บทที่ 49 - เฮ่าเทียน: ตกลงใครหยามใครกันแน่?
บทที่ 49 - เฮ่าเทียน: ตกลงใครหยามใครกันแน่?
บทที่ 49 - เฮ่าเทียน: ตกลงใครหยามใครกันแน่?
"ไม่ยอมจริงๆ หรือ?" เฮ่าเทียนเสียงเข้ม
เขาตั้งใจจะใช้โอกาสนี้ดึงหงจิ่นขึ้นสวรรค์ ศิษย์สาขาสำนักเจี๋ยคนอื่นต้องมาช่วยหงจิ่นแน่ ถึงตอนนั้นค่อยบีบให้หงจิ่นคายความลับเรื่องสาขาสำนักเจี๋ยออกมา
"ไม่! ทำไม?! จอมเทพคิดจะลงมือกับข้าหรือ?!" หงจิ่นถามด้วยน้ำเสียงดูแคลน
เฮ่าเทียน : ⊙⊙?
คนเจ็บคงไม่ใช่ข้าฝ่ายเดียวมั้ง!?
ตบะของหงจิ่นลึกล้ำสุดหยั่ง ถ้าสู้กัน เฮ่าเทียนก็ไม่มั่นใจว่าจะชนะ!
อีกอย่าง ศิษย์สาขาสำนักเจี๋ยแม้จะปากดี แต่ก็มีฝีมือจริง
หงจิ่นบอกว่าฆ่าอริยะได้ ก็คงมีทีเด็ด เขาจะสู้ยังไง?!
ถ้าโดนตบเกรียนกลับมาอีก หน้าแตกยับเยิน ศักดิ์ศรีเทียนตี้ป่นปี้หมด!
แต่พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ไอ้นี่ก็ยังทำเสียงดูถูก ถ้าบอกว่าไม่สู้ ก็เท่ากับยอมแพ้กลายๆ น่ะสิ?
"เราพูดชัดเจนแล้ว ถ้าเจ้าไม่ยอม หลงจี๋ก็ติดตามเจ้าไม่ได้!
เข้าสังกัดสวรรค์มีอะไรไม่ดี? ถ้าเจ้ามาอยู่บนสวรรค์ เราจะให้ตำแหน่งลอยๆ ไม่มีใครมาสั่งเจ้าได้ แม้แต่เรา ก็จะไม่สั่งการเจ้า แค่มีชื่อในทะเบียน เพื่อหลงจี๋ไง!
อีกอย่าง คลังสมบัติสวรรค์มีของวิเศษมากมาย จะจัดหาให้เจ้าไม่อั้น เพื่อให้เจ้าเร่งเพิ่มตบะได้เร็วขึ้น!" เฮ่าเทียนหว่านล้อม
สิ้นเสียง
ยังไม่ทันที่หงจิ่นจะตอบ องค์หญิงหลงจี๋ก็ยกชาและผลไม้เข้ามา
พอเห็นผลไม้ตรงหน้า เฮ่าเทียนถึงกับอึ้ง เขาัมผัสได้ถึงพลังธาตุทั้งห้าที่อัดแน่นอยู่ในผลไม้นั้น ถ้าให้ระดับไท่อี่เซียนทองคำกินเข้าไป ทะลวงเข้าสู่มหาเทพเซียนทองคำได้ทันที!
นี่มัน... !
ต่อให้เขาเป็นกึ่งอริยะขั้นสูงสุด ผลไม้นี้อาจจะไม่มีผลมากนัก แต่ก็ทำให้ตบะก้าวหน้าขึ้นได้นิดหน่อย
อย่าดูถูกคำว่านิดหน่อย สำหรับระดับกึ่งอริยะขั้นสูงสุด การจะก้าวหน้าแม้นิดเดียวนั้นยากยิ่งกว่าเข็นครกขึ้นภูเขา แทบจะเป็นไปไม่ได้แล้ว
แบบนี้ จะไม่ให้เฮ่าเทียนตกใจได้ยังไง
วินาทีต่อมา
สิ่งที่ทำให้เฮ่าเทียนแทบช็อกตาตั้งคือ องค์หญิงหลงจี๋เรียกหมาน้อยสีขาวตัวหนึ่งมา แล้วโยนผลไม้นั้นให้มันกินหน้าตาเฉย
เฮ่าเทียน : ???
ลูกสาวข้าไม่รู้คุณค่าของผลไม้นี้จริงๆ หรือว่ามีเยอะจนไม่เห็นค่ากันแน่!
ขุ่นพระ!
นี่...
หมา : !!! เห็นไหม เป็นหมามันไม่ดียังไง?
"ผลไม้นี้คือ..." เฮ่าเทียนถาม
องค์หญิงหลงจี๋ตอบ "นี่สามีปลูกเองเพคะ หวานกรอบอร่อยมาก เสด็จพ่อลองชิมสิเพคะ!"
เฮ่าเทียน : ???
ปลูกเอง?!
จะกินหรือไม่กินดี ถ้ากิน ก็เท่ากับติดหนี้บุญคุณ สร้างกรรมผูกพัน จะจัดการยากนะ!
ขณะลังเล เฮ่าเทียนก้มหน้าจะจิบชา สายตาเหลือบไปเห็นขาโต๊ะ เห็นมีของรองขาโต๊ะอยู่ ถ้าตาไม่ฝาด นั่นน่าจะเป็น... สมบัติวิเศษก่อนกำเนิด
?!
เอาสมบัติวิเศษก่อนกำเนิดมารองขาโต๊ะ?!
"โต๊ะตัวนี้..."
ยังพูดไม่จบ องค์หญิงหลงจี๋หน้าแดงระเรื่อ "ขาโต๊ะข้างนั้นบังเอิญหัก สามีขี้เกียจเปลี่ยน ก็เลยหาอะไรมารองไว้ พอดีเป๊ะ ก็เลยไม่ได้เปลี่ยนโต๊ะเพคะ"
ตอนพูด องค์หญิงหลงจี๋เสียงอ่อยๆ หน้าแดงยิ่งกว่าเดิม
พอพ่อทัก ก็ทำให้นึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น (ที่ทำขาโต๊ะหัก) ก็เลยเขิน
แต่เฮ่าเทียนสนใจแต่ของที่รองขาโต๊ะ ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่า ของที่ดูธรรมดานั่น คือสมบัติวิเศษก่อนกำเนิดแน่นอน
ไอ้พวกรากหญ้าเศรษฐีใหม่! (แต่ความจริงคือรวยมาก)
ล้างผลาญของดีชัดๆ!
สมบัติวิเศษก่อนกำเนิด เขาเอามาใช้รองขาโต๊ะเรอะ?!
จากนั้น
เฮ่าเทียนยกถ้วยชาขึ้น เปิดฝาถ้วย กลิ่นหอมสดชื่นแตะจมูก ทำให้พลังในกายกระเพื่อมไหว พอมองดูชาในถ้วย เฮ่าเทียนตาค้าง!
นี่คือ... ชาแห่งการรู้แจ้ง (ชาอู้เต้า) ในตำนาน?!
ชาที่เกิดมาพร้อมกับสัจธรรมแห่งมรรคา แค่จิบเดียว ก็ช่วยให้บรรลุธรรมได้
ชานี้สูญพันธุ์ไปจากหงฮวงนานแล้ว เพราะปลูกยากมาก เงื่อนไขการปลูกโหดหิน หลังมหาภัยพิบัติมังกร แทบไม่เหลือต้นเป็นๆ ให้เห็น ทั่วทั้งหงฮวง น่าจะมีแค่ที่ท่านบรรพจารย์ที่มีอยู่บ้างเล็กน้อย
"ชานี้ ก็ปลูกเองหรือ?" เฮ่าเทียนถามเสียงสั่น
"เปล่า! ชานี้อาจารย์ให้มา ข้าไม่ค่อยกิน ก็เลยเก็บๆ ไว้บ้าง!" หงจิ่นตอบ
ได้ยินแบบนั้น
เฮ่าเทียนถอนหายใจโล่งอก ถ้าบอกว่าปลูกเองอีก เขาคงจะ... !
"ชาล้ำค่าขนาดนี้ ต้องประหยัดหน่อยสิ!" เฮ่าเทียนเตือน
ตอนนี้ เฮ่าเทียนอยากจะกระดกชาให้หมดแก้ว แล้วกินผลไม้อีกสักลูก ตบะเขาต้องพุ่งแน่ พลังรบก็ต้องเพิ่มขึ้น
แต่... รับของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้ แบกรับกรรมหนัก เขาใช้คืนไม่ไหว
หงจิ่นพูดขึ้น "ไม่เป็นไร หลายปีมานี้อาจารย์ให้มาเยอะ ข้าจิบไปนิดเดียว เก็บไว้ตั้งหลายพันชั่ง กินยังไงก็ไม่หมด!"
เฮ่าเทียน : ???
"กี่... กี่มากน้อยนะ?!"
"ห้าหกพันชั่งน่าจะได้!" หงจิ่นตอบ
เฮ่าเทียน : ⊙⊙!
ชาแห่งการรู้แจ้งห้าหกพันชั่ง!?
นี่เจ้าโม้เหม็นอยู่หรือเปล่า?! นี่คือชาแห่งการรู้แจ้งนะ ไม่ใช่ชาตราสามม้าตามตลาดสด?
สมัยหงฮวงรุ่งเรืองที่สุด มีสักสิบชั่งก็ถือว่าหรูแล้ว!
ตอนนี้ ในมือบรรพจารย์จะมีถึงสองตำลึงหรือเปล่ายังไม่รู้?
เจ้าอ้าปากก็ปาไปห้าหกพันชั่ง?
"ถ้าจอมเทพชอบ ตอนกลับก็เอาติดมือไปกินเล่นเถอะ หมดแล้วมาเอาใหม่ได้ตลอด!"
หงจิ่นพูดพลางวางชาแห่งการรู้แจ้งสิบชั่งไว้บนโต๊ะ
เฮ่าเทียน : ???
ถ้าไม่มั่นใจว่านี่คือชาแห่งการรู้แจ้งจริงๆ เฮ่าเทียนคงรู้สึกดีกว่านี้
หวังลึกๆ ว่ามันจะโม้!
คนโตป่านนี้แล้ว โม้บ้างโกหกบ้างเป็นเรื่องปกตินี่นา?
แต่... ทำไมถึงพูดความจริงตลอดเลยฟระ?!
ขอร้องล่ะ ช่วยโม้หน่อยได้ไหม? ช่วยโกหกหน่อยเถอะ!
โยนมาให้ทีละสิบชั่ง เจ้า... ข้าชาไปหมดแล้ว!
ตอนนี้เฮ่าเทียนลำบากใจสุดๆ อยากได้จริงๆ นะ ไม่ต้องพูดถึงเอาไปกินเอง แค่เอาไปตั้งโชว์ขิงชาวบ้านก็เท่ระเบิดแล้ว
แต่ถ้ารับไว้ ก็เท่ากับติดหนี้หงจิ่น สร้างกรรมผูกพัน ไม่ใช่เรื่องดี
จะยกลูกสาวให้เพื่อใช้หนี้กรรม? ลูกสาวสิบคนยังแลกชาไม่ได้สักตำลึงเลย!
เห็นท่าทางลังเลของเฮ่าเทียน หงจิ่นยิ้มมุมปาก พูดช้าๆ "ของไม่มีราคาค่างวดอะไร สวรรค์มีสมบัติมากมาย จอมเทพคงรังเกียจของพวกนี้ เฮ้อ!"
เฮ่าเทียน : ???
เจ้าช่างสรรหาคำมาแทงใจดำจริงๆ!
ดูถูกกันสุดๆ!
"เสด็จพ่อ ถึงจะเทียบกับสวรรค์ไม่ได้ แต่เป็นน้ำใจของสามี พ่อต้องรับไว้นะเพคะ!" องค์หญิงหลงจี๋เสริม
เฮ่าเทียน : ⊙⊙?
รับอะไร?!
รับแล้วข้าก็แย่น่ะสิ?!
"จู่ๆ ก็นึกได้ว่ามีธุระด่วน เราไปก่อนนะ!" พูดจบเฮ่าเทียนก็จะรีบชิ่ง
องค์หญิงหลงจี๋รีบขวางพ่อไว้ "ไปได้ แต่ต้องเอาของไปด้วย ไม่ว่าจะยังไง ก็เป็นน้ำใจของสามี เสด็จพ่อทำแบบนี้มันดูถูกกันเกินไปแล้วนะเพคะ!"
เฮ่าเทียน : ???
ตกลงใครดูถูกใครกันแน่?!
(จบตอน)