บทที่ 32 - เซินกงเป้า: เจ้าดูสิว่าข้ายังมีโอกาสไหม?

บทที่ 32 - เซินกงเป้า: เจ้าดูสิว่าข้ายังมีโอกาสไหม?

เมื่อได้ยินเสียงเรียก

กิเลนที่กำลังวิ่งอยู่ด้านหน้าก็หยุดฝีเท้า หันกลับมามองต้นเสียง

"ข้าน้อย 'เซินกงเป้า' คารวะสหายพรตกิเลน!" เซินกงเป้าประสานมือคารวะอย่างสุภาพ

กิเลนเห็นดังนั้นจึงเอ่ยตอบเป็นภาษามนุษย์ "ที่แท้ก็สหายพรตเซิน มีมารยาทแล้ว ไม่ทราบว่าสหายพรตมีธุระอันใด?"

เซินกงเป้าจึงเข้าเรื่อง "ข้าเห็นว่าสหายพรตกิเลนดูเหมือนจะเป็น 'กิเลนอัสนี' ที่หาได้ยากยิ่ง ข้าจึงอยากจะชวนสหายพรตมาร่วมการใหญ่ด้วยกัน!"

ตั้งแต่ผานกู่เบิกฟ้า โลกหล้าเข้าสู่ยุคหงฮวง นับตั้งแต่กิเลนตัวแรกถือกำเนิด โดยทั่วไปเผ่ากิเลนจะมีธาตุหลักคือ ดิน ลม น้ำ ไฟ และทอง ส่วนกิเลนอัสนีนั้นหาตัวจับยากจริงๆ

ด้วยเหตุนี้ เซินกงเป้าจึงเกิดความคิดอยากจะได้กิเลนตัวนี้มา... เป็นพาหนะคู่ใจ

"เจ้าอยากให้ข้าไปเป็นพาหนะให้เจ้า?!" วินาทีนี้ แววตาของกิเลนอัสนีเย็นชาลงทันที

แม้หลังมหาภัยพิบัติมังกรและหงส์ เผ่ากิเลนจะตกต่ำ ไม่รุ่งเรืองเหมือนเก่า แต่ก็ใช่ว่าใครจะมารังแกได้ง่ายๆ

"ไม่ใช่พาหนะ แต่เป็นสหายต่างหาก ตอนนี้มหาภัยพิบัติแต่งตั้งเทพมาถึงแล้ว เผ่ากิเลนไม่อยากจะช่วงชิงวาสนาใหญ่ เพื่อกอบกู้ความรุ่งโรจน์ในอดีตกลับมาหรือ?" เซินกงเป้ารีบแก้ต่าง

"ตามเจ้าไปแล้วจะกอบกู้ความรุ่งโรจน์ได้? เฮอะ! ขี้โม้โอ้อวด เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นอริยะหรือไง?" กิเลนอัสนีเอ่ยด้วยความเย้ยหยัน ไม่เชื่อน้ำหน้าเซินกงเป้าเลยสักนิด

ถึงเผ่ากิเลนจะตกอับ แต่ก็พอรู้เรื่องราวเกี่ยวกับมหาภัยพิบัติแต่งตั้งเทพอยู่บ้าง แผนการของเหล่าอริยะ พวกมันจะไปขัดขืนได้ยังไง?!

ไอ้หมอนี่มาโม้ว่าจะช่วงชิงวาสนาใหญ่ในมหาภัยพิบัติ

วาสนาบ้าบออะไรกัน? นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ!

พูดจบ

กิเลนอัสนีก็ทำท่าจะเดินหนี เซินกงเป้าเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเอ่ย "สหายพรตกิเลน ช้าก่อน!"

สิ้นเสียง

ร่างของเซินกงเป้าก็แวบมาขวางหน้ากิเลนอัสนี แล้วถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "สหายพรตกิเลน เจ้าดูสิว่าข้ายังมีโอกาสไหม?"

"หลีกไป ข้าไม่มีวันยอมเป็นพาหนะให้เจ้าแน่ ถ้ายังมาขวางทางอีก อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!" กิเลนอัสนีตวาดลั่น

ได้ยินดังนั้น

ใบหน้าของเซินกงเป้าก็ดำทะมึน "ข้าหวังดีแท้ๆ อุตส่าห์มาเจรจากับสหายพรตดีๆ ไม่นึกเลยว่าสหายพรตจะมีท่าทีเช่นนี้ แถมยังคิดจะฆ่าแกงกันอีก ถ้าอย่างนั้น ก็อย่าโทษข้าก็แล้วกัน!"

กิเลนอัสนี : ⊙﹏⊙?!

ใส่ร้าย! มันใส่ร้ายข้า!

ข้าไปพูดตอนไหนว่าจะฆ่ามัน?

มันกำลังใส่ความ ข้าโดนใส่ความ มีใครจะช่วยข้าได้บ้างไหม?! มีใครจะเรียกร้องความยุติธรรมให้ข้าไหม?!

ทันใดนั้น

เซินกงเป้าก็ลงมือ กิเลนอัสนีเองก็ไม่ยอมเป็นเป้านิ่ง ร่างกายขยายใหญ่ขึ้น สายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกรอบกาย พลังมหาศาลพุ่งเข้าใส่เซินกงเป้าหมายจะกวาดล้าง

เห็นดังนั้น

เซินกงเป้ายกฝ่ามือขึ้นรับ พลังสายฟ้าของกิเลนอัสนีกลับทำอะไรเขาไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

เรื่องนี้ทำให้กิเลนอัสนีหน้าเครียด ไม่กล้าประมาทอีกต่อไป เร่งรวบรวมพลังขึ้นมาอีกครั้ง

อีกการโจมตีหนึ่ง

เซินกงเป้าแค่โบกมือเบาๆ พลังที่กิเลนอัสนีรวบรวมมาก็สลายไปราวกับเม็ดทรายในสายลม

วินาทีถัดมา

ร่างของเซินกงเป้าก็มาโผล่ตรงหน้ากิเลนอัสนี แล้วตบเบาๆ ไปหนึ่งที

เสียงดัง ปัง ร่างมหึมาของกิเลนอัสนีกระเด็นลอยละลิ่ว พุ่งชนภูเขาลูกย่อมๆ จนหักครึ่งท่อน

เสียงของเซินกงเป้าดังตามมาติดๆ "สหายพรตกิเลน เรามานั่งคุยกันดีๆ ได้ไหม?!"

กิเลนอัสนี : ???

คุย?

คุยกับผีสิ!

กิเลนอัสนีรีบลุกขึ้นแล้วใส่เกียร์หมาวิ่งหนีทันที ความเร็วระดับตีนผี

เห็นแบบนั้น

เซินกงเป้าส่ายหน้าเบาๆ ถอนหายใจพึมพำ "เด็กคนนี้ หัวดื้อจริงๆ!"

พูดไปพร้อมกับโบกมือวูบหนึ่ง มิติรอบข้างบิดเบี้ยวไปในพริบตา

วินาทีต่อมา

กิเลนอัสนีตาถลน แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ทำไมจู่ๆ ถึงกลับมายืนอยู่ตรงหน้าไอ้หมอนี่อีกแล้ว?

นี่มัน...

พอดึงสติกลับมาได้ กิเลนอัสนีก็ระเบิดพลังโจมตีทันที

แต่เซินกงเป้ายืนนิ่งไม่ขยับ กิเลนอัสนีสัมผัสได้ชัดเจนว่าพลังของมันเหมือนถูกหลุมดำดูดกลืนหายไป ทำอะไรฝ่ายตรงข้ามไม่ได้เลย

แบบนี้กิเลนอัสนีเริ่มขวัญเสีย ไอ้หมอนี่มันเป็นใครกันแน่?!

ในโลกหล้า ไม่เคยได้ยินชื่อยอดฝีมือแบบนี้มาก่อน หรือว่าจะเป็น... ร่างจำแลงของอริยะ!?

พอกิเลนอัสนีคิดถึงตรงนี้ ก็รีบปัดตกความคิดนั้นไป ระดับอริยะคงไม่ลดตัวลงมาทำเรื่องหน้าไม่อายแบบนี้เพื่อจะเอามันไปเป็นพาหนะหรอก

แล้วจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย!? รอคนมาช่วยด่วน!

ตอนนี้กิเลนอัสนีสมองแล่นจี๋ แต่ก็ยังคิดหาทางออกดีๆ ไม่ได้

ตอนนั้นเอง

กิเลนอัสนีตัดสินใจหนีอีกรอบ ครั้งนี้ระเบิดความเร็วเร็วกว่าเดิม

ถึงขนาดที่กิเลนอัสนีซึ่งอยู่แค่ระดับไท่อี่เซียนทองคำ สามารถดึงพลังกฎเกณฑ์ออกมาใช้ได้นิดหน่อย

แต่เห็นกิเลนอัสนีทำแบบนั้น เซินกงเป้าก็แค่ส่ายหน้า แล้วโบกมืออีกครั้ง มิติก็บิดเบี้ยววูบวาบ

ทันใดนั้น

กิเลนอัสนีกับเซินกงเป้าก็กลับมายืนจ้องตากันอีกรอบ ไม่ต้องรอให้เสียเวลา กิเลนอัสนีเลือกหนีต่อทันที เร็วกว่าเดิมอีก

เซินกงเป้าบ่นพึมพำอย่างระอา "เด็กคนนี้ ช่างมีความพยายามจริงๆ!"

มิติบิดเบี้ยวอีกครั้ง กิเลนอัสนีก็กลับมาโผล่หน้าเซินกงเป้าเหมือนเดิม

คราวนี้ จิตใจของกิเลนอัสนีพังทลายอย่างสมบูรณ์ "สหายพรต ท่านต้องการอะไรกันแน่?!

ในโลกหล้านี้ คนที่เก่งกว่าข้ามีตั้งเยอะตั้งแยะ ทำไมต้องมาเกาะแกะข้าด้วย?!"

"สหายพรต ท่านจะบีบให้ข้าตายให้ได้เลยใช่ไหม?! ขอร้องล่ะ ปล่อยข้าไปเถอะนะ?!"

ได้ยินแบบนั้น

เซินกงเป้าตอบเสียงขรึม "ข้ามาหาเจ้าก็เพื่อมอบสิ่งดีๆ ให้ แต่เจ้าดัน...!"

"อีกอย่าง ไม่ใช่พาหนะ แต่เป็นเพื่อน! เข้าใจไหม?!"

กิเลนอัสนีย้อนถาม "งั้นก็แปลว่า ข้าไม่ต้องให้ท่านขี่หลังใช่ไหม?!"

เซินกงเป้า : ⊙⊙!

"เราเป็นเพื่อนรักกันแล้ว เวลาเพื่อนรักไม่อยากเดิน เจ้าจะใจดำไม่ยอมให้เพื่อนขี่หลังหน่อยเหรอ?"

กิเลนอัสนี : "......"

ถุย~!

ไอ้แก่เจ้าเล่ห์ ปากบอกไม่ใช่พาหนะ แต่จะให้ขี่หลังในฐานะเพื่อน

แต่ถ้าไม่ตกลง วันนี้คงไปไหนไม่ได้แน่ หนีก็ไม่พ้น สู้ก็ไม่ได้

ตาย!?

กิเลนอัสนียังไม่อยากตาย

สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว กิเลนอัสนีจึงตอบไปว่า "ก็ได้ แต่เรื่องนี้ต้องได้รับอนุญาตจากในเผ่าก่อน! ถ้าสหายพรตสะดวก จะตามข้ากลับไปที่ดินแดนบรรพชนก็ได้ ถ้าหัวหน้าเผ่าอนุญาต ข้าย่อมติดตามสหายพรตแน่นอน"

ปากพูดไปอย่างนั้น แต่ในใจกิเลนอัสนีวางแผนไว้แล้ว ขอแค่เซินกงเป้ากล้าตามกลับไป ถึงตอนนั้นยอดฝีมือในเผ่ารุมยำ เซินกงเป้าเสร็จแน่

"ได้สิ!" เซินกงเป้าตอบตกลงทันที

แผนตื้นๆ ของกิเลนอัสนี มีหรือเซินกงเป้าจะดูไม่ออก?!

แต่ก็ดีเหมือนกัน จะได้ถือโอกาสถล่มเผ่ากิเลนให้ราบคาบ แล้วยึดดินแดนบรรพชนกิเลนมาทำเป็นสำนักเจี๋ยซะเลย จะได้ประกาศศักดาสำนักเจี๋ยให้ก้องโลก

พอได้ยินเซินกงเป้าตอบตกลงโดยไม่ลังเล กิเลนอัสนีก็แปลกใจ แต่ลึกๆ ก็แอบสะใจ หลงกลแล้ว! กลับไปเมื่อไหร่เจ้าเจอดีแน่

เซินกงเป้า : ???

เดี๋ยวกลับไปถึงก็รู้ว่าความซวยเป็นยังไง เจ้าพาหายนะเข้าบ้านตัวเองโดยไม่รู้ตัวซะแล้ว!

[จบแล้ว]