บทที่ 31 - ข้ายอมแบกรับกรรมทั้งหมด แลกกับการให้มหาอริยะลงมือ!

บทที่ 31 - ข้ายอมแบกรับกรรมทั้งหมด แลกกับการให้มหาอริยะลงมือ!

อ๋าวทิงซินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ศิษย์พี่หยาง อย่าไปดูถูกสุนัขสิ ระวังพวกสุนัขจะจ้างทนายมาฟ้องร้องท่านเอานะ!"

ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่า "ทนาย" กับ "ฟ้องร้อง" คืออะไร แต่ประโยคที่บอกว่า "อย่าไปดูถูกสุนัข" นั้นเข้าใจได้แจ่มแจ้งเลยทีเดียว

"อ๋าวทิงซิน เจ้าอย่าได้กำแหง! นับแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าถูกขับออกจากเผ่ามังกร!

ต่อไปภายภาคหน้า เจ้าห้ามใช้ชื่อเผ่ามังกรอีก! ทุกการกระทำและคำพูดของเจ้า ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับเผ่ามังกรทั้งสิ้น!" อ๋าวเจี่ยประกาศเสียงดังฟังชัด

เสียงของอ๋าวอี่ก็ดังขึ้นเช่นกัน "อ๋าวทิงซินถูกขับออกจากเผ่ามังกร อีกไม่นานเผ่ามังกรจะประกาศให้ทั่วหล้ารับรู้!"

ในเวลานี้

สายตาของเฮ่าเทียนมองไปที่อ๋าวชิน อ๋าวซุ่น และอ๋าวรุ่น พวกมันย่อมเข้าใจความต้องการของจอมเทพดี

"ข้า อ๋าวชิน จ้าวสมุทรทะเลใต้ ขอประกาศอย่างเป็นทางการ ขับอ๋าวทิงซินออกจากเผ่ามังกร นับจากนี้อ๋าวทิงซินห้ามเรียกตนเองว่าเผ่ามังกรอีก สิ่งที่นางทำล้วนไม่เกี่ยวกับเผ่ามังกรของเรา!"

"ข้า อ๋าวซุ่น จ้าวสมุทรทะเลตะวันตก..."

"ข้า อ๋าวรุ่น จ้าวสมุทรทะเลเหนือ..."

สิ้นเสียงประกาศของสามจ้าวสมุทร อ๋าวทิงซินก็ถูกตัดขาดจากเผ่ามังกรอย่างสมบูรณ์

นับจากนี้เป็นต้นไป ทุกอย่างเกี่ยวกับนางจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเผ่ามังกรแม้แต่น้อย

เฮ่าเทียนพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก ส่วนอ๋าวทิงซินกลับไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านอะไรเลย หนำซ้ำยังอยากจะหัวเราะออกมาด้วยซ้ำ

และทันทีที่สิ้นเสียงของพวกอ๋าวชิน พวกมันก็สัมผัสได้ชัดเจนว่า "ดวงชะตา" ของเผ่ามังกรลดฮวบลงอย่างน่าใจหาย

ถึงขั้นที่ว่าผลมรรคาวิถีระดับมหาเทพเซียนทองคำของพวกอ๋าวชินหม่นหมองลงไปทันตา

เรื่องนี้ทำเอาอ๋าวชิน อ๋าวซุ่น และอ๋าวรุ่น ตกใจแทบสิ้นสติ ดวงชะตาของเผ่ามังกรถูกหั่นครึ่งไปต่อหน้าต่อตา

พวกมันเองก็ได้รับผลกระทบอย่างหนัก หนทางสู่ระดับกึ่งอริยะของพวกมันคงจบสิ้นลงแค่นี้

นี่มัน...!

การขับอ๋าวทิงซินออกจากเผ่า ส่งผลร้ายแรงขนาดนี้เชียวหรือ หากดวงชะตาเป็นแบบนี้ ต่อไปเผ่ามังกรคงตกต่ำถึงขีดสุดในโลกหล้า จากที่เคยเป็นจ้าวแห่งสรรพสัตว์ คงกลายเป็นแค่มดปลวก

ไม่ใช่แค่สามจ้าวสมุทร สมาชิกเผ่ามังกรตนอื่นๆ ก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกตินี้

ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ พวกอ๋าวชินคงไม่เลือกข้างจอมเทพแน่นอน

แต่ตอนนี้ทุกอย่างสายไปแล้ว เผ่ามังกรกำลังจะล่มสลาย ยากจะกอบกู้ ไม่ต้องพูดถึงการกลับมายิ่งใหญ่เหมือนในอดีตเลย

ตอนนี้พวกอ๋าวชินอยากจะฉีกอกอ๋าวเจี่ยกับอ๋าวอี่ให้ตายคามือ

พวกมันกะว่าจะยื้อเวลาคิดดูอีกหน่อย แต่ไอ้โง่สองตัวนี้ดันใจร้อนชิงพูดตัดหน้า

แต่เอาเข้าจริง... ต่อให้ไม่มีอ๋าวเจี่ยกับอ๋าวอี่ สุดท้ายพวกมันก็คงเลือกทางนี้อยู่ดี

คุกเข่านานเกินไป พอลุกขึ้นยืน ขามันก็เลยไม่มีแรง!

ส่วนเฮ่าเทียนในตอนนี้กลับยินดีปรีดา ดวงชะตาเผ่ามังกรหายไปครึ่งหนึ่ง แบบนี้เผ่ามังกรในวันหน้าก็หมดทางผงาด สี่คาบสมุทรจะตกอยู่ในกำมือของเขาอย่างมั่นคง

หมากกระดานนี้ เฮ่าเทียนชนะ!

"เฮอะ!"

"มิน่าล่ะเผ่ามังกรถึงได้ตกต่ำขนาดนี้ สมควรแล้วจริงๆ!" หยางฉานเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูแคลน

สามจ้าวสมุทรได้ยินเข้าก็หน้าเสียไปตามๆ กัน

"ศิษย์น้องเล็ก จะเก็บพวกเศษสวะพวกนี้ไว้ทำไม? สู้ฆ่าทิ้งให้หมด แล้วสร้างเผ่ามังกรขึ้นมาใหม่ดีกว่าไหม!" เสียงของหยางเจียนดังขึ้น

คำพูดนี้ทำเอาพวกอ๋าวชินใจหายวาบ ถ้าหยางเจียนลงมือ พวกมันจะเอาชีวิตรอดได้ยังไง!

อ๋าวเจี่ยรีบตะโกนสวน "เจ้าคนบ้าเลือด เผ่ามังกรของเราเป็นเทพฝ่ายสวรรค์ จอมเทพก็ประทับอยู่ตรงนี้ ยังกล้าสามหาวอีก ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง สมควรตาย!"

อ๋าวอี่ก็รีบผสมโรง "ใช่! สมควรตาย!"

เฮ่าเทียน : ???

ไอ้โง่สองตัวนี้!

ข้าชักสงสัยแล้วนะว่าพวกเอ็งเป็นไส้ศึกหรือเปล่า ขยันหาเรื่องให้ข้าโดนด่าจัง!

"เป็นหมาแล้วยังภูมิใจที่เป็นหมา ทำได้ยังไงเนี่ย?" หยางเจียนถามด้วยความสมเพช

"เจ้า..."

ยังไม่ทันที่อ๋าวเจี่ยกับอ๋าวอี่จะพูดจบ เสียงของเฮ่าเทียนก็ขัดจังหวะขึ้นมา

"เรื่องนี้พอแค่นี้เถอะ อย่าให้มันมากเกินไปนัก แม้อริยะจะไม่สะดวกใจที่จะลงมือ แต่ก็ใช่ว่าจะลงมือไม่ได้!"

"ข้ายอมแบกรับกรรมและผลกระทบทั้งหมด แลกกับการให้มหาอริยะลงมือ พวกเจ้าคิดว่าจะรอดไปได้หรือ?!"

พูดย้ำมาขนาดนี้ หยางเจียนและพวกพ้องก็สัมผัสได้ว่าเฮ่าเทียนไม่ได้แค่ขู่

ลองคิดดู ช่วงนี้เฮ่าเทียนโดนตบหน้ามาหลายฉาด ถ้าบีบคั้นมากไปจนสุนัขจนตรอก มันอาจจะไม่สวยงามนัก

แต่ถึงอย่างนั้น เรื่องศักดิ์ศรีจะยอมไม่ได้ "ให้อริยะลงมือแล้วไง?! พวกข้ากลัวที่ไหน?! ต่อให้ต้องเลือดนองท้องฟ้า ก็จะขอแลกให้มหาอริยะบาดเจ็บสาหัสกลับไปบ้าง!"

บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะระเบิด

เผ่ามังกรต่างตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ในใจปั่นป่วนดั่งคลื่นยักษ์ คนพวกนี้มันบ้าบิ่นเกินคน แม้แต่มหาอริยะก็ยังไม่เห็นอยู่ในสายตา!

แต่ลึกๆ แล้ว พวกมันกลับรู้สึกเลือดลมสูบฉีด อยากจะหัวเราะออกมาดังๆ ช่างน่าสะใจ ชีวิตนี้ได้เห็นอะไรแบบนี้ก็คุ้มแล้ว!

อ๋าวชินและสองจ้าวสมุทรเริ่มรู้สึกเสียใจ พวกมันเลือกทางผิดในจังหวะที่สำคัญที่สุด!

เสียงของพระแม่ซิว่างหมู่ดังขึ้น "ช่วงมหาภัยพิบัติ การสร้างกรรมผูกพันไม่ใช่เรื่องดี พอแค่นี้เถอะ!"

"ศิษย์พี่เฮ่าเทียน สวรรค์ยังมีเรื่องต้องสะสางอีกมาก ศิษย์พี่ควรกลับได้แล้ว!"

เฮ่าเทียนได้ยินดังนั้นก็เก็บงำรังสีอำมหิต พยักหน้าเรียบๆ เตรียมจะเสด็จกลับสวรรค์

แต่ตอนนั้นเอง

เสียงของอ๋าวทิงซินก็ดังขึ้น "ช้าก่อน!"

สิ้นเสียง

หยางเจียน หยางฉาน และนาจา ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ระเบิดพลังเตรียมพร้อมรบ รอแค่คำสั่งเดียวจากศิษย์น้องเล็ก พวกเขาก็พร้อมลุย

ท่าทีขึงขังแบบนี้ทำเอาเหล่าเทพสวรรค์ที่ติดตามมาใจหายวาบ

คนพวกนี้จะบวกท่าเดียวเลยหรือไง?!

พวกมันแค่มาเป็นตัวประกอบฉาก ถ้าเกิดสู้กันจริง จอมเทพกับพระแม่คงไม่เป็นไรหรอก แต่พวกมันเนี่ยสิจะซวย

"อ๋าวทิงซิน เจ้าต้องการอะไรอีก!?" เฮ่าเทียนถามเสียงเข้ม

"ไม่ต้องเครียด ข้าแค่อยากให้ท่านอยู่เป็นพยาน!" อ๋าวทิงซินตอบเสียงเรียบ

จากนั้น

อ๋าวทิงซินก็โบกมือวูบเดียว อักขระแห่งมรรคาหมุนวน พลังกฎเกณฑ์พาดผ่าน ทะเลตะวันออกสั่นสะเทือน เสาน้ำนับหมื่นสายพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

เห็นภาพนี้เข้า เผ่ามังกรต่างหวาดผวา กลัวว่าอ๋าวทิงซินจะลงมือสังหาร

ในขณะนั้น เสาน้ำนับหมื่นจับตัวเป็นน้ำแข็งกลางอากาศ ก่อร่างสร้างตัวเป็นพระราชวังน้ำแข็งขนาดมหึมา

เสียงของอ๋าวทิงซินดังก้องไปพร้อมกัน "ข้า อ๋าวทิงซิน ขอจัดตั้งสาขาสำนักเจี๋ยขึ้น ณ ทะเลตะวันออก เพื่อเผยแผ่หลักธรรมแห่งสำนักเจี๋ย สอนสั่งโดยไม่แบ่งชนชั้น ผู้ใดมีวาสนาล้วนเข้าได้ แม้แต่เผ่ามังกรหากสำนึกกลับตัวได้ ก็เข้าได้เช่นกัน!"

สิ้นเสียงประกาศ

อ๋าวชินและพรรคพวกต่างมีประกายตาไหววูบ เห็นได้ชัดว่าเริ่มหวั่นไหว แต่ไม่กล้าแสดงออก

ถึงจะซ่อนความรู้สึกไว้ แต่มีหรือจะรอดพ้นสายตาเฮ่าเทียน อ๋าวชินและพวกเริ่มลังเลใจแล้ว

ถ้าเป็นแบบนี้ สักวันหนึ่งเผ่ามังกรจะต้องหลุดจากการควบคุมของเขาแน่

การกระทำของอ๋าวทิงซินเปรียบเสมือนก้างขวางคอ เกมนี้ดูเหมือนเขาจะชนะในระยะสั้น แต่ระยะยาวอาจจะไม่ใช่ การปล่อยให้เผ่ามังกรไปเข้าสำนักเจี๋ย เป็นเรื่องที่ยอมไม่ได้เด็ดขาด คงต้องใช้มาตรการควบคุมขั้นเด็ดขาดแล้ว

"ทำไม?! จอมเทพไม่เห็นด้วย?" อ๋าวทิงซินถามเสียงเย็น ปล่อยรังสีอำมหิตออกมา

ความหมายชัดเจน นี่คือเส้นตายของนาง ถ้าไม่ยอมก็ต้องรบ

"อนุญาต!" เฮ่าเทียนตอบเสียงเรียบ

จากนั้น

เฮ่าเทียนก็ไม่รั้งรอ เสด็จกลับสวรรค์ทันที เมื่อเห็นเฮ่าเทียนจากไป พวกอ๋าวชินก็มองหน้ากัน สายตาที่สื่อสารกันนั้นชัดเจน

ส่วนอ๋าวทิงซินไม่ได้สนใจเผ่ามังกรอีก นางเชิญศิษย์พี่ศิษย์เจ๊เข้าไปพักผ่อนในวังน้ำแข็งที่เพิ่งสร้างขึ้น

...

ในขณะเดียวกัน

ณ ดินแดนบรรพชนกิเลน

ชายผู้มีใบหน้าดูธรรมดาแต่แฝงไว้ด้วยบุคลิกเหนือโลก กำลังเดินตามหลังกิเลนตัวหนึ่ง เมื่อระยะห่างลดลง ชายผู้นั้นก็เอ่ยขึ้น "สหายพรต โปรดช้าก่อน!"

[จบแล้ว]