บทที่ 30 จับมือแล้วจะเพิ่มเร็วขึ้นไหม?

บทที่ 30 จับมือแล้วจะเพิ่มเร็วขึ้นไหม?

คนในร้านไม่กี่คนต่างตกตะลึงเมื่อเห็นชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์เดินเข้ามา

ความคิดแรกของพวกเขาคือ... อย่าเข้ามานะ ร้านของพวกเราไม่คู่ควรกับท่าน!

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ความคิดของเซียวอันเล่อ

ดีเยี่ยมที่เขามา ในฐานะเจ้าของร้าน นางต้องออกไปต้อนรับเขาอย่างแน่นอน

"สวัสดีเจ้าค่ะคุณชาย ท่านต้องการอะไรหรือ? จะดูดวงหรือดูฮวงจุ้ย ข้าดูได้หมดนะเจ้าคะ

แต่ว่า..."

บิดาเซียวรีบก้าวออกมาทำความเคารพ

"คารวะท่านอ๋องเย่ขอรับ"

ในใจเขาสงสัยเหลือเกินว่า ท่านอ๋องเย่มาทำอะไรที่นี่?

เซี่ยซือหมิงเพียงส่งเสียงรับในลำคอเบาๆ จากนั้นจึงเบนสายตาอันร้อนแรงจ้องมองไปที่เซียวอันเล่อ

"เมื่อครู่แม่นางยังมีเรื่องอะไรที่ยังพูดไม่จบหรือไม่?"

เซียวอันเล่อยังคงคิดถึงเรื่องที่เข็มทิศดาราชี้ไปยังจวนของเขาเมื่อครู่นี้ จึงรีบกล่าวทันที

"ที่แท้คุณชายท่านนี้ก็คือท่านอ๋องเย่! ผู้น้อยมีตาหามีแววไม่ ขออภัยที่เสียมารยาทเจ้าค่ะ

เพียงแต่ข้าเห็นว่าหว่างคิ้วของท่านอ๋องหมองคล้ำ บ่งบอกว่าช่วงนี้ท่านน่าจะนอนไม่หลับ

สถานการณ์นี้อธิบายยาก ข้าขออนุญาตไปตรวจสอบที่จวนของท่านอ๋องได้หรือไม่ ว่ามีใครทำอะไรกับฮวงจุ้ยที่จวนท่านอ๋องหรือเปล่า?"

บิดาเซียวที่ยืนอยู่ข้างๆ มุมปากกระตุกอย่างพูดไม่ออก สมแล้วที่เป็นลูกสาวเขา ช่างกล้าหาญชาญชัยเสียจริง

คนธรรมดาทั่วไปพยายามหลีกเลี่ยงท่านอ๋องเย่ แต่ลูกสาวเขากลับเสนอตัวไปตรวจสอบถึงจวน จะเรียกว่าอะไรได้อีกนอกจากความกล้าหาญ?

เซี่ยซือหมิงคาดไม่ถึงว่านางจะขอไปที่จวนเขาตรงๆ สีหน้าของเขายังคงราบเรียบ แต่แววตาฉายแววขบขันวูบหนึ่ง เขาพยักหน้าแล้วกล่าวว่า

"ย่อมได้ ไม่ต้องรอช้า ไปกันเดี๋ยวนี้เลย!"

เซียวเฉิงหลิงที่อยู่ในร้านเกาหัวเกาหูด้วยความร้อนรน นั่นท่านอ๋องเย่เชียวนะ!

เขาไม่มีเส้นสายอะไรกับท่านอ๋องเย่เลย ถ้าน้องสาวไปล่วงเกินท่านอ๋องหรือคนในครอบครัวเข้า จะทำยังไงดี?

แต่พอมาคิดอีกที น้องสาวเขาเก่งกาจขนาดนั้น คงไม่เกิดเรื่องหรอกมั้ง

เซียวอันเล่อหาโอกาสไปสำรวจจวนอ๋องเย่มาตลอด และนี่เป็นโอกาสอันดีเยี่ยม

เข็มทิศดาราของนางไม่มีทางชี้ผิด จวนอ๋องเย่ต้องมีปัญหาแน่

ทั้งสองเป็นพวกคนจริง พูดปุ๊บก็ไปปั๊บ

ทิ้งให้บิดาเซียวและเซียวเฉิงหลิง สองพ่อลูกยืนมองหน้ากันตาปริบๆ

เซียวเฉิงหลิง: "พวกเราต้องตามไปไหมขอรับ?"

บิดาเซียวปรายตามองลูกชาย

"น้องสาวเจ้าไปทำงาน เราสองคนจะแห่กันไปทั้งครอบครัว มันจะดีเหรอ?"

สองพ่อลูกจึงจำต้องรออยู่ที่ร้าน

เซียวอันเล่อเดินตามเซี่ยซือหมิงขึ้นรถม้า เมื่อเห็นโม่ยวี่ นางก็ทักทาย

"สวัสดีเจ้าค่ะ พี่ชายองครักษ์!"

พูดจบ นางก็นั่งลงในรถม้าแล้วมองไปที่เซี่ยซือหมิง

"องครักษ์ของท่านตาถึงมากเลยนะเจ้าคะ!

คราวที่แล้วเขาซื้อหยกคุ้มภัยจากข้าไปในราคาตั้งสองร้อยตำลึง คุ้มค่าสุดๆ!

หยกของข้ากันภูตผีปีศาจ ปัดเป่าเภทภัย คุ้มครองความปลอดภัย ถ้าองครักษ์ปลอดภัย ท่านที่เป็นเจ้านายก็ต้องปลอดภัยแน่นอน อิอิ"

เหมือนจะรู้ตัวว่าพูดมากเกินไป เซียวอันเล่อรีบฉีกยิ้มแล้วหุบปากฉับ

เห็นนางเงียบไป เซี่ยซือหมิงกลับเป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นมา

"ขอถามได้ไหมว่าแม่นางมาจากสำนักหรือนิกายใด?"

เซียวอันเล่อชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า

"ข้าเป็นเจ้าสำนักรุ่นที่สี่สิบเอ็ดแห่งอารามเสวียนชิง อาจารย์ของข้าคือนักพรตชิงเสวียน ท่านสำเร็จเป็นเซียนไปนานแล้วเจ้าค่ะ"

ขณะพูด นางก็นึกขึ้นได้ว่าเขาเป็นถึงท่านอ๋อง ย่อมต้องรู้เรื่องราวมากกว่านาง จึงถามต่อ

"ไม่ทราบว่าท่านอ๋องเย่รู้จักภูเขาเมฆามังกรหรือไม่เจ้าคะ?"

เซี่ยซือหมิงส่ายหน้า

"ข้าไม่รู้จัก!"

เซียวอันเล่อจึงเตือนเขาตรงๆ

"วันหน้าถ้าท่านเจอใครอ้างว่าเป็นศิษย์จากภูเขาเมฆามังกร ห้ามเชื่อเด็ดขาดนะเจ้าคะ"

มุมปากของเซี่ยซือหมิงยกขึ้นเล็กน้อย

"แล้วอารามเสวียนชิงของเจ้าล่ะ?"

เซียวอันเล่อยิ้ม

"อารามเสวียนชิงของพวกเราตอนนี้มีแค่ข้าคนเดียว เชื่อถือได้แน่นอนเจ้าค่ะ"

เซี่ยซือหมิงมองนางด้วยรอยยิ้มในดวงตา นึกย้อนถึงข้อมูลที่สืบมาเกี่ยวกับนาง

นับตั้งแต่นางออกจากอารามนั้นลงเขามา ทุกอย่างในอารามดูเหมือนจะถูกลบเลือนไปอย่างจงใจ ราวกับไม่เคยมีใครอาศัยอยู่ที่นั่นมาก่อน

เซี่ยซือหมิงสนใจในตัวนางมาก อยากรู้ว่าใครเป็นคนสอนวิชาอาคมอันลึกล้ำเช่นนี้ให้นาง

"ก่อนหน้านี้ข้าเห็นแม่นางกางร่มตลอด หรือว่าเป็นเพราะไม่ชอบแสงแดด?

ถ้าเช่นนั้น ข้าควรให้คนเตรียมร่มให้แม่นางด้วยดีหรือไม่?"

เซียวอันเล่อไม่ได้ไม่ชอบแดดเลย นางชอบอาบแดดจะตายไป

การอาบแดดดีมาก ช่วยเสริมทั้งแคลเซียมและพลังหยาง

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ไม่ต้องหรอก ข้าไม่ได้บอบบางขนาดนั้น"

นางพูดพลางดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะกระแอมเบาๆ

"อ้อ จริงสิ ข้าดูลายมือเป็นด้วยนะเจ้าคะ ขอดูลายมือท่านอ๋องหน่อยได้ไหม?"

พูดเองก็ตื่นเต้นเอง

ดูลายมือต้องสัมผัสมือ และตอนนี้แสงทองแห่งบุญกุศลของเขาก็กำลังเพิ่มขึ้นอยู่แล้ว อยากรู้จังว่าถ้าจับมือเขา มันจะเพิ่มเร็วขึ้นกว่าเดิมไหมนะ

ดูเหมือนเซี่ยซือหมิงจะไม่รู้ทันความคิดเล็กๆ ของนาง เขายื่นมือออกมาให้นางดูอย่างใจเย็น

เซียวอันเล่อมองฝ่ามือใหญ่ที่มีเส้นลายมือชัดเจนยื่นมาตรงหน้า ในใจถูมือไปมาด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง

"อืม!"

ฉวยโอกาสคว้าหมับเข้าที่มือของเขา สัมผัสช่างดีจริงๆ นางปั้นหน้าเคร่งขรึมเริ่มทำนายตามจริง

"ลายมือท่านอ๋องบ่งบอกถึงความมั่งคั่งและสูงศักดิ์ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้มีวาสนาสูงส่ง

แต่ทว่า... แม้ท่านอ๋องจะมีแสงทองแห่งบุญกุศล แต่ก็มีไอปีศาจแฝงมาด้วย

ก่อนหน้านี้ ไอปีศาจบดบังเส้นวาสนาความรักของท่านอ๋อง แต่ตอนนี้เส้นวาสนาความรักปรากฏชัดเจนแล้วเจ้าค่ะ"

นางพูดพลางมองไปที่เนินแห่งความรักของเซี่ยซือหมิง

"เนินแห่งความรักของท่านอ๋องก็สว่างไสวขึ้น แสดงว่ากำลังจะมีเรื่องมงคล ช่วยสกัดกั้นไอปีศาจเอาไว้

แต่เนินบิดามารดาของท่านอ๋อง..."

เซียวอันเล่อรีบหุบปากฉับ นางดันมองเห็นว่ามารดาของท่านอ๋องยังไม่ตาย ซึ่งเรื่องนี้ไม่ควรพูดออกไป

"เนินบิดามารดาบ่งบอกถึงวาสนาอันยิ่งใหญ่และสูงส่ง นี่คือเส้นชีวิต หมายความว่าท่านอ๋องจะมีอายุยืนยาว

แต่ก็มีปัญหาเดิม คือโชคชะตารอบตัวท่านอ๋องไม่มั่นคง ข้าตรวจสอบที่ตัวท่านอ๋องไม่พบสิ่งผิดปกติ ดังนั้นปัญหาต้องอยู่ที่จวนของท่านอ๋องแน่ๆ"

ขณะพูด มือของนางก็ยังไม่ยอมปล่อย การจับมือท่านอ๋องก็เหมือนจับหินวิญญาณ มีพลังบุญกุศลไหลเข้าสู่ตัวนางอย่างต่อเนื่อง

+1+1+1+1+1+1... แทบจะทำให้นางเคลิบเคลิ้มจนลืมตัว

ทันใดนั้น รถม้าก็หยุดลง

"ท่านอ๋อง ถึงจวนแล้วขอรับ!"

ถึงแล้วเหรอ?

เซียวอันเล่อรีบปล่อยมือ ส่งยิ้มแห้งๆ แฝงความสุภาพ แล้วกระโดดลงจากรถม้าทันที

โม่ข่านที่ถือม้านั่งสำหรับเหยียบลงจากรถมองไม่เห็นอะไรเลย จึงเก็บม้านั่งกลับไปเงียบๆ

หลังจากเซี่ยซือหมิงลงจากรถ เขาก็พาเซียวอันเล่อเข้าไปในจวน มุ่งตรงไปยังเรือนหลักที่เขาพักอาศัย

เซียวอันเล่อถือเข็มทิศดารา จู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า

"เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะ"

พูดจบ นางก็เห็นว่ามีคนขุดหลุมไว้ที่ตำแหน่งเสือขาว

"ทำไมถึงขุดหลุมตรงนี้?

นี่คือตำแหน่งเสือขาว การขุดหลุมตรงนี้จะทำให้เกิด 'เสือขาวพิฆาต' ทำให้พลังงานชั่วร้ายและโรคภัยไข้เจ็บเข้ามาได้ ไม่เพียงแค่นั้น ยังจะทำให้สูญเสียทรัพย์สินและอาจถึงขั้นเลือดตกยางออกได้!"

โม่ยวี่และโม่ข่านหันมองหน้ากัน แค่ขุดหลุมหลุมเดียว มีผลร้ายแรงขนาดนี้เชียวหรือ?

เซี่ยซือหมิงสั่งให้คนถมหลุมทันที

เซียวอันเล่อเดินสำรวจต่อ พลางมองเข็มทิศไปด้วย

ตอนอยู่นอกจวน เข็มทิศไม่ได้หมุนรุนแรงขนาดนี้ แต่จู่ๆ เข็มก็ชี้ไปทางทิศทางหนึ่ง

เซียวอันเล่อรีบเดินตามไปดู หรือว่าจะมีคนในจวนนี้ยืมชะตาชีวิตของเจ้าของร่างเดิมและกักขังวิญญาณของเจ้าของร่างเดิมเอาไว้?

นางเดินตามเข็มทิศมาจนถึงเรือนแห่งหนึ่ง ดูจากทิศทางแล้ว มันคือเรือนหลัก

"นี่คือเรือนพักของท่านอ๋องขอรับ"

เซียวอันเล่อปรายตามองโม่ยวี่ที่เอ่ยปาก แล้วเดินตามเข็มทิศดาราเข้าไปในห้อง เมื่อนางเห็นต้นสนในกระถาง ความตื่นเต้นของนางก็มลายหายไปทันที