บทที่ 6: เงินและอุปกรณ์ทำมาหากิน

บทที่ 6: เงินและอุปกรณ์ทำมาหากิน

เจียวเหนียงร้องไห้คร่ำครวญ "ฮือๆๆ!" นางช่างน่าเวทนาเหลือเกิน ถูกจางหลางทำร้ายจิตใจอย่างแสนสาหัส ความแค้นสุมอกจนอยากจะฆ่าผู้ชายคนนั้นให้ตายคามือ

เซียวอันเล่อสะบัดมือ ร่มกระดูกขาวก็ลอยออกไปหยุดอยู่เหนือศีรษะของเจียวเหนียง

"คนก็มีทางของคน ผีก็มีทางของผี

หากคนฆ่าคน ก็ผิดกฎหมายบ้านเมือง หากผีฆ่าคน ก็ผิดกฎสวรรค์

ถ้าเจ้าฆ่าเขา เจ้าจะไม่ได้ไปผุดไปเกิด ต้องทนทุกข์ทรมานจากไฟบรรลัยกัลป์ คุ้มกันหรือ?

ให้ข้าส่งวิญญาณเจ้าไปสู่ปรโลกดีๆ เถอะ เกิดชาติหน้าฉันใด เวลาเลือกผู้ชายก็จำไว้ว่าให้ลืมตาดูให้กว้างๆ

ส่วนผู้ชายคนนี้ ภายในสามวัน เขาจะต้องติดคุกและมีภัยถึงชีวิตแน่นอน"

ได้ยินดังนั้น เจียวเหนียงก็ยอมให้เซียวอันเล่อเก็บวิญญาณไปแต่โดยดี

เซียวอันเล่อหันไปมองฮูหยินจ้าวแล้วเอ่ยว่า

"ฮูหยินจ้าว ท่านเข้าไปดูเถิด ป่านนี้บุตรชายของท่านน่าจะฟื้นแล้ว"

ได้ยินเช่นนั้น ฮูหยินจ้าวก็ดีใจจนเนื้อเต้น รีบเกาะแขนแม่นมแล้วเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในห้อง ก็เห็นบุตรชายนั่งอยู่บนเตียงแล้วจริงๆ

เซียวอันเล่อหันกลับมามองนักพรตเฒ่าที่เก็บข้าวของเตรียมจะเผ่นแน่บ

นักพรตเฒ่าเก็บของเสร็จกำลังจะชิ่ง น่ากลัวเกินไปแล้ว! หลอกกินชาวบ้านมาตั้งหลายปี ดันมาเจอผีเข้าจริงๆ ซะได้

จังหวะที่กำลังจะย่องหนี เซียวอันเล่อก็มายืนขวางทางไว้

เขาเห็นอิทธิฤทธิ์ของแม่นางน้อยคนนี้กับตาแล้ว คุณพระคุณเจ้า เด็กคนนี้เก่งกาจเหลือเกิน!

"แม่... แม่นาง... ปรมาจารย์น้อย ข้าเลื่อมใสท่านจริงๆ ปล่อยข้าไปเถอะนะ ข้าก็แค่คนทำมาหากิน"

แต่เซียวอันเล่อกลับจ้องมองอุปกรณ์ทำมาหากินของเขาตาเป็นมัน

"เจ้าเป็นพวกต้มตุ๋น คิดว่าจะหนีไปง่ายๆ รึ? ถ้าข้าไม่มา อย่าว่าแต่คุณชายจ้าวเลย แม้แต่เจ้าเองก็คงไม่รอด"

นักพรตเฒ่าหน้าเบี้ยว รีบโขกศีรษะขอความเมตตา

"ท่านปรมาจารย์ ท่านนักพรต ท่านเทพธิดา ไว้ชีวิตข้าเถอะ ข้าไม่เคยทำเรื่องชั่วร้ายจริงๆ จังๆ แค่หลอกเอาเงินชาวบ้าน ไม่เคยทำให้ใครถึงตาย

เอางี้ ข้าสาบานว่าจะไม่กล้าทำอีกแล้ว พอใจไหมขอรับ?"

เซียวอันเล่อส่ายหน้า

นักพรตเฒ่าเริ่มใจคอไม่ดี แม่นางน้อยคนนี้ต้องการอะไรกันแน่?

แต่แล้วเขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อได้ยินเซียวอันเล่อพูดว่า:

"ฝีมือเจ้ายังไม่ถึงขั้น รับมือเรื่องพรรค์นี้ไม่ได้หรอก เอาเครื่องรางกับชาดของเจ้ามาให้ข้าให้หมด!

แล้วก็ วันหลังถ้าเจอเรื่องแบบนี้อีก ให้รีบมาตามข้า เดี๋ยวข้าแบ่งค่านายหน้าให้"

นักพรตเฒ่า: ⚆_⚆ ห๊ะ?

"ได้ๆๆ! ขอแค่ท่านเทพธิดาปล่อยข้าไป วันหน้าข้าจะหางานมาให้ท่านแน่นอน ข้าไม่โลภมากหรอก ท่านเทพธิดาแบ่งให้ข้านิดหน่อยก็พอ"

พูดจบ นักพรตเฒ่าก็รีบควักชาดและเครื่องรางออกมาส่งให้เซียวอันเล่อ

แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ว่าเซียวอันเล่อไม่มีอะไรใส่ของ นักพรตเฒ่าเลยถอดย่ามสีเหลืองตุ่นๆ ของตัวเองยื่นให้เซียวอันเล่อไปทั้งใบ

"ท่านเทพธิดา ทั้งหมดนี้ยกให้ท่านเลย"

เซียวอันเล่อยื่นมือไปรับ นักพรตเฒ่าคนนี้รู้ความดี แต่จะให้สะพายย่ามแบบนี้ก็ดูไม่งามเท่าไหร่ เดี๋ยวค่อยวาดเครื่องรางเก็บของเอา ถุงใบเล็กๆ ใบเดียวก็จุของได้ตั้งสิบช่อง

นางแก้คำเรียกขานของเขาด้วย "เรียกข้าว่าแม่นางเซียวก็พอ"

ฮูหยินจ้าวประคองบุตรชายเดินออกมาหาเซียวอันเล่อเพื่อแสดงความขอบคุณ

ฮูหยินจ้าวหยิบถุงเงินออกมามอบให้เซียวอันเล่อด้วยตัวเอง

"แม่นางเซียว ครั้งนี้ต้องขอบคุณท่านจริงๆ ไม่งั้นลูกชายข้าคงแย่แน่ๆ

นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากข้า โปรดแม่นางเซียวอย่ารังเกียจเลยนะเจ้าคะ"

เซียวอันเล่อรับถุงเงินมา น้ำหนักเบาหวิวในมือบอกให้นางรู้ว่าข้างในคือตั๋วเงิน

ตั๋วเงินใบละหนึ่งร้อยตำลึง งานนี้ได้กำไรไม่น้อยเลยทีเดียว

แถมยังได้อุปกรณ์ของนักพรตเฒ่ามาอีก เยี่ยมยอด!

เมื่อรับถุงเงินแล้ว เซียวอันเล่อก็กล่าวลาฮูหยินจ้าว

"ขอบคุณฮูหยินจ้าว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ไม่เกรงใจแล้วนะเจ้าคะ

นอกจากจับผีแล้ว ข้ายังชำนาญเรื่องการเขียนยันต์ ดูดวง และดูฮวงจุ้ยอีกด้วย

หากวันหน้าฮูหยินต้องการความช่วยเหลือเรื่องพวกนี้ ก็มาหาข้าได้เสมอ

คุณชายฟื้นแล้ว ให้เขาทานอาหารบำรุงเยอะๆ พักผ่อนให้เพียงพอ ข้ายังมีธุระต้องไปทำต่อ ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ"

ฮูหยินจ้าวเห็นนางสะพายข้าวของของนักพรตเฒ่าก็นึกว่าพวกเขารู้จักกัน จึงไม่ได้ติดใจเอาความนักพรตเฒ่า พอได้ยินว่านางจะไป ก็ไม่ได้รั้งตัวไว้

หลังจากออกจากจวนสกุลจ้าว เซียวอันเล่อก็มุ่งหน้าไปยังบ้านสกุลฉิน พ่อค้าหลวงผู้มั่งคั่ง

ร่มกระดูกขาวสั่นไหวน้อยๆ ฉินซูหรานไม่อยากไปต่อ

เซียวอันเล่อที่ถือร่มอยู่กระตุกร่มสองทีแต่ก็ขยับไม่ได้ ร่มเหมือนถูกตรึงไว้กลางอากาศ

"เป็นอะไรไป? ตื่นเต้นที่จะได้กลับบ้านหรือไง?"

ฉินซูหรานลอยออกมา มองไปทางบ้านสกุลฉินแล้วเอ่ยว่า

"ข้าไม่มีหน้ากลับไปหรอกเจ้าค่ะ ข้าไม่กลับดีกว่า ท่านช่วยข้าตามหาบัณฑิตแซ่เฟิงที่ฆ่าข้าเถอะ

ข้าจะไปแก้แค้นเขา ข้าไม่กลับบ้านแล้ว"

เซียวอันเล่อมองประตูจวนสกุลฉิน เดินมาถึงหน้าบ้านแล้วแท้ๆ จะไม่กลับเนี่ยนะ?

ขณะที่กำลังจะหันหลังกลับ เซียวอันเล่อก็เห็นคุณชายท่านหนึ่งเดินออกมาจากประตูจวนสกุลฉิน แล้วกระโดดขึ้นม้าที่เตรียมไว้ข้างทาง

เซียวอันเล่อเดินถือกางร่มเข้าไปหา เงยหน้ามองคุณชายท่านนั้นแล้วเอ่ยว่า

"คุณชาย วันนี้ไม่ควรขี่ม้านะเจ้าคะ ท่านจะมีเคราะห์เลือดตกยางออก"

ฉินเซี่ยวนั่งนิ่งบนหลังม้า ก้มมองเซียวอันเล่ออย่างพูดไม่ออก

บ่าวรับใช้รีบเข้ามาไล่นางทันที

"เจ้าเป็นใคร? กล้าดียังไงมาพูดจาพล่อยๆ?

เปิดปากก็แช่งคุณชายข้าให้เลือดตกยางออก รีบไสหัวไปซะ ไม่งั้นเชื่อไหมว่าวันนี้เจ้าจะได้เลือดตกยางออกซะเอง"

ฉินเซี่ยวที่นั่งอยู่บนหลังม้าเอ่ยปราม

"จางซุ่น ถอยไป"

ฉินเซี่ยวลงจากหลังม้า เดินมาหยุดตรงหน้าเซียวอันเล่อ สังเกตเห็นว่านางแต่งกายเรียบร้อยดี แต่ร่มในมือดูเก่าคร่ำครึไปหน่อย

แถมยังสะพายย่ามผ้าสีเหลืองใบใหญ่แบบที่พวกนักพรตใช้กัน ดูแล้วตลกพิลึก

"แม่นาง ทำไมถึงบอกว่าถ้าข้าขี่ม้าแล้วจะมีเคราะห์เลือดตกยางออกล่ะ?"

เซียวอันเล่อขมวดคิ้วพิจารณาเขา คิ้วเข้มจมูกโด่ง ดูเป็นคนซื่อตรงใช้ได้

"หน้าผากท่านหมองคล้ำ ผู้ใหญ่และพี่น้องในบ้านท่านอาจจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น"

บ่าวรับใช้ข้างๆ อดรนทนไม่ไหวต้องพูดแทรกขึ้นมา

"นี่ แม่นาง เจ้าเป็นบ้าอะไร?

ทีแรกก็แช่งเจ้านายข้าว่าจะเลือดตกยางออก ทีนี้ก็มาแช่งนายท่านกับฮูหยินอีก ข้าว่าเจ้าจงใจมาหาเรื่องชัดๆ ใช่ไหม?"

เซียวอันเล่อก็เพิ่งรู้ตัวว่าคำพูดของนางตรงเกินไป ฟังดูเหมือนคำสาปแช่งจริงๆ

แต่ฉินซูหรานที่อยู่ข้างๆ กลับร้อนใจจนนั่งไม่ติด

"ท่านปรมาจารย์ นั่นพี่รองข้า! รีบช่วยเขาเร็วเข้าเจ้าค่ะ

แล้วก็ ท่านพ่อท่านแม่ข้าสุขภาพแข็งแรงมาตลอด จะมีเรื่องไม่ดีได้ยังไง?"

เซียวอันเล่อชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปพูดกับฉินเซี่ยวว่า

"ข้ารู้จักน้องสาวท่าน ฉินซูหราน นางเป็นห่วงพวกท่าน เลยวานให้ข้ามาดู

พอข้าเห็นเคราะห์ของท่านกับที่บ้าน ก็เลยพูดไปตามตรง

ถ้าท่านถือสาหรือไม่ชอบใจ ก็ทำเป็นว่าไม่ได้ยินที่ข้าพูดก็แล้วกัน"

พูดจบ เซียวอันเล่อก็ทำท่าจะเดินหนี แต่ฉินเซี่ยวรีบเรียกนางไว้

"เดี๋ยวก่อน ท่านเจอน้องสาวข้าเหรอ?

นาง... นางเป็นยังไงบ้าง?"

เซียวอันเล่อหันไปมองฉินซูหรานแวบหนึ่ง

ฉินซูหรานรีบส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน เซียวอันเล่อจึงตอบไปว่า

"นางตายแล้ว หนีตามผู้ชายไปแล้วถูกไอ้แซ่เฟิงนั่นฆ่าตาย"

"อะไรนะ?!

บังอาจนัก! ไอ้เดรัจฉานแซ่เฟิง! ที่ท่านพูดมาเป็นความจริงหรือ? ถ้าจริง ข้าจะไปแจ้งทางการให้ไปลากคอมันมาเดี๋ยวนี้"

เซียวอันเล่อเหลือบมองฉินซูหรานที่กำลังสับสนว้าวุ่นใจ

"ฮือๆๆ น่าอายชะมัด! ข้าไม่มีหน้าไปเจอใครแล้ว

ตอนนั้นข้าดื้อเอง ถึงได้มีจุดจบแบบนี้ เป็นความผิดของข้าเอง ฮือๆๆ

ข้าไม่มีหน้าไปพบท่านพ่อท่านแม่ ไม่มีหน้าไปพบพี่ชาย ฮือๆๆ ฮือๆๆ"

เซียวอันเล่อปวดหัวกับเสียงร้องไห้ของนาง นางหุบร่มกระดูกขาวลง แล้วก็นึกขึ้นได้ว่า ใต้ร่มคันนี้มีแต่พวกคลั่งรักที่ตายเพราะผู้ชายทั้งนั้นเลยนี่หว่า จุ๊ๆๆ!