บทที่ 27 ปราณมังกรคุ้มกาย

บทที่ 27 ปราณมังกรคุ้มกาย

ในขณะนั้นเอง ซื่อจื่อโจวก็หันไปพูดกับคนของทางการว่า

"เหล้าของโรงเหล้าสกุลซุนเกือบทำข้าตาย ข้อหาพยายามลอบสังหารซื่อจื่อ โทษถึงประหารล้างตระกูล"

เซียวอันเล่อมองเขาด้วยความแปลกใจ

"ท่านได้ยินเสียงของหลี่หลานฮวาด้วยหรือ?"

ซื่อจื่อโจวยิ้มและพยักหน้าให้เซียวอันเล่อ

"ใช่ ข้าได้ยิน!"

องค์หญิงใหญ่ฉางอันและเซียวเฉิงหลิงมองหน้ากันอย่างงุนงง ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังคุยเรื่องอะไรกัน

"ได้ยินอะไรหรือ?"

ซื่อจื่อโจวร้อง "อ๋อ" แล้วตอบว่า

"พี่สาวที่ช่วยชีวิตข้าเมื่อกี้ นางพูดอยู่ แล้วข้าก็ได้ยินเสียงนาง!

ข้าว่าคนตระกูลซุนชั่วช้าเกินไปแล้วจริงๆ พวกมันคือสัตว์นรกในคราบมนุษย์ สมควรตายกันให้หมด"

เซียวอันเล่อจึงเล่าเรื่องราวของหลี่หลานฮวาให้ฟังโดยสังเขป

และเหตุผลที่นางถูกฆ่า ก็เพียงเพื่อนำศพไปทิ้งในบ่อน้ำของตระกูลคู่แข่ง เพื่อทำลายธุรกิจของฝ่ายตรงข้าม

องค์หญิงใหญ่ได้ฟังก็โกรธจัดเช่นกัน

"คนตายเพราะทรัพย์ นกตายเพราะเหยื่อ พวกมันทำทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์โดยไม่เลือกวิธีการ สมควรตายจริงๆ!

เจ้ายังใจอ่อนเกินไป ถ้าเป็นข้า คงสั่งประหารเก้าชั่วโคตรไปแล้ว!"

มุมปากของเซียวอันเล่อกระตุก นี่แหละหนากฎปลาใหญ่กินปลาเล็ก

ซื่อจื่อโจวรีบช่วยปลอบมารดา

"ท่านแม่ ใจเย็นก่อนขอรับ ประหารเก้าชั่วโคตรมันออกจะเกินไปหน่อย"

ระหว่างที่พูดคุยกัน แม่นมคนหนึ่งก็นำแผ่นหยกเนื้อดีใสกระจ่างสี่แผ่นเข้ามา

"ขอบคุณแม่นางเซียวเจ้าค่ะ"

เซียวอันเล่อพยักหน้า เมื่อได้ยินซื่อจื่อโจวสั่งประหารคนตระกูลซุน วิญญาณอาฆาตสองแม่ลูกในแขนเสื้อของนางก็สงบลงทันที

วันหน้าเมื่อมีการประหารคนตระกูลซุน นางจะพาพวกนางไปดูด้วยตาตัวเอง พลังอาฆาตในตัวพวกนางน่าจะสลายไปได้มากโข

การปลดปล่อยวิญญาณอาฆาตสองแม่ลูกคู่นี้ ก็ถือเป็นการสร้างกุศลอีกทางหนึ่ง

นางรับแผ่นหยกทั้งสี่มา แล้วเดินเลี่ยงไปด้านข้าง เพียงชั่วอึดใจ นางก็สลัก 'ยันต์ขจัดมาร' ไว้ด้านหนึ่ง และ 'ยันต์พิทักษ์' ไว้อีกด้านหนึ่งของแผ่นหยกทั้งสี่แผ่น

เสร็จสิ้นในพริบตา

"คราวนี้ท่านไม่ต้องพกหยกหลายอันแล้ว ที่จริงท่านไม่จำเป็นต้องพกเยอะขนาดนั้นหรอก"

เซียวเฉิงหลิงพยายามอย่างที่สุดที่จะไม่แสดงสีหน้าตกตะลึงจนเกินงาม เพียงแต่น้องสาวของเขาแกะสลักยันต์พิทักษ์ได้รวดเร็วเหลือเชื่อ

มีดแกะสลักในมือนางพลิ้วไหวราวกับพู่กันเขียนหนังสือ การหาเงินแบบนี้มันง่ายเกินไปแล้วมั้ง?

โฮๆๆ เขาเองก็อยากหาเงินแบบนี้ได้บ้าง แต่น่าเสียดายที่ไร้ความสามารถ

ซื่อจื่อโจวรับแผ่นหยกมา มอบให้องค์หญิงใหญ่ฉางอันหนึ่งอัน เก็บไว้เองหนึ่งอัน แล้วเหลือบมองเซียวเฉิงหลิงแวบหนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้าหนี

ส่วนอีกสองอันที่เหลือ เขามอบให้องค์หญิงใหญ่ฉางอันอีกอัน และเก็บไว้เองอีกอัน

เขาไม่ได้พกติดตัวทีเดียวสามอันอย่างที่เคยพูดไว้

องค์หญิงใหญ่ผู้เป็นห่วงบุตรชาย มอบแผ่นหยกส่วนของนางให้เขา

"เจ้าเก็บไว้เถิด เอาไปฝังไว้ในรัดเกล้าหยก จะได้ไม่มีสิ่งชั่วร้ายใดกล้าเข้าใกล้เจ้าอีก"

พูดจบ นางก็ปรายตามองแม่นมข้างกาย แม่นมเข้าใจความหมายทันที รีบยื่นซองแดงให้เซียวอันเล่อ

เซียวอันเล่อรับซองแดงยัดใส่แขนเสื้อด้วยความเบิกบานใจ

ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ นางก็เลยจัดการลงอาคม 'ยันต์มิติเมล็ดผักกาด' ไว้ในแขนเสื้อเสียเลย

ทำให้พื้นที่ภายในแขนเสื้อกว้างขึ้นประมาณสองตารางเมตร ซึ่งพวกนักพรตมักเรียกวิชานี้ว่า "จักรวาลในแขนเสื้อ"

แน่นอนว่ายิ่งมีตบะแก่กล้า พื้นที่ก็ยิ่งกว้างขวางขึ้น

"ขอบพระทัยองค์หญิงใหญ่เพคะ เดี๋ยวหม่อมฉันจะไปสอบปากคำผีที่บงการเรื่องนี้ ได้ความอย่างไรจะรีบมารายงานทันทีเพคะ"

องค์หญิงใหญ่ฉางอันพยักหน้ารัวๆ แววตาคมกริบฉายวาบ

"ดี ถ้าได้เรื่องยังไงต้องบอกข้านะ ข้าไม่มีวันปล่อยคนที่กล้าทำร้ายลูกชายข้าไว้แน่

พวกเจ้าหนุ่มสาวคุยกันไปก่อนนะ ข้าจะไปสั่งให้ห้องครัวเตรียมมื้อเย็น สองพี่น้องอยู่ทานข้าวเย็นที่นี่ด้วยกันนะ

มีอาหารที่ทานไม่ได้บ้างหรือไม่?"

เซียวอันเล่อส่ายหน้า นางทานได้ทุกอย่างจริงๆ

"ไม่มีเพคะ หม่อมฉันทานได้ทุกอย่าง"

เซียวเฉิงหลิงก็รีบตอบเช่นกัน

"กระหม่อมก็เหมือนกัน ทานได้ทุกอย่างพะยะค่ะ"

องค์หญิงใหญ่ฉางอันเดินจากไปพร้อมรอยยิ้มเปี่ยมเมตตา แต่เมื่อพ้นประตู รอยยิ้มนั้นก็เลือนหายไปทันที นางรีบสั่งการให้คนไปสืบหาตัวผู้ที่ปองร้ายบุตรชาย

การที่องค์หญิงใหญ่ฉางอันรั้งตัวเซียวอันเล่อไว้ทานมื้อเย็น เซียวอันเล่อเข้าใจดีว่าองค์หญิงใหญ่ต้องการให้นางรีบลงมือ

"ซื่อจื่อโจว รบกวนช่วยเตรียมห้องว่างให้ข้าสักห้องด้วย ท่านคุยกับพี่รองไปก่อน ข้าจะไปสอบสวนผีตนนั้นดูว่าใครเป็นคนบงการ"

เมื่อได้ยินเซียวอันเล่อพูดเช่นนั้น ซื่อจื่อโจวก็รีบสั่งให้คนพาเซียวอันเล่อไปที่ห้องหนังสือทันที

"ห้องหนังสือของข้าแทบไม่ได้ใช้งานเลย เจ้าไปใช้ที่นั่นเถอะ เงียบสงบที่สุดแล้ว"

ห้องหนังสือที่แทบไม่ได้ใช้งาน... มิน่าล่ะซื่อจื่อผู้นี้ถึงเข้ากับพี่รองของนางได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย พวกเดียวกันชัดๆ

เซียวอันเล่อเข้าไปในห้องหนังสือ หยิบหุ่นกระดาษตัวเล็กที่ขังวิญญาณผีร้ายออกมา

เมื่อผีร้ายเห็นเซียวอันเล่อปล่อยตนออกมา ก็ทำท่าจะวิ่งหนี แต่พอไปถึงประตูก็ถูกผีสาวใต้ร่มกระดาษน้ำมันสีแดงขวางทางไว้

ฉินซูหราน: "จะหนีไปไหน? รีบไปเกิดใหม่นักหรือไง?"

เซียวอันเล่อแปะ 'ยันต์สัจจะ' ใส่หน้ามันทันที

"จะรีบหนีไปไหน? บอกมา ใครใช้ให้เจ้ามาทำร้ายซื่อจื่อ"

ผีร้ายไม่อยากพูด แต่เมื่อโดนยันต์สัจจะ ปากก็ขยับพูดเองอย่างควบคุมไม่ได้

"เป็นอนุภรรยาของโหวอู่หยาง นางรู้วิชาอาคมเหมือนเจ้า แต่ฝีมือเทียบเจ้าไม่ได้เลย

นางสัญญาว่าจะเผากระดาษเงินกระดาษทองให้ข้าเยอะๆ และจะช่วยติดสินบนยมทูต ให้ชาติหน้าข้าได้ไปเกิดในตระกูลร่ำรวย ข้าถึงยอมช่วยนาง

ก่อนหน้านี้ซื่อจื่อมียันต์พิทักษ์คุ้มครอง แต่ตอนหลังยันต์นั้นถูกพวกนักฆ่าทำลายไป ข้าเลยสบโอกาส"

เซียวอันเล่อ: "...พวกเจ้าไม่ใช่พวกเดียวกันเหรอ?

หมายความว่า นอกจากเจ้าแล้ว ยังมีคนอีกกลุ่มหนึ่ง"

ผีร้ายรีบแก้ตัว

"คนพวกนั้นไม่เกี่ยวกับข้า ข้าไม่รับเคราะห์แทนพวกมันหรอกนะ"

"ตกลง บอกที่อยู่ของอนุภรรยาโหวอู่หยางคนนั้นมา

แล้วเจ้ารู้ไหมว่านางจะติดสินบนยมทูตตนไหน? เจ้าเคยเจอหน้ายมทูตตนนั้นหรือเปล่า?"

"เคยเจอๆ ยมทูตตนนั้นรับปากกับข้าด้วยตัวเอง ไม่อย่างนั้นข้าคงไม่กล้าลองดีเล่นงานซื่อจื่อหรอก เขามี 'ปราณมังกร' คุ้มครองอยู่นะ"

เซียวอันเล่อ: ปราณมังกร... วงการเชื้อพระวงศ์นี่น้ำลึกจริงๆ!

"เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว ถ้าเจ้าแค่อยากไปเกิดในตระกูลที่ดีในชาติหน้า ข้ามีวิธีดีๆ จะบอก: ไถ่บาปซะ"

ผีร้ายไม่เข้าใจความหมายของเซียวอันเล่อ วินาทีถัดมา มันก็เห็นเซียวอันเล่อเปิด 'ประตูนรก'

แล้วถีบส่งมันเข้าไป

"ลงไปหา 'ท่านตุลาการจง' บอกสิ่งที่เจ้ารู้ให้ท่านฟัง ท่านย่อมเลือกตระกูลดีๆ ให้เจ้าไปเกิดเองแหละ

อ้อ จริงสิ บอกที่อยู่นั่นมาด้วย"

ผีร้ายตาเบิกโพลง ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?

ก่อนจากไป มันบอกที่อยู่ให้อันเล่อรู้

เมื่อเซียวอันเล่อออกมาจากห้องหนังสือ องค์หญิงใหญ่ก็สั่งให้ตั้งโต๊ะอาหารเย็นเรียบร้อยแล้ว เมื่อเห็นนางออกมา ก็กวักมือเรียกอย่างเป็นกันเอง

"ข้ากำลังจะบอกพอดี ข้ามีเครื่องประดับอีกชุดจะมอบให้เจ้า มาเถอะ ไปเลือกที่เรือนของข้ากัน"

เซียวอันเล่อ: มาแล้วๆ สมกับเป็นเชื้อพระวงศ์จริงๆ

นางเดินตามองค์หญิงใหญ่ฉางอันไปที่เรือนพัก และนางก็ใจป้ำจริงๆ ยกเครื่องประดับขนนกกระเต็นทั้งชุดให้นาง

มองดูชุดเครื่องประดับที่ประกอบด้วยชิ้นส่วนย่อยๆ ห้าหกสิบชิ้น เซียวอันเล่อถึงกับพูดไม่ออก นี่นับเป็นหนึ่งชุดสินะ

นางเคยเข้าใจว่าหนึ่งชุดประกอบด้วย ปิ่นปักผม ตุ้มหู สร้อยคอ และกำไลข้อมือ แค่สี่อย่างนี้ วันนี้ได้เปิดหูเปิดตาแล้วจริงๆ

"องค์หญิงใหญ่เพคะ หม่อมฉันรับไว้ไม่ได้หรอกเพคะ!

ของพวกนี้ล้ำค่าเกินไป"

องค์หญิงใหญ่ยังคงมองนางด้วยรอยยิ้มเปี่ยมเมตตา

"รับไว้เถอะ สำหรับเจ้าอาจเป็นของนอกกาย สำหรับข้าก็เป็นของนอกกายเช่นกัน มันเทียบไม่ได้กับความปลอดภัยของซื่อจื่อหรอก"

เซียวอันเล่อเข้าใจสิ่งที่นางต้องการรู้

นางถ่ายทอดคำพูดของผีร้ายให้ฟัง บรรยากาศในห้องพลันอึมครึมลงทันตา

รอยยิ้มเมตตาบนใบหน้าองค์หญิงใหญ่ไม่อาจรักษาไว้ได้อีกต่อไป กลายเป็นเพียงรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา

"แล้วเจ้ารู้ที่อยู่ของนังอนุคนนั้นหรือไม่?"

เซียวอันเล่อหยิบกระดาษที่อยู่ซึ่งนางจดไว้ตั้งแต่ในห้องหนังสือ ยื่นให้แม่นมข้างกาย