังนั้น จึงต้องระมัดระวังให้มากยิ่งขึ้น

เวลาค่อยๆ ผ่านไปในการรอคอย

ประมาณชั่วธูปไหม้หมดดอก... แสงสีทองวาบขึ้น และร่างของเหยียนเส้าเจ๋อก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งในค่าย

เห็นเหยียนเส้าเจ๋อทำท่าดึงด้วยมือข้างหนึ่ง พลังวิญญาณที่ทรงพลังห่อหุ้มร่างขนาดใหญ่ ค่อยๆ วางมันลงบนที่ว่างริมค่าย

เห็นได้ชัดว่าเป็นลิงยักษ์ที่มีความสูงเกินกว่าสามเมตร!

ทั่วทั้งตัวปกคลุมด้วยขนสีดำสนิท กล้ามเนื้อปูดโปน ให้ความรู้สึกถึงพลังระเบิด

แต่ในขณะนี้ ราชาแห่งป่าผู้สง่างามในอดีตกลับดูบอบช้ำอย่างยิ่ง ดวงตาของมันปิดแน่น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เห็นได้ชัดว่าตกอยู่ในสภาวะใกล้ตาย

เหยียนเส้าเจ๋อยิ้มเล็กน้อย

"โชคดีจริงๆ ข้าเจอวานรยักษ์ไททันที่อยู่ตัวเดียว ดูจากขนาดและกลิ่นอาย การบำเพ็ญเพียรของมันน่าจะอยู่ระหว่าง 350 ถึง 400 ปี เหมาะเจาะที่สุดที่จะเป็นวงแหวนวิญญาณวงแรกสำหรับคัมภีร์ธาตุของเจ้า"

เขามองไปที่จิงหยุน

"เจ้าพร้อมหรือยัง?"

จิงหยุนมองดูลิงยักษ์ตรงหน้า ซึ่งแม้จะอยู่ในสภาพใกล้ตาย แต่ก็ยังแผ่กลิ่นอายที่ทำให้หัวใจหยุดเต้น

นี่คือพลัง ก้าวแรกบนเส้นทางสู่จุดสูงสุดของเขา!

"คณบดีเหยียน ผมพร้อมแล้วครับ!"

"ดี!"

เหยียนเส้าเจ๋อมองเขาด้วยสายตาชื่นชมและไม่พูดอะไรอีก

เมื่อเขายกมือขึ้น มีดสั้นเล่มหนึ่งก็มาอยู่ในมือของจิงหยุน

จิงหยุนปลิดชีพมันอย่างหมดจดและว่องไว

แสงสีเหลืองเข้มเริ่มก่อตัวขึ้นจากศพของวานรยักษ์ไททัน ไม่นาน วงแหวนวิญญาณที่ใสกระจ่าง ส่องแสงสีเหลืองเข้ม ก็ค่อยๆ ลอยขึ้นและวนเวียนอยู่เหนือซากศพ

"นั่งขัดสมาธิ รักษาจิตวิญญาณ และชักนำวงแหวนวิญญาณ!"

เหยียนเส้าเจ๋อสั่งการ

จิงหยุนปฏิบัติตามทันที นั่งขัดสมาธิอยู่ไม่ไกลจากวงแหวนวิญญาณ เขาหลับตาลง กระตุ้นพลังวิญญาณภายในกาย และเพ่งจิตไปที่คัมภีร์ธาตุในฝ่ามือ

วงแหวนวิญญาณสีเหลืองเข้มถูกดึงดูด ค่อยๆ ลอยเข้ามา และสวมลงบนร่างของจิงหยุน

"อึก—!"

วินาทีที่วงแหวนวิญญาณแนบสนิท จิงหยุนส่งเสียงคราง และร่างกายเริ่มสั่นเทาอย่างรุนแรง

พลังงานมหาศาลราวกับน้ำป่าไหลหลาก พุ่งทะลักเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง ชะล้างเส้นชีพจร

ใบหน้าของเขาซีดเผือดทันที เส้นเลือดปูดโปนที่หน้าผาก และเม็ดเหงื่อละเอียดผุดซึมออกมาไม่ขาดสาย

พลังงานที่บรรจุอยู่ในวงแหวนวิญญาณจากวานรยักษ์ไททัน 300 ปี ยังคงมหาศาลเกินไปสำหรับเขา!

เหยียนเส้าเจ๋อ, จางเล่อซวน, หม่าเสี่ยวเถา และคนอื่นๆ เฝ้าดูอย่างกังวลอยู่ด้านข้าง พวกเขาทำได้เพียงรอคอยและเฝ้าคุ้มกันเขา

จะสำเร็จหรือไม่ ขึ้นอยู่กับความมุ่งมั่นของจิงหยุนเองล้วนๆ

จิงหยุนกัดฟันแน่น พยายามอย่างสุดชีวิตที่จะชักนำพลังงานที่รุนแรงนั้นโดยใช้พลังจิตที่เหนือกว่าคนธรรมดามาก

คัมภีร์ธาตุสั่นไหวเล็กน้อยตรงหน้าเขา หน้ากระดาษพลิกเองโดยไร้ลม แผ่แสงโบราณออกมา และเริ่มดูดซับและเปลี่ยนแปลงแก่นแท้ธาตุดินระดับท็อปของวานรยักษ์ไททันอย่างตะกละตะกลาม...

เวลาผ่านไปท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด

ร่างกายของจิงหยุนยังคงสั่นเล็กน้อย แต่คิ้วที่ขมวดแน่นและสีหน้าที่ตึงเครียดค่อยๆ ผ่อนคลายลง

พลังงานที่เคยบ้าคลั่งราวกับม้าพยศ ในที่สุดก็เริ่มเชื่องลง ค่อยๆ ผสานเข้าสู่เส้นชีพจรของเขาราวกับแม่น้ำร้อยสายไหลลงสู่ทะเล ท้ายที่สุดก็มารวมกันที่จุดตันเถียน ซึ่งถูกคัมภีร์ธาตุดูดซับและเปลี่ยนแปลงจนหมดสิ้น

ความผันผวนของพลังวิญญาณที่ปั่นป่วนรอบตัวเขาก็ค่อยๆ สงบลงและมั่นคงขึ้น

ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้

ในที่สุด วงแหวนวิญญาณสีเหลืองก็ค่อยๆ ลอยขึ้นจากใต้เท้าของเขา

คัมภีร์ธาตุที่ลอยอยู่ในฝ่ามือของเขาตอนนี้มีรัศมีสีเหลืองเข้มจางๆ เพิ่มขึ้นมาบนหน้าปกสีเข้ม

จิงหยุนค่อยๆ ผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมา และค่อยๆ ลืมตาที่ปิดสนิท

เขาอดทนผ่านมันมาได้สำเร็จ!

เขาลุกขึ้นยืนและยืดเส้นยืดสายร่างกายที่แข็งเกร็งเล็กน้อย แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียว แต่วิญญาณการต่อสู้กลับดูเต็มเปี่ยมเป็นพิเศษ และความรู้สึกถึงพลังที่อัดแน่นภายในทำให้เขาเผลอกำหมัดแน่น

"เจ้าทำสำเร็จ! จิงหยุนน้อย เจ้าทำสำเร็จแล้ว!"

หม่าเสี่ยวเถาเป็นคนแรกที่ส่งเสียงเชียร์และพุ่งเข้ามา กอดจิงหยุนอย่างไม่ถือตัวและขยี้ผมเขาอย่างแรง

"ทำเอาพี่สาวตกใจแทบแย่! เห็นสภาพเจ้าเมื่อกี้ นึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว! เจ้านี่ยอดเยี่ยมจริงๆ!"

จางเล่อซวนก็เดินเข้ามาและลูบหัวจิงหยุนอย่างเอ็นดู

"ทำได้ดีมากจิงหยุน การดูดซับวงแหวนวิญญาณที่เกินขีดจำกัดอายุ แสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นที่น่าทึ่ง"

จะว่าไปแล้ว จางเล่อซวนช่างอ่อนโยนจริงๆ อาจเป็นเพราะจิงหยุนตอนนี้อายุแค่หกขวบ

จิงหยุนถึงกับรู้สึกเหมือนเธอเป็นแม่แก่ๆ ของเขาเลยทีเดียว

เหยียนเส้าเจ๋อยืนอยู่ด้านข้าง ใบหน้าแสดงความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด

เขาก้าวไปข้างหน้า สายตาลุกโชนขณะมองจิงหยุน

"จิงหยุน รู้สึกยังไงบ้าง? ทักษะวิญญาณที่หนึ่งของเจ้ามีผลอย่างไร?"

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่จิงหยุน เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ความสามารถที่น่าทึ่งแบบไหนที่จะถือกำเนิดขึ้นจากทักษะวิญญาณที่หนึ่งที่ได้รับจากสัตว์วิญญาณระดับท็อปอย่างวานรยักษ์ไททัน บวกกับคุณลักษณะเฉพาะของวิญญาณการต่อสู้คัมภีร์ธาตุ?

จิงหยุนสัมผัสถึงพลังใหม่ที่พุ่งพล่านในร่างกายและข้อมูลที่ส่งผ่านมาโดยคัมภีร์ธาตุ ความตื่นเต้นฉายชัดในดวงตา

เขายกมือขึ้น และคัมภีร์ธาตุก็ลอยอยู่ในฝ่ามือ รัศมีสีเหลืองเข้มชัดเจนยิ่งขึ้น

"คณบดีเหยียน ทักษะวิญญาณที่หนึ่งของผมชื่อว่า เวทมนตร์ธาตุดิน ครับ!"

เพียงแค่ความคิด วงแหวนวิญญาณสีเหลืองเข้มใต้เท้าของเขาก็สว่างวาบขึ้น

"เวทมนตร์ธาตุดิน: หนามดิน!"

สิ้นเสียงตะโกนอันชัดเจนของจิงหยุน วงแหวนวิญญาณสีเหลืองเข้มใต้เท้าของเขาก็เปล่งแสง

วินาทีถัดมา ห่างออกไปประมาณสิบเมตรในพื้นที่ว่าง จู่ๆ ก็เกิดความเปลี่ยนแปลง!

"ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก—!"

ทันใดนั้น หนามหินสีเหลืองเข้มที่แหลมคมอย่างเหลือเชื่อหลายสิบแท่งก็แทงทะลุขึ้นมาจากพื้นดินโดยไม่มีสัญญาณเตือน!

แต่ละแท่งหนาเท่าแขนผู้ใหญ่และปลายแหลมคม เปลี่ยนพื้นที่บริเวณนั้นให้กลายเป็นป่าหินในพริบตา

หนามหินแท่งหนึ่งถึงกับแทงทะลุลำต้นไม้ใหญ่ขนาดสองคนโอบจนเศษไม้กระจาย แสดงให้เห็นถึงพลังทะลุทะลวงที่น่าสะพรึงกลัว!

"เฮือก—!"

เสียงสูดลมหายใจดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งค่าย

การโจมตีมาอย่างกะทันหันเกินไป มีขอบเขตครอบคลุมกว้าง และทรงพลังอย่างน่าทึ่ง!

นี่จะเป็นทักษะที่ปลดปล่อยโดยวิญญาณจารย์ที่เพิ่งได้รับวงแหวนวิญญาณวงแรกจริงหรือ?

อย่างไรก็ตาม เสียงของจิงหยุนก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"ยังไม่จบครับ! เวทมนตร์ธาตุดิน: คุกปฐพี!!"

เขากำมือหลวมๆ แล้วฟาดลงไปที่ทิศทางของศพวานรยักษ์ไททันอย่างกะทันหัน

"ตูม!"

พื้นดินสั่นสะเทือนทึบๆ อีกครั้ง

พื้นดินรอบศพวานรยักษ์ไททันปั่นป่วนอย่างรุนแรงราวกับมีชีวิต กำแพงดินหนาทึบสี่ด้านพุ่งขึ้นมาทันที สูงถึงห้าเมตร และด้านบนปิดผนึกอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นคุกดินขนาดใหญ่ที่ปิดมิดชิด ขังศพวานรยักษ์ไททันไว้ข้างในอย่างสมบูรณ์!

จบตอน