บทที่ 37 - อริยะ โปรดช้าก่อน!
บทที่ 37 - อริยะ โปรดช้าก่อน!
บทที่ 37 - อริยะ โปรดช้าก่อน!
ทว่าในวินาทีถัดมา
เจียงจื่อยาจ้องมองกระจกวิเศษ เห็นเซินกงเป้ายังคงยืนตระหง่าน ถึงกับหลุดมาด "เป็นไปไม่ได้! นี่... นี่มันเป็นไปได้ยังไง!?"
หัวใจของเผ่ากิเลนก็สั่นไหวระรัว ตกตะลึงพรึงเพลิด เผชิญหน้ากับอริยะ เซินกงเป้ากลับปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ดูทรงแล้วเหมือนจะไม่ได้รับบาดเจ็บเลยด้วยซ้ำ
นี่มัน...!?
เหล่าอริยะและเทพผู้ยิ่งใหญ่หลายองค์พอจะเดาสถานการณ์ได้บ้าง แต่สภาพของเซินกงเป้าก็ยังผิดคาดไปหน่อย พวกเขาคิดว่าอย่างน้อยเซินกงเป้าต้องเจ็บตัวบ้าง แต่ที่เห็นคือสบายดีเฉิบ
อริยะหยวนสื่อหรี่ตาลงเล็กน้อย "เจ้า... ทำให้ข้าแปลกใจมากจริงๆ!"
"แต่ว่า ก็ได้แค่นั้นแหละ ผลลัพธ์สุดท้ายก็ยังเหมือนเดิม!"
สิ้นเสียง
เซินกงเป้าตอบกลับอย่างเย็นชา "เฮอะ! งั้นเหรอ?! แค่น้ำหน้าอย่างเจ้า? ยังไม่พอหรอก!"
ทันใดนั้น
เซินกงเป้าโบกมือวูบ มิติในแดนโกลาหลสั่นสะเทือน เกิดระลอกคลื่น ปากก็พึมพำคาถาบางอย่าง
ฉับพลัน
เหนือแดนโกลาหล หิมะสีดำทองร่วงหล่นลงมานับไม่ถ้วน นี่คือ 'เคล็ดวิชาผนึกเทพมาร' วิธีการผนึกที่สมบูรณ์แบบที่สุด เมื่อร่ายคาถา ปราณแท้จะกลายเป็นหิมะสีดำทองเต็มท้องฟ้า ไหลเข้าสู่ร่างกายคู่ต่อสู้ ผนึกพลังทุกส่วน แล้วไปรวมตัวกันที่จุดตันเถียน กลายเป็นลูกบอลซ่อนอยู่ในทะเลปราณ ทำให้ผู้ถูกผนึกไม่รู้ตัว
อริยะหยวนสื่อตั้งตัวไม่ทัน ปล่อยให้หิมะสีดำทองตกลงบนร่าง
แม้จะไม่เข้าใจวิชานี้ แต่อริยะหยวนสื่อพอตั้งสติได้ ก็รีบกันหิมะสีดำทองออกไปให้พ้นตัว
จังหวะนั้น
พลังอันน่าสะพรึงกลัวของเซินกงเป้าระเบิดออกอีกครั้ง แค่ยกมือขยับเท้าแดนโกลาหลก็แตกเป็นเสี่ยงๆ พลังกฎเกณฑ์พุ่งเข้าใส่อริยะหยวนสื่อ
เห็นดังนั้น
อริยะหยวนสื่อก็สวนกลับ บารมีอริยะสว่างไสว ปราณม่วงหนุนหลัง อักขระมรรคาเป็นอาวุธ
การปะทะกันทำให้แดนโกลาหลพังทลาย ทางช้างเผือกหมุนกลับด้าน ดาวเคราะห์น้อยนับไม่ถ้วนกลายเป็นผุยผง
ผ่านไปสิบกว่ากระบวนท่า
สีหน้าของอริยะหยวนสื่อแข็งค้าง พลังของเขาถูกผนึก นี่มัน...!?
เป็นเพราะหิมะสีดำทองเมื่อกี้นี้เอง!
ร้ายกาจนัก!
ตอนนั้นเอง
เซินกงเป้าโจมตีอีกครั้ง ปล่อยหมัดออกไปราวกับจะทำลายล้างทุกสรรพวิชา
เมื่อตบะถูกผนึก ร่างจำแลงของอริยะหยวนสื่อย่อมต้านทานหมัดนี้ไม่ได้
ทันใดนั้น
แสงมงคลหมื่นจ้างสาดส่อง ริ้วลายสิริมงคลพันสายปรากฏ
เมฆมงคลก้อนหนึ่งลอยมาปกป้องอริยะหยวนสื่อไว้
เหล่าเทพต่างตกตะลึง
เซินกงเป้าแข็งแกร่งขนาดนี้เชียวหรือ บีบให้ท่านอริยะต้องเรียกใช้ 'เมฆามงคลแห่งทวยเทพ' ออกมา!
เมฆามงคลแห่งทวยเทพ หรือ 'จูเทียนชิ่งยุน' เกิดจากลมหายใจแห่งธรรมอันบริสุทธิ์ในใจของมหาเทพผานกู่ ไม่ใช่ของก่อนกำเนิด และไม่ใช่ของหลังกำเนิด เมื่อมหาเทพผานกู่ดับสูญ เมฆานี้กลายเป็นของป้องกันตัวของปรมาจารย์หงจวิน ภายหลังมอบให้อริยะหยวนสื่อ
เมื่อเมฆามงคลแห่งทวยเทพถูกเรียกใช้: ภูตผีปีศาจต้องถอยหนี หมื่นวิชาไม่อาจกล้ำกราย เมินเฉยต่อการโจมตีของสมบัติวิเศษและศาสตราวุธทุกชนิด ป้องกันความเสียหายจากอิทธิฤทธิ์และเวทมนตร์ได้ทั้งหมด
ภายในเมฆา โลกยุคแรกเริ่มปรากฏเลือนราง ดวงตะวันจันทราดาราฉายแสง ภายในเมฆามีแสงห้าสีสาดส่องทั่วสวรรค์ เสียงดนตรีทิพย์ก้องกังวาน
ภายนอกเมฆา โคมทอง ดอกบัวทอง สร้อยสังวาล ลูกปัด ระย้า ห้อยลงมาจากเมฆาราวกับสายน้ำที่ไหลจากชายคาไม่ขาดสาย
ทว่า ในสายตาของเหล่าอริยะ สถานการณ์มันร้ายแรงกว่าที่พวกเทพเห็น
ร่างจำแลงที่ยืนหยัดอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่ร่างเดิมแล้ว แต่มีการสลับร่างในชั่วพริบตา
พูดง่ายๆ คือ ถ้าอริยะหยวนสื่อไม่เอาตัวจริงลงมา เขาแพ้ไปแล้ว และถ้าตัวจริงไม่ลงมา เขาก็ทำอะไรเซินกงเป้าไม่ได้!
เหล่าอริยะต่างหวาดหวั่นในฝีมือของเซินกงเป้ายิ่งขึ้น
ถ้าปล่อยให้เติบโตต่อไป ผลที่ตามมา... สักวันหนึ่ง เขาอาจจะสังหารอริยะได้!
"หยวนสื่อ เจ้านี่มันหน้าไม่อายจริงๆ เจ้าแพ้แล้ว ถ้าอยากฆ่าข้า ก็เอาตัวจริงลงมา! แต่ว่า... ต่อให้เอาตัวจริงลงมา ก็ฆ่าข้าไม่ได้หรอก!" เซินกงเป้าประกาศด้วยน้ำเสียงห้าวหาญและดูแคลน
"หึ!"
"ไอ้ศิษย์เลว ดื้อด้านนัก! ข้าเห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าก่อน และเห็นว่าเจ้ายังมีบทบาทสำคัญในมหาภัยพิบัติแต่งตั้งเทพหรอกนะ ไม่อย่างนั้นเจ้าคงตายไปนานแล้ว!"
"ต่อให้ข้าไม่เอาตัวจริงลงมา แค่ร่างจำแลงถือ 'ธงผานกู่' คิดว่าฆ่าเจ้าไม่ได้หรือไง!?"
พอได้ยินอริยะหยวนสื่อพูดแบบนี้ สีหน้าของเหล่าเทพก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
ธงผานกู่ นั่นคือสุดยอดสมบัติวิเศษที่แม้แต่อริยะยังต้องเกรงกลัว มีอานุภาพสังหารอริยะได้
มันมีพลังฉีกกระชากความโกลาหล บดขยี้มิติเวลา สร้างสรรค์และทำลายล้างจักรวาล ควบคุมอานุภาพแห่งฟ้าดิน พลังโจมตีและการสร้างสรรค์ถือเป็นอันดับหนึ่งในโลกหงฮวง
ถ้าอริยะหยวนสื่อใช้ธงผานกู่จริง เซินกงเป้าคงไม่รอด
ได้ยินแบบนั้น
เหล่าเทพก็วางใจ แม้เซินกงเป้าจะเก่งจริง แต่ก็เป็นเพราะท่านอริยะออมมือให้ ไม่งั้นคงตายไปแล้ว
แต่ทว่า
เซินกงเป้ากลับหัวเราะเยาะ "หยวนสื่อ เมื่อก่อนทำไมข้าไม่ยักรู้ว่าเจ้ารักษาหน้าตาตัวเองขนาดนี้! ข้า..."
ยังไม่ทันที่เซินกงเป้าจะพูดจบ อริยะหยวนสื่อก็ตวาดแทรก "ไอ้ศิษย์เลว ในเมื่อข้าไว้ชีวิตเจ้า และเรื่องแต่งตั้งเทพก็เกี่ยวกับสรรพชีวิต ข้าจะยังไม่ฆ่าเจ้าตอนนี้ ให้เจ้ามีลมหายใจต่อไปอีกสักหน่อย อย่าได้ไม่รู้จักพอ รนหาที่ตาย!"
ตอนนี้อริยะหยวนสื่อไม่อยากให้เซินกงเป้าพูดความจริงออกมา
เดิมที อริยะหยวนสื่อตั้งใจจะจับเซินกงเป้ากลับวังหยก
แต่พอสู้กันแล้ว มีแต่ต้องฆ่าทิ้งเท่านั้น จะจับเป็นกลับไปคงเป็นไปไม่ได้
แต่เซินกงเป้ามีบทบาทสำคัญในมหาภัยพิบัติ ถ้าฆ่าทิ้ง กรรมที่จะตามมา ต่อให้เป็นอริยะก็รับไม่ไหว
ตอนนี้
ก็ได้แต่หาทางลงสวยๆ ต่างคนต่างแยกย้ายกันไป
เห็นอริยะหยวนสื่อร้อนรน เซินกงเป้ายิ้มมุมปาก รู้จักพอแค่นี้ก่อน ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาคิดบัญชีทบต้นทบดอก แค่เก็บดอกเบี้ยนิดหน่อยก็พอ
ถ้าบีบอริยะหยวนสื่อจนตรอก แม้จะไม่กลัว แต่มันจะยุ่งยากวุ่นวาย
"ไปซะ! แล้วค่อยว่ากันวันหลัง!" เห็นเซินกงเป้ายอมลงให้ อริยะหยวนสื่อก็เอ่ยเสียงเรียบ
สิ้นเสียง
อริยะหยวนสื่อเตรียมจะจากไป บันไดลงมาเกยแล้ว ไม่อยากจะมีเรื่องยืดเยื้อ
เซินกงเป้าเห็นดังนั้นจึงรีบเอ่ย "ท่านอริยะ โปรดช้าก่อน!"
ร่างของอริยะหยวนสื่อชะงักกึก เจ้านี่จะเอาอะไรอีก?! อุตส่าห์ได้หน้าไปขนาดนี้แล้วยังไม่พอใจ?! อยากตายนักหรือไง?!
เหล่าเทพ : ???
ไอ้หมอนี่... ทรยศอาจารย์ ลบหลู่บรรพชน อริยะยอมปล่อยไปแล้วยังไม่สำนึก? ยังจะวิ่งหาที่ตายอีก?
ชิ~!
แข็งจริงๆ!
ใจเด็ดจริงๆ ลูกผู้ชายตัวจริง!
"มีอะไร?" อริยะหยวนสื่อถามเสียงขรึม
เซินกงเป้าตอบว่า "จากนี้ไป เผ่ากิเลนทั้งหมดถือเป็นสัตว์เลี้ยงของข้า ส่วน 'สัตว์เทพจตุลักษณ์' ยังอยู่ที่ท่านอริยะ หวังว่าท่านอริยะจะส่งคืน!"
อริยะหยวนสื่อ : ???
หน้าด้าน ยังจะเอาหน้าด้านๆ มาพูดอีก?!
ส่งคืน?
เออ เอ็งเข้าใจใช้คำว่าส่งคืนนะ!
และเข้าใจปล้นด้วย!
นี่มันปล้นกันซึ่งๆ หน้าชัดๆ มิน่าล่ะเมื่อกี้เรียกชื่อห้วนๆ ตอนนี้เรียกท่านอริยะ!
ยังไม่ทันที่อริยะหยวนสื่อจะพูดอะไร เซินกงเป้าก็พูดต่อ "ในเมื่อท่านอริยะอนุญาต งั้นข้าไม่เกรงใจล่ะนะ!"
อริยะหยวนสื่อ : ⊙⊙?!
กูไปอนุญาตตอนไหนวะ?!
แต่ยังไม่ทันได้อ้าปาก เซินกงเป้าก็ยื่นมือออกไปคว้า แดนโกลาหลแตกกระจาย เหนือวังหยกแห่งเขาคุนหลุน ลมเมฆแปรปรวน สัตว์เทพจตุลักษณ์ หรือ 'ซื่อปู้เซี่ยง' ถูกเซินกงเป้าดูดมาอยู่ในกำมือทันที!
อริยะหยวนสื่อ : ไอ้เวร!
กูโกรธแล้วนะ!
[จบแล้ว]