บทที่ 48 - ฆ่าจนไม่มีใครกล้าถามหาความผิด!
บทที่ 48 - ฆ่าจนไม่มีใครกล้าถามหาความผิด!
บทที่ 48 - ฆ่าจนไม่มีใครกล้าถามหาความผิด!
ทว่าวินาทีถัดมา
เทพส่งสาร : ???
องค์หญิงหลงจี๋ : ⊙﹏⊙?
การโจมตีที่ดูยิ่งใหญ่ กลับไร้ผลโดยสิ้นเชิง ยังไม่ทันถึงตัวหงจิ่น พลังของเทพส่งสารก็สลายกลายเป็นความว่างเปล่า
"อ่อนหัด!"
เสียงดูแคลนของหงจิ่นดังขึ้น
สิ้นเสียง หงจิ่นยกมือขึ้นเบาๆ เทพส่งสารควบคุมตัวเองไม่ได้ ร่างลอยขึ้นกลางอากาศ ใช้วิชาอะไรไม่ได้เลย กลายเป็นปลาบนเขียง รอให้หงจิ่นเชือด
"สามี...!"
องค์หญิงหลงจี๋ประหลาดใจ สีหน้าซับซ้อน เดิมทีคิดว่าสามีตบะต่ำต้อย แต่ดูตอนนี้ สามีเก่งกว่านางเสียอีก
เทพส่งสารมีตบะระดับไท่อี่เซียนทองคำ แต่อยู่ในมือสามีนางกลับไม่มีทางสู้
มหาเทพเซียนทองคำ!?
"เจ้า... ข้าเป็นคนสนิทของจอมเทพ ถ้าเจ้าฆ่าข้า ก็เท่ากับลบหลู่จอมเทพ เป็นศัตรูกับสวรรค์ เจ้าเคยคิดถึงผลที่จะตามมาไหม?! คิดถึงองค์หญิงบ้างไหม? เคยทำเพื่อองค์หญิงบ้างหรือเปล่า!?" เทพส่งสารตะโกนลั่น
หงจิ่นไม่สนใจเทพส่งสาร โบกมือวูบเดียว ก็สลายพลังกฎเกณฑ์ของราชโองการจอมเทพ ทำให้องค์หญิงหลงจี๋กลับมาเคลื่อนไหวได้อิสระ
องค์หญิงหลงจี๋สบตาหงจิ่น เข้าใจความหมายของสามีทันที
"สามี ปล่อยเขาไปเถอะ!"
เมื่อได้คำตอบจากภรรยา หงจิ่นก็คลายพันธนาการเทพส่งสาร
พอเท้าแตะพื้น องค์หญิงหลงจี๋ก็พูดต่อ "เจ้ากลับไปบอกเสด็จพ่อ ข้าไม่ขอกลับสวรรค์อีก ขอแค่ได้อยู่กับสามีที่ตำหนักชิงหลวนชั่วชีวิต ยังไงซะ... เสด็จพ่อก็ไม่ได้สนใจลูกสาวคนนี้อยู่แล้ว!"
เทพส่งสารอยากจะพูดอะไรต่อ แต่พอมองหงจิ่นด้วยความหวาดระแวง ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก รีบคารวะแล้วแจ้นกลับสวรรค์ทันที
...
สวรรค์
ตำหนักไท่เวยอวี้ชิง
เทพส่งสารรายงานทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่ตำหนักชิงหลวนให้เฮ่าเทียนทราบ
จากนั้น
เฮ่าเทียนเอ่ยเสียงเรียบ "เรื่องนี้อย่าเพิ่งแพร่งพราย เจ้าออกไปก่อน!"
"พะยะค่ะ!" เทพส่งสารรับคำอย่างนอบน้อม
เดิมทีเขาคิดว่าจอมเทพจะโกรธจัด ส่งกองทัพสวรรค์ไปจับองค์หญิงหลงจี๋กลับมา แล้วฆ่าหงจิ่นทิ้งซะ
แต่ปฏิกิริยาของจอมเทพผิดคาดไปมาก หรือเป็นเพราะจอมเทพไม่ได้รักใคร่องค์หญิงหลงจี๋เท่าไหร่? หรือว่า... กลัวเรื่องฉาวโฉ่จะแพร่งพราย?
เดาใจเจ้านายไม่ถูก ก็เลยไม่รู้จะวางตัวยังไง ได้แต่ทำตามคำสั่งจอมเทพไปก่อน ไม่น่าจะผิดพลาด
การจะเป็นสุนัข... เอ้ย! การจะเป็นลูกน้องที่ดี ก็ต้องรู้จักเดาใจเจ้านาย ถึงจะรุ่ง!
ตั้งแต่โบราณมาก็เป็นแบบนี้ การเป็นหมาก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ใครอยากเป็นก็ได้เป็นซะที่ไหน?!
...
รอจนเทพส่งสารออกไป
แววตาเฮ่าเทียนไหววูบ ร่างหายวับไปจากที่เดิม วินาทีต่อมาก็มาโผล่หน้าตำหนักชิงหลวน
ยังไม่ทันจะเข้าไป เสียงหงจิ่นก็ดังขึ้น "หยุดอยู่ตรงนั้น!"
ทันใดนั้น
ร่างของหงจิ่นและองค์หญิงหลงจี๋ก็ปรากฏขึ้น เฮ่าเทียนเห็นทั้งสองจับมือกันหวานชื่น หน้าดำคร่ำเครียดทันที ในใจตะโกนลั่น: ไอ้เด็กเวร บังอาจนัก ปล่อยมือลูกสาวข้าเดี๋ยวนี้!
องค์หญิงหลงจี๋เห็นผู้มาเยือนเป็นเสด็จพ่อ รีบคารวะ เรียก "เสด็จพ่อ" แต่มีที่จับกันไว้ก็ยังไม่ยอมปล่อย
หงจิ่นเห็นว่าเป็นเฮ่าเทียน ก็เห็นแก่หน้าองค์หญิงหลงจี๋ คารวะไปทีหนึ่ง "คารวะจอมเทพ!"
เฮ่าเทียนรับคำในลำคอ สายตาสำรวจหงจิ่น พยายามจะมองให้ทะลุปรุโปร่ง
แต่วินาทีถัดมา เฮ่าเทียนใจเต้นแรง เขาดูไม่ออก!
ตอนที่เทพส่งสารรายงาน เฮ่าเทียนก็เดาๆ ไว้แล้วว่าหงจิ่นอาจจะเป็นศิษย์สำนักสาขาเจี๋ย ตอนนี้ดูแล้ว น่าจะใช่ ไม่งั้นทำไมเขาถึงดูไม่ออก
และที่น่าตกใจกว่านั้นคือ ขณะที่เขามองสำรวจหงจิ่น หงจิ่นก็มองสำรวจเขาเหมือนกัน เขาดูหงจิ่นไม่ออก แต่กลับรู้สึกเหมือนโดนหงจิ่นมองทะลุ
เวลานี้
หงจิ่นคิดในใจ: จอมเทพก็งั้นๆ วันนั้นถ้าไม่มีสุดยอดสมบัติวิเศษก่อนกำเนิดอย่างแผนภาพไท่จี๋กับเจดีย์ฟ้าดินเสวียนหวง ศิษย์น้องหยางเอาจริงหมัดเดียวก็คงเจ็บหนัก มีฝีมือแค่นี้ยังอยากเป็นประมุขสามโลก!? จุ๊ๆๆ! กล้าดีเนอะ!
เฮ่าเทียนอ่านสายตาดูแคลนของหงจิ่นออก หน้าตายิ่งมืดมนลงไปอีก
เห็นบรรยากาศมาคุ องค์หญิงหลงจี๋รีบพูด "เสด็จพ่อ อย่ามัวยืนอยู่หน้าประตูเลย เข้าไปข้างในกันเถอะเพคะ!"
เฮ่าเทียนพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้
พอเข้าไปแล้ว
องค์หญิงหลงจี๋พูดว่า "ลูกจะไปชงชา ล้างผลไม้ สามีคุยกับเสด็จพ่อไปก่อนนะ"
"จ้ะ เมียจ๋า!" หงจิ่นขานรับ
เฮ่าเทียน : ???
แต่งงานกันแล้วเหรอ? เรียกผัวจ๋าเมียจ๋ากันแล้ว? ลูกสาวข้าใจง่ายขนาดนี้เลย?
ข้าหัวโด่อยู่ตรงนี้นะ? ต่อหน้าต่อตาข้ายังจะมาหวานใส่กันอีก?!
เวรเอ๊ย!
ฟันกรามข้าจะแตกแล้ว!
ฮึ่ม~! เกินไป เกินไปแล้วจริงๆ!
สงบสติอารมณ์สักพัก เฮ่าเทียนมองหงจิ่นแล้วถาม "อาจารย์เจ้าคือใคร?"
หงจิ่นยิ้มมุมปาก "ศิษย์สำนักเจี๋ย!"
เฮ่าเทียนใจหายวาบ นั่นไง! กะแล้วเชียว!
"ที่แท้ก็ศิษย์อริยะทงเทียน!" เฮ่าเทียนหยั่งเชิงต่อ
หงจิ่นตอบเรียบๆ "เปล่า สาขาสำนักเจี๋ยต่างหาก!"
เฮ่าเทียน: ชัดเลย!
"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ แม้จะเป็นสาขาแยก แต่สามารถสั่งสอนศิษย์เก่งกาจหาตัวจับยากแบบเจ้าได้ เจ้าสำนักสาขาคงเป็นมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่! ไม่รู้ว่าเราเคยเจอไหม!" เฮ่าเทียนถาม
หงจิ่นยิ้ม "น่าจะไม่เคย เพราะ... ไร้วาสนาก็ไม่เจออาจารย์หรอก!"
เฮ่าเทียน : ???
ข้าถามอะไร เจ้าตอบอะไร?
ความหมายคือ ข้าไม่คู่ควรสินะ! ยังมีหน้ามาบอกว่าไร้วาสนา?! สาขาสำนักเจี๋ยนี่ปากคอเราะร้ายจริงๆ
"เราเห็นเจ้ากับหลงจี๋รักกันดี แต่กฎสวรรค์ก็คือกฎสวรรค์
หลงจี๋เป็นลูกสาวเรา เราย่อมไม่อยากให้นางลำบาก ต่อไปเจ้าก็มารับตำแหน่งบนสวรรค์เถอะ!
แบบนี้ เราจะได้ปิดปากพวกเทพบนสวรรค์ได้!" เฮ่าเทียนเสนอ
หงจิ่น : ?!
เหอะ~!
เฮ่าเทียนดีดลูกคิดรางแก้วดังเปรี้ยะๆ นี่โดนศิษย์น้องศิษย์พี่ทุบจนสมองแล่นแล้วเหรอ!?
"ไม่ล่ะ ข้าชอบอิสระ ไม่ชอบโดนผูกมัด!" หงจิ่นปฏิเสธ
เฮ่าเทียนหน้าตึงทันที "ถ้างั้น เจ้าก็ต้องแยกทางกับหลงจี๋ ไม่อย่างนั้น ถึงหลงจี๋จะเป็นลูกเรา แต่ทำผิดกฎสวรรค์ ก็ต้องรับโทษ!
ถ้าไม่ทำแบบนี้ เทพองค์อื่นเอาเยี่ยงอย่าง เราจะปกครองยังไง?! ถ้าเราจะลงโทษ แล้วพวกเขาเอาเรื่องหลงจี๋มาอ้าง เราจะทำยังไง?
ถ้าเจ้ารักหลงจี๋จริง ก็ควรคิดเผื่อนางบ้าง! หรือว่า... เจ้าไม่ได้จริงใจกับหลงจี๋?"
หงจิ่นตอบเสียงเรียบ "มีข้าอยู่ ถ้าเทพหน้าไหนกล้ามาถามหาความผิด ก็ฆ่าให้เหี้ยนจนไม่มีใครกล้าถาม ต่อให้เป็นอริยะ ข้าก็ไม่กลัว ข้าอาจจะตบะไม่สูง สู้ศิษย์พี่ศิษย์เจ๊ไม่ได้ แต่ถ้าให้เชือดอริยะสักคน ก็พอทำได้อยู่!"
เฮ่าเทียน : ⊙⊙!
กลิ่นอายความขี้โม้ที่คุ้นเคย คำพูดโอหังแบบนี้ มีแต่ศิษย์สาขาสำนักเจี๋ยเท่านั้นที่พูดได้!
บอกว่าตบะต่ำต้อย แต่ฆ่าอริยะได้ นี่นะต่ำต้อย?
บ้าจริง โดนมันขิงใส่อีกแล้ว!
[จบแล้ว]