บทที่ 36 - ทงเทียน: ศิษย์สาขาแยกมันจะเถื่อนเกินไปไหม?

บทที่ 36 - ทงเทียน: ศิษย์สาขาแยกมันจะเถื่อนเกินไปไหม?

เผ่ากิเลนในตอนนี้ได้แต่นั่งอึ้งกิมกี่ ขนาดเจออริยะยังกล้าบวกตรงๆ แบบนี้ มันช่าง...!

จะหาคำไหนมานิยามความห้าวเป้งนี้ดีนะ!

เซินกงเป้า : ???

ต้องหาคำอะไรอีก!? คำเดียวก็เกินพอแล้ว ตามที่อาจารย์เคยสอนไว้ ลูกผู้ชายมันต้อง "แข็งปั๋ง" เข้าไว้!

เจียงจื่อยาเองก็ใจเต้นรัวดั่งกลองรบ อาจารย์ของเขาเป็นหนึ่งในอริยะไม่กี่องค์ในแดนหงฮวง ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกหล้า เซินกงเป้าไปเอาความมั่นใจมาจากไหนถึงกล้าท้าทายขนาดนี้!?

ในเวลานี้

เซินกงเป้าเหาะเหินเดินอากาศ ร่างจำแลงขนาดหมื่นจ้างยืนตระหง่านอยู่ระหว่างฟ้าดิน ปลดปล่อยแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวออกมา

ในแง่ของกลิ่นอายความน่าเกรงขาม เซินกงเป้าในตอนนี้ดูจะไม่ด้อยไปกว่าอริยะหยวนสื่อเลย เผลอๆ จะดูดุดันกว่าด้วยซ้ำ

เสียงอันทรงอำนาจและเย็นชาของอริยะหยวนสื่อดังขึ้น "การที่เจ้ากับข้าต้องมาสู้กัน จนทำให้สรรพชีวิตเดือดร้อน ไม่ใช่ความต้องการของข้า เซินกงเป้า เจ้ากล้าไปสู้กับข้าในแดนโกลาหลหรือไม่?!"

"กลัวที่ไหนล่ะ?!" เซินกงเป้าตอบกลับด้วยความดูแคลน

สิ้นเสียง

ชั่วพริบตา

ร่างของเซินกงเป้าและอริยะหยวนสื่อก็หายวับไปจากที่เดิม วินาทีต่อมาก็ไปโผล่ในแดนโกลาหล

การต่อสู้ของทั้งสองดึงดูดความสนใจของเหล่ายอดฝีมือทั่วหล้า ศึกนี้ต้องดุเดือดเลือดพล่านแน่นอน

ในแดนโกลาหล

เซินกงเป้าสะบัดมือวูบเดียว หอกยาวเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้น ทันใดนั้น พลังกฎเกณฑ์ไหลเวียน บทเพลงสรรเสริญเทพแห่งความตายดังก้องกังวาน ปราณสังหารควบแน่นเป็นรูปลักษณ์นรกนับไม่ถ้วนดั่งเม็ดทราย บทเพลงแห่งยมโลกดังสะท้าน นี่คือ... หอกเทพยมโลก!

หอกถูกแทงออกไป

พื้นที่ที่หอกพาดผ่าน มิติแดนโกลาหลถูกฉีกกระชาก ดาวเคราะห์น้อยจำนวนนับไม่ถ้วนที่ลอยคว้างอยู่ในแดนโกลาหลกลายเป็นผุยผง

เมื่อเผชิญกับการโจมตีระดับนี้ ร่างกายของอริยะหยวนสื่อเปล่งแสงสีทองเจิดจ้า เพียงแค่สะบัดมือเบาๆ ก็ระเบิดพลังระดับคว้าดาวเดือนออกมา ดอกบัวทองนับหมื่นดอกรวมตัวกันเป็นรูปร่าง

เมื่อพลังแห่งดอกบัวทองเบ่งบาน ก็สามารถต้านทานหอกเทพยมโลกของเซินกงเป้าเอาไว้ได้ พร้อมกับบดขยี้พลังกฎเกณฑ์ที่แฝงมากับหอกจนแตกสลาย

อริยะก็คืออริยะ แม้จะไม่ใช่ร่างต้นมาเอง ก็ยังแข็งแกร่งไร้เทียมทาน

"เจ้าศิษย์ทรยศ ถ้าเจ้ามีดีแค่นี้ ก็ทำให้ข้าผิดหวังเกินไปแล้ว! หากเจ้ากลับตัวกลับใจ สำนึกผิดด้วยใจจริง ข้ายังพอจะให้อภัยเจ้าได้!"

"แต่หากยังถลำลึก ก็มีแต่ทางตาย กลับตัวตอนนี้ยังทัน!"

เสียงของอริยะหยวนสื่อดังก้องกังวานไปทั่วแดนโกลาหลด้วยความเย็นชา

สิ้นเสียง

เซินกงเป้าแค่นเสียงตอบ "ใครให้ความกล้าเจ้าพูดแบบนั้น?! ข้าเพิ่งใช้พลังไปแค่หนึ่งในสิบ เจ้าก็รับมือจนหืดจับแล้ว!"

"หึ!"

"จะให้ข้ากลับตัว?! หยวนสื่อ เจ้าต่างหากที่หลงผิด!"

"ชาตินี้เจ้าทำได้แค่เกาะวิถีสวรรค์กิน ไม่มีวันก้าวข้ามวิถีสวรรค์ได้! ถ้าเจ้ารู้จักผิดชอบชั่วดี กลับตัวกลับใจ มาเข้าสำนักเจี๋ย ข้าจะช่วยพูดให้อาจารย์รับเจ้าไว้คอยนวดไหล่ทุบหลัง เป็นคนรับใช้คอยวิ่งซื้อของ!"

"หยวนสื่อ นี่ถือเป็นเกียรติยศสูงสุดของเจ้าเลยนะ ถ้าอาจารย์อารมณ์ดี สอนเคล็ดลับอะไรให้นิดหน่อย เจ้าก็จะได้รับประโยชน์มหาศาล ปรนนิบัติอาจารย์สักสองสามปี แม้แต่หงจวินก็เทียบเจ้าไม่ได้!"

จะว่าไป

คำพูดนี้แอบไปสะกิดต่อมบางอย่างในใจอริยะหยวนสื่อเข้าอย่างจัง

ก้าวข้ามปรมาจารย์หงจวิน?!

ถ้าทำได้จริง...

พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา อริยะหยวนสื่อก็รีบปัดทิ้งทันที "พูดจาเหลวไหล ข้าอุตส่าห์ให้โอกาสเจ้ากลับตัว แต่ดูเหมือนข้าจะไม่ควรเห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าๆ เลย!"

สิ้นเสียง

ร่างจำแลงอันไร้ขอบเขตของอริยะหยวนสื่อก็เปล่งแสงเจิดจรัสไม่มีที่สิ้นสุด พลังกฎเกณฑ์พรั่งพรู อักขระแห่งมรรคาอันวิจิตรปรากฏขึ้นในแดนโกลาหล โคจรอยู่รอบร่างจำแลง

ปราณม่วงลอยมาจากทิศบูรพา ดอกบัวทองหมื่นดอกที่เคยรายล้อมเปลี่ยนเป็นสีม่วงอ่อน

วินาทีนี้ บารมีแห่งอริยะอันน่าสะพรึงกลัวทำให้ทั่วทั้งแดนโกลาหลสั่นสะเทือนไม่หยุด มิติแตกเป็นเสี่ยงๆ พังทลายลง

ไอ้ที่ว่ามือคว้าดาวเดือน เมื่อเทียบกับพลังระดับนี้แล้ว กลายเป็นเรื่องเด็กเล่นไปเลย

"เซินกงเป้า ข้าให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง จะกลับตัวหรือไม่!?" เสียงอันทรงอำนาจของอริยะหยวนสื่อดังก้องแดนโกลาหล

ได้ยินดังนั้น

เซินกงเป้าตอบเสียงเย็น "ทำไม?! คิดว่าเจ้าฆ่าข้าได้งั้นสิ?!"

"หึ!"

"ยังคิดว่าข้าเป็นมดปลวกที่ให้เจ้าบีบเล่นเหมือนเมื่อก่อนหรือไง?! ข้ายืนหัวโด่อยู่ตรงหน้าเจ้า เจ้ามองดูสิว่าข้าเหมือนเมื่อก่อนตรงไหน?!"

"เข้ามา! ลุย!"

เวลานี้

เซินกงเป้าเป็นฝ่ายเปิดฉากก่อน มิติถูกฉีกกระชากจนหมดสิ้น พลังในกายระเบิดออกถึงขีดสุด

วินาทีนี้ ภายในร่างจำแลงมหึมาของเซินกงเป้า ปรากฏภาพเตาหลอมลางๆ

พลังบริสุทธิ์นับไม่ถ้วนถูกดูดกลืนเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พลังของเขาพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว

พร้อมกันนั้น ด้านหลังของเขา ทะเลเพลิงไร้ขอบเขตก็ม้วนตัวขึ้นสูงเสียดฟ้าหลายหมื่นจ้าง

เปลวเพลิงนั้นน่ากลัวยิ่งนัก ราวกับว่าเพียงแค่สะเก็ดเดียว ก็สามารถเผาผลาญความว่างเปล่าได้เก้าหมื่นลี้

วิชาที่เซินกงเป้าใช้อยู่ คือหนึ่งในกระบวนท่าของ 'เคล็ดวิชาเทพคชสารสยบโลกันตร์' นามว่า 'เตาหลอมโลกันตร์'

เมื่อเตาหลอมก่อตัว ก็สามารถหลอมละลายทุกสรรพสิ่ง กลืนกินทุกอย่าง แย่งชิงพลังชีวิต ปราณฟ้าดิน หรือแม้แต่พลังจันทราสุริยะ พลังดวงดาว

แก่นพลังทั้งหมดจะถูกหลอมในเตา กลายเป็นพลังชีวิตของตนเอง

เปลวไฟในเตาลุกโชน พลิ้วไหว พุ่งเสียดฟ้า เพลิงศักดิ์สิทธิ์หมื่นจ้าง เผาผลาญทุกสิ่ง

เห็นลูกเล่นของเซินกงเป้า สีหน้าของอริยะหยวนสื่อฉายแววแปลกใจ

ส่วนเหล่าอริยะและเทพที่เฝ้าดูอยู่ก็ตกตะลึงเช่นกัน ไม่คิดว่าเซินกงเป้าจะมีทีเด็ดแบบนี้ แถมวิชาและพลังที่ใช้ ยังดูแตกต่างจากวิชาในโลกหงฮวงอย่างสิ้นเชิง

ในขณะนั้น

ณ เกาะเต่าทอง

ปรมาจารย์ทงเทียนยืนเหม่อ แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงพึมพำออกมา

"นี่... นี่ศิษย์สาขาแยกเหรอ?! ศิษย์สาขาแยกสำนักข้ามันเถื่อนขนาดนี้เลยเหรอ?! ทำไมข้าไม่เห็นรู้เรื่อง!?"

"ดูท่า ถึงเวลาจำเป็นคงต้องยื่นมือเข้าช่วย จะปล่อยให้ตายไม่ได้!"

นาทีนี้ ปรมาจารย์ทงเทียนเตรียมพร้อมจะลงมือช่วยเซินกงเป้าได้ทุกเมื่อ

ส่วนอริยะท่านอื่นๆ ยิ่งหวาดระแวงเจ้าสำนักสาขาเจี๋ยผู้ลึกลับคนนั้นมากขึ้นไปอีก

สามารถสอนศิษย์ให้เก่งกาจได้ขนาดนี้ ตัวคนสอนต้องเก่งขนาดไหนกัน?! เกรงว่าต่อให้พวกเขารวมหัวกันก็คงสู้ไม่ได้

แล้วทำไมเขาถึงไม่ลงมือเอง แต่ใช้วิธีนี้มาปั่นป่วนมหาภัยพิบัติแต่งตั้งเทพ

ในโลกหล้านี้ ยังมีอะไรที่ตัวตนระดับนั้นต้องเกรงกลัวอีกหรือ?!

ขนาดวิถีสวรรค์ยังไม่กลัว มรรคาวิถีก็คงทำอะไรเขาไม่ได้!

พฤติกรรมแบบนี้ ดูเหมือนเขากำลังสนุก สนุกกับการเล่นไล่จับหนู!

พอคิดได้แบบนี้ ต่อให้เป็นอริยะก็ยังอดขนลุกไม่ได้!

อริยะอยู่เหนือสรรพสิ่ง มองสรรพสัตว์เป็นหมากในกระดาน แต่พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งตัวเองจะต้องกลายมาเป็นหมากเสียเอง!

ในแดนโกลาหล

เซินกงเป้าพาเพลิงศักดิ์สิทธิ์หมื่นจ้างพุ่งเข้าใส่อริยะหยวนสื่อ ส่วนอริยะหยวนสื่อใช้ดอกบัวทองเข้าปะทะ

ตูม!

สองพลังปะทะกัน แรงกระแทกมหาศาลฉีกกระชากแดนโกลาหล

ดวงดาวนอกโลกนับไม่ถ้วนกลายเป็นจุณ ขณะที่ผู้เฝ้าชมต่างลุ้นระทึกด้วยความตึงเครียด

การปะทะครั้งนี้ ใครจะแพ้ใครจะชนะ?!

ตามหลักแล้ว อริยะหยวนสื่อระเบิดพลังมาขนาดนั้น ต่อให้เซินกงเป้าเก่งแค่ไหน แต่ความต่างของระดับชั้น ก็น่าจะเพียงพอที่จะสังหารหรือทำให้เซินกงเป้าบาดเจ็บสาหัสได้

แรงสั่นสะเทือนจากแดนโกลาหลลามไปทั่วสามโลก สรรพชีวิตต่างสัมผัสได้ถึงแรงสะเทือนนั้น

ณ ดินแดนบรรพชนกิเลน

เจียงจื่อยายกยิ้มมุมปาก "เซินกงเป้าไม่รอดแน่!"

เผ่ากิเลนทั้งหมดก็คิดเช่นนั้น เซินกงเป้าไม่มีทางรอดชีวิตกลับมา!

อริยะลงมือ แถมใส่พลังไปขนาดนั้น เซินกงเป้าจะเอาอะไรมาเหลือรอด

[จบแล้ว]