บทที่ 9 – ดวงตาของสัตว์ร้าย

บทที่ 9 – ดวงตาของสัตว์ร้าย

กลีบเนื้อที่เปียกชุ่มของหญิงสาวกลืนกินความเป็นชายของเขาเข้าไปอย่างง่ายดายในครานี้ ไร้ซึ่งการขัดขืนใดๆ ไม่เพียงเท่านั้น ผนังเนื้ออ่อนนุ่มยังตอดรัดดูดกลืนตัวตนของเขาอย่างหิวกระหาย จากการถูกปลุกเร้ามาก่อนหน้านี้ทำให้ภายในของเธอบีบรัดไม่หยุดหย่อน เลอาห์รู้สึกอับอายและไม่คุ้นชินกับร่างกายที่ตอบสนองไปเองจนเกินการควบคุมเช่นนี้

ราวกับยังไม่หนำใจ ฝ่ามือหนาลูบไล้จากปลีน่องขึ้นมายังต้นขา ก่อนจะขยุ้มบั้นท้ายกลมกลึงของเธอไว้แน่น

เขาสอดใส่เข้ามาจนสุดความลึก ด้วยรู้ดีว่าอิสตรีมักค้นพบความสุขสมยอดเยี่ยม ณ จุดที่ลึกที่สุดนั้น

“อ๊า...!” ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความซ่านเสียวระคนตกใจ

ชายหนุ่มฟาดฝ่ามือลงบนบั้นท้ายงามงอนเบาๆ ทิ้งรอยแดงจางๆ ไว้ราวกับจะลงโทษ

“อยู่นิ่งๆ” เขาเอ่ยดุราวกับเห็นเธอเป็นเด็ก ดวงตาคมกริบหรี่ลงเมื่อเห็นเธอจ้องมองตอบกลับมาด้วยนัยน์ตาฉ่ำน้ำ เขาพึมพำบางอย่างในภาษาที่เธอไม่เข้าใจ มันคือภาษาของชาวคูร์คาน

จากนั้นเขาก็เสยเรือนผมที่ชุ่มเหงื่อไปด้านหลัง ส่งสัญญาณเตือนสั้นๆ สัมผัสลงบนสะโพกขาวผ่องที่ขึ้นสีระเรื่อก่อนจะยึดไว้มั่น เป็นเครื่องบ่งบอกว่าบทรักที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

“เลิกมองข้าด้วยสายตาเช่นนั้นเสียที”

เธอไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเขา ทว่าเธอไม่มีโอกาสได้ไตร่ตรอง เมื่อมือแกร่งยึดสะโพกเธอไว้แน่น เอวสอบเกร็งเกลียวก่อนจะโถมกายเข้าใส่อย่างป่าเถื่อน

สัมผัสอันรุนแรงทำให้เลอาห์รู้สึกราวกับว่าร่างเล็กๆ ของเธอจะฉีกขาดออกจากกันได้ทุกเมื่อ

ใบหน้าของเธอแดงซ่านด้วยความอับอาย ส่วนใหญ่เป็นเพราะท่วงท่าที่เป็นอยู่ สะโพกของเธอลอยเด่นอยู่กลางอากาศ เป็นท่าที่น่าอึดอัดซึ่งทำให้เอวของเธอโค้งงอ และต้นขาแนบชิดไปกับลำตัวที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขา ในขณะเดียวกัน ความเป็นชายที่ทั้งใหญ่โตและยาวเหยียดก็ครูดเสียดสีกับผนังเนื้ออ่อนนุ่มภายใน

“อ๊า! อื้อ... อ๊า!”

ทันใดนั้น เสียงคำรามต่ำในลำคอก็ดังขึ้นข้างหู ชายหนุ่มผู้เปรียบเสมือนสัตว์ร้ายคำรามด้วยความสุขสมยามที่ภายในกายสาวสั่นระริกและตอดรัดแน่น เส้นเลือดปูดโปนขึ้นที่ลำคอพร้อมกับกรามแกร่งที่ขบเข้าหากันแน่น

ด้วยพละกำลังมหาศาล มันช่างง่ายดายที่เขาจะรวบเรียวขาของเธอและจับอ้ากว้างขึ้นเพื่อรุกล้ำให้ลึกซึ้งกว่าเดิม เลอาห์กรีดร้องออกมาอย่างไม่อาจกลั้น

“โอ๊ะ! อ๊า! ท่าน... ท่านทำเร็วเกินไปแล้ว!”

ตรงข้ามกับคำวอนขอ ชายหนุ่มดูจะไม่ลดจังหวะลงเลยแม้แต่น้อย ในวินาทีต่อมา ไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกจากปากของทั้งคู่ มีเพียงเสียงเนื้อกระทบกัน เสียงหอบหายใจ เสียงสะอื้น และเสียงครางกระเส่าที่ดังก้องไปทั่วห้อง

ใบหน้าคมซุกไซ้เข้าที่ซอกคอระหง เลอาห์กัดไหล่เขาแน่นพร้อมกับจิกเล็บข่วนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายอารมณ์ เมื่อความเสียวซ่านพุ่งขึ้นจนเกินต้านทาน ฟันคมๆ ของเธอก็ฝังลงบนลำคอแกร่งของเขา ไม่นานนักสายตาของทั้งคู่ก็สบประสานกัน

“....”

เลอาห์ชะงักนิ่ง รู้สึกราวกับกำลังจมดิ่งลงในแววตาอันเร่าร้อนคู่นั้น นัยน์ตาที่ทอประกายสีทองนั้น คือดวงตาของสัตว์ร้ายอย่างแท้จริง

ทว่าเธอไม่อาจจ้องมองได้นานนัก เพราะวินาทีถัดมาเขาก็ประกบจูบเธอ และครั้งนี้เลอาห์ก็เผยอริมฝีปากรับสัมผัสนั้นโดยไม่ลังเล

เตียงนอนเบื้องล่างส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดจนเลอาห์นึกหวั่นว่ามันจะพังทลายลงมา แต่ถึงแม้เตียงจะส่งเสียงประท้วงแรงกระแทกอันดุดัน ชายหนุ่มก็ยังคงโถมกายเข้าหาอย่างไม่แยแส แผงอกแกร่งดั่งหินผากดทับลงบนเรือนร่างของเลอาห์

“อึก...”

ชายหนุ่มส่งเสียงคำรามต่ำด้วยความอัดอั้น แก่นกายของเขาขยายตัวเกร็งแน่น ก่อนที่ธารอารมณ์อุ่นร้อนจะพุ่งทะลักออกมา มันฉีดพ่นเข้าใส่ภายในกายสาวจนท่วมท้น ปริมาณที่มากเกินปกติเติมเต็มจนล้นปรี่ ไหลย้อนซึมออกมาให้เห็น

ด้วยความโล่งใจที่บทรักสิ้นสุดลง ร่างกายที่อ่อนล้าจึงทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดแรง เปลือกตาหนักอึ้งปรือลง หญิงสาวใช้เวลาสักพักเพื่อปรับลมหายใจที่กระชั้นถี่ให้กลับเป็นปกติ

เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาปล่อยเข้าไปข้างในตัวเธอ

เธอเคยได้ยินมาว่าหากเงื่อนไขพิเศษบางประการไม่ครบถ้วน ชาวคูร์คานจะไม่สามารถตั้งครรภ์หรือทำให้ใครตั้งครรภ์ได้ ถึงกระนั้น การที่เขาปล่อยเข้าไปข้างในโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าก็ยังดูไร้มารยาทอยู่ดี

ทว่า คงไม่มีประโยชน์อันใดที่จะไปต่อว่าความป่าเถื่อนของเขาในตอนนี้ เลอาห์ได้แต่หน้าแดงซ่าน นอนหอบหายใจแรงโดยไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใด

เมื่อรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย เธอจึงค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง ทว่าชายหนุ่มยังคงแช่ตัวตนอยู่ระหว่างขาของเธอ เมื่อเขาถอนกายออกอย่างเชื่องช้า ท่อนเนื้อที่หลุดออกมาก็ส่งเสียงเฉอะแฉะน่าอาย

ร่างบางสั่นสะท้านเมื่อสัมผัสได้ถึงธารน้ำรักที่ไหลย้อนออกมาตามเรียวขา เลอาห์รีบยกมือขึ้นกุมหน้าท้องด้วยท่าทีตื่นตระหนก

“...?”

ทันทีที่เธอกำลังดีใจว่าทุกอย่างจบลงแล้ว ความเป็นชายของเขากลับผงาดขึ้นมาอีกครั้ง ยามที่สายตาของเธอกวาดมอง ราวกับต้องการจะต่อต้านเธอ มันกลับขยายขนาดขึ้นอย่างน่ากลัว กลับมาแข็งขึงเต็มที่เหมือนตอนที่มีอารมณ์พลุ่งพล่าน

ชายหนุ่มแสยะยิ้ม

เมื่อเห็นดังนั้น เลอาห์จึงรีบหนีสุดชีวิต แต่ในความเป็นจริง มีเพียงหัวใจที่เต้นระรัวของเธอเท่านั้นที่วิ่งหนีไปไกลลิบ เพราะร่างกายทำได้เพียงตะเกียกตะกายหนีห่างจากเขาได้เพียงคืบเดียว ปลายนิ้วของเธอเพิ่งจะแตะขอบเตียง ก็ถูกกระชากกลับไปเสียก่อน

“เจ้าไม่มีวันหนีข้าพ้น” เขาคว้าเอวเลอาห์กลับมาอย่างง่ายดาย เมื่อเห็นเธออยู่ในท่าเดิม คือการคุกเข่าคลานสี่ขา เขาก็ยิ้มพรายพร้อมเอ่ยขึ้น “ความคิดเข้าท่าดีนี่ งั้นเรามาลองท่าเข้าจากด้านหลังกันดูบ้างไหม?”