บทที่ 18 - แมลงเม่าเขย่าต้นไม้ น่านับถือในความรนหาที่ตาย!
บทที่ 18 - แมลงเม่าเขย่าต้นไม้ น่านับถือในความรนหาที่ตาย!
บทที่ 18 - แมลงเม่าเขย่าต้นไม้ น่านับถือในความรนหาที่ตาย!
ฮ่าวเทียน: ???
เหล่าเทพ: (อึ้งกิมกี่)
เอาเรื่องจริงๆ
ช่างกล้าบ้าบิ่น!
นี่คือเจดีย์ฟ้าดินเสวียนหวง งัดออกมาเมื่อไหร่ก็ยืนหนึ่งไม่มีวันแพ้!
ตอนที่ผานกู่เบิกฟ้า มรรควิถีตอบรับ ความว่างเปล่าในยุคบรรพกาลให้กำเนิดปราณฟ้าดินเสวียนหวงจำนวนมหาศาล อัดแน่นอยู่ระหว่างฟ้าและดิน ค่อยๆ ควบแน่นเป็นเจดีย์องค์หนึ่ง แรกเริ่มสูงหมื่นจั้ง ไม่นานก็หดตัวลงเหลือเป็นเจดีย์เล็กสูงหนึ่งคืบ
เป็นหนึ่งในสองสุดยอดสมบัติวิเศษที่มีเพียงสองชิ้น และเป็นสมบัติป้องกันอันดับหนึ่ง!
นี่คือสมบัติวิเศษของอริยะไท่ซ่างเหล่าจวิน อ้าปากก็บอกว่ามีวาสนากับเจ้าเลยรึ?
ช่างกล้าพูดจริงๆ ใครให้ความกล้าเจ้ามา!
จะว่าไป
อริยะเหล่าจื่อก็รักใคร่เอ็นดูฮ่าวเทียนจริงๆ ก่อนหน้านี้ก็แผนภาพไท่จี๋ คราวนี้ก็เจดีย์ฟ้าดินเสวียนหวง
เดี๋ยวนะ...!
คราวนี้ ทำไมเทียนตี้ไม่ใช้แผนภาพไท่จี๋ล่ะ?! ถ้ากระตุ้นพลังแผนภาพไท่จี๋ คงไม่ต้องทุลักทุเลขนาดนี้มั้ง?
ขณะนี้
ด้วยการเสริมพลังของเจดีย์ฟ้าดินเสวียนหวง นาจาไม่สามารถทำลายการป้องกันของฮ่าวเทียนได้ในทันที
สมกับเป็นสมบัติป้องกันอันดับหนึ่ง ไม่ธรรมดาจริงๆ ฮ่าวเทียนกล่าวอย่างดูแคลนว่า
"มีปัญญาแค่นี้เองรึ? ฝีมือแค่นี้ ก็กล้ามาลบหลู่เกียรติยศสวรรค์!?
ฮึ!
น่าขำ!"
"ข้ายืนอยู่ตรงนี้ ให้เจ้าโจมตีตามใจชอบแล้วจะเป็นไรไป!?"
ได้ยินดังนั้น
นาจาแค่นเสียง "ก็แค่สวมกระดองเต่าใบหนึ่ง จะได้ใจอะไรนักหนา?"
พูดจบ
นาจาร่ายรำกระบี่ในมือ แดนนอกฟ้าสั่นสะเทือนตามจังหวะกระบี่ของนาจา ความโกลาหลและความว่างเปล่าแตกสลายไปจนสิ้น
ผ่านไปสิบกว่ากระบี่ นาจาอดขมวดคิ้วเล็กน้อยไม่ได้ พลังป้องกันของเจดีย์ฟ้าดินเสวียนหวงช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน
ต่อให้นาจาโจมตีรุนแรงเพียงใด ก็ยังไม่สามารถเจาะเกราะป้องกันเข้าไปได้
"นาจา หากเจ้ากลับตัวกลับใจตอนนี้ เข้าสังกัดสวรรค์ ข้ายินดีรับเจ้าเป็นศิษย์ ว่าไง?!
ไม่ใช่ใครจะได้เป็นศิษย์ของข้าง่ายๆ นะ โอกาสดีแบบนี้ เจ้าควรรีบคว้าไว้ อย่าได้งมงายไม่เลิก!" เสียงเยาะเย้ยของฮ่าวเทียนดังขึ้น
สิ้นคำพูดนี้
สีหน้าของนาจาน่ากลัวขึ้นทันตา "น้ำหน้าอย่างเจ้าเนี่ยนะ?! คู่ควรด้วยรึ?! อย่าว่าแต่เจ้าเลย ต่อให้อริยะมาเอง ก็ไม่คู่ควร!"
เหล่าเทพ: เชรดเข้!?
ปากดีเหลือเกิน อริยะก็ไม่คู่ควร!?
อยากจะเห็นหน้าอาจารย์ของนาจาจริงๆ ว่าไอ้เจ้าสำนักสาขาสำนักเจี๋ยที่ว่าเนี่ย เป็นเทพองค์ไหนกันแน่ ถึงทำให้นาจามั่นใจในตัวอาจารย์ได้ขนาดนี้
หรือว่า... จะเป็นคนจากนอกฟ้าจริงๆ? ผู้แข็งแกร่งระดับสูงสุด!?
และเมื่อการโจมตีของนาจาเริ่มดุเดือดขึ้น มุมปากของฮ่าวเทียนก็ยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่กระบวนท่า เจดีย์ฟ้าดินเสวียนหวงเปล่งแสงเจิดจรัสแสบตา
ในเวลาเดียวกัน
ฮ่าวเทียนงัดแผนภาพไท่จี๋ออกมาทันที พลังอันน่าสะพรึงกลัวม้วนตัวขึ้น ทั่วทั้งแดนนอกฟ้าคล้ายจะถล่มทลายภายใต้พลังนี้ พลังอำนาจจากแผนภาพไท่จี๋พุ่งเข้ากดทับนาจา
เห็นฉากนี้ เหล่าเทพถึงบางอ้อ มิน่าล่ะฮ่าวเทียนถึงไม่ยอมใช้แผนภาพไท่จี๋แต่แรก เพราะเขารู้ดีว่าต่อให้ใช้แผนภาพไท่จี๋ ก็ยากจะฆ่านาจาได้
แถมหยางเจียน หยางฉาน และลี่เฟยอวี่ ล้วนเป็นคนของสาขาสำนักเจี๋ย ถ้าเริ่มมาก็ไล่บี้นาจา เกรงว่าพวกนั้นจะยื่นมือเข้ามาช่วย ถึงตอนนั้นจะยุ่งยาก
การลงมือทีเผลอแบบนี้ เพื่อสังหารให้เร็วที่สุด คือทางเลือกที่ดีที่สุด
เหล่าเทพ: "..."
ไอ้หมอนี่ มันร้ายลึกจริงๆ!
สำหรับการโจมตีฉับพลันของฮ่าวเทียน แววตาของนาจาเคร่งเครียด พลังมหาศาลที่ระเบิดออกมากะทันหันนี้ ยังไม่ถึงกับฆ่าเขาได้ แต่ต้องบาดเจ็บสาหัสปางตายแน่นอน
"ศิษย์น้องหลี่อย่ากลัว!" เสียงหยางเจียนดังก้องทั่วแดนนอกฟ้า
วินาทีถัดมา
นิมิตอันน่ากลัวปรากฏขึ้น ร่างจำแลงไร้ขอบเขตจุติลงมา ความโกลาหลพังทลาย แตกเป็นเสี่ยงๆ
นาจาดีใจสุดขีด "ศิษย์พี่หยาง!"
สีหน้าของฮ่าวเทียนมืดครึ้ม กัดฟันกรอด "หยางเจียน!"
เห็นอยู่ว่ากำลังจะฆ่านาจาได้แล้วแท้ๆ คิดไม่ถึงว่าหยางเจียนจะโผล่มาขวางกลางทาง
ราชันเซียนจุติเก้าสวรรค์ ในยามนี้ถูกหยางเจียนกระตุ้นพลังถึงขีดสุด ต่อยออกไปหนึ่งหมัด ต้านรับการโจมตีของฮ่าวเทียนไว้
"ไม่ใช่แค่ศิษย์พี่หยาง ยังมีศิษย์พี่หญิงหยางของเจ้าด้วยนะ!" เสียงของหยางฉานดังขึ้นพร้อมกัน
"ศิษย์พี่หญิงหยาง!" นาจารีบเรียกอย่างสนิทสนม
วินาทีนี้
หยางฉานก็ลงมือเช่นกัน แทงหอกออกไป ประสานกับพี่ชาย สลายการโจมตีของฮ่าวเทียน
เสียงห้าวหาญของหยางเจียนดังขึ้น "คนของสำนักเจี๋ยข้า เจ้ากล้าแตะต้องรึ? ดูท่าถ้าไม่สั่งสอนเจ้าสักหน่อย เจ้าคงจำไม่ลงสินะ!"
พูดจบ
กลิ่นอายของหยางเจียนก็ระเบิดออก เปลือกตาฮ่าวเทียนกระตุกยิกๆ สามคนนี้ร่วมมือกัน เขาเจอปัญหาใหญ่เข้าแล้วแน่ๆ แม้จะมีเจดีย์ฟ้าดินเสวียนหวงช่วยเสริมพลัง แต่เขาไม่ใช่อริยะ ไม่สามารถกระตุ้นพลังเจดีย์ได้ถึงขีดสุด เกรงว่าจะกันการโจมตีต่อเนื่องของทั้งสามคนไม่ไหว
"ท่านอาจารย์ช่วยข้าด้วย!" ฮ่าวเทียนรีบตะโกนเรียก
เหล่าเทพ: ???
เวรเอ๊ย!
ตามลูกพี่แบบนี้โคตรขายหน้า!
เหมือนเด็กตีกัน พอสู้ไม่ได้ก็เรียกผู้ปกครองชัดๆ
ประมุขสวรรค์ ว่าที่จ้าวสามโลก ช่วยรักษามาดหน่อยได้ไหม?!
ตะโกนออกมาแบบนี้ ไม่รู้สึกเสียศักดิ์ศรีบ้างรึไง?!
สามคนแล้วไง? สู้ตายสิฟะ! สู้ไม่ได้แล้วไง? สู้ไม่ได้ก็ตายไปสิ! กลัวอะไร? จะตายจริงหรือไง?!
หยางเจียนถึงกับขำ "ฮ่าวเทียน เจ้านี่ไม่รู้จักคำว่าอายจริงๆ สินะ? อาจารย์เจ้ามีศิษย์แบบเจ้า ช่างเป็นโชคร้ายสามชาติสามภพจริงๆ!"
ไท่ซ่างเหล่าจวิน: (พูดไม่ออก)
หุบปากซะทีเถอะ!
เฮ้อ~!
ไอ้เศษสวะนี่ ดันยังไงก็ไม่ขึ้นจริงๆ!
ฮ่าวเทียน: เหอะ~!
แค่อริยะ บำเพ็ญเพียรมาล้านปี คิดจะดันข้าขึ้นงั้นรึ?! ฝันไปเถอะ!
ขณะนี้
บารมีแห่งอริยะของไท่ซ่างเหล่าจวินแผ่ลงมา กดทับลงบนร่างหยางเจียนทั้งสามทันที
อริยะก็คืออริยะ เพียงแค่แรงกดดันที่ปล่อยออกมาเล่นๆ ก็ทำให้หยางเจียนทั้งสามแทบต้านทานไม่ไหว
"ไท่ซ่างเหล่าจวิน! ท่านจะหน้าด้านเกินไปหน่อยไหม!? เรื่องของคนรุ่นหลัง ท่านเป็นถึงอริยะ กลับยื่นมือเข้ามายุ่งบ่อยๆ อริยะองค์หนึ่งลงมือกับต้าหลัวเซียนทองคำ ท่านไม่อายบ้างรึไง!" หยางเจียนเยาะเย้ย
เหล่าเทพ: (อึ้งกิมกี่)
คุณพระ!
ตัวหนักร้อยห้าสิบโล ความกล้าล่อไปร้อยสี่สิบเก้าโล!
เรียกชื่ออริยะห้วนๆ แถมยังแดกดันอริยะอีก!
จึ๊ๆ~!
พวกเรานับถือในความเป็นลูกผู้ชายของเจ้าจริงๆ!
และในวินาทีนี้
แรงกดดันของเหล่าจื่อรุนแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เห็นได้ชัดว่าเริ่มมีโทสะแล้ว
หยางเจียนแค่นเสียงเย็น ระเบิดพลังถึงขีดสุด ต้านทานแรงกดดันอริยะ พร้อมตะโกนก้อง "อริยะแล้วไง!? ข้าไม่กลัว หากท่านจะสู้ ก็เข้ามา!"
พร้อมกันนั้น
หยางฉานและนาจาก็เร่งพลังขึ้นสู่จุดสูงสุด ตะโกนก้อง "สู้!"
ฮ่าวเทียน: !?
เหล่าเทพ: เชรดเข้!
บ้าไปแล้ว สามคนนี้บ้าไปแล้วจริงๆ ถึงกับจะสู้กับอริยะ?! ใช้พลังต้าหลัวเซียนทองคำสู้กับอริยะเนี่ยนะ?!
นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ!
นั่นคืออริยะ ตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดในมหาจักรวาล วาจาเดียวลิขิตชะตาสรรพสัตว์ พลิกฟ้าคว่ำดินได้ในพริบตา ตัวตนอมตะนิรันดร์กาล
คำว่าต่ำกว่าอริยะล้วนเป็นมดปลวก ไม่ใช่คำพูดลอยๆ!
สู้กับอริยะ?!
เหอะ!
แค่พลังบำเพ็ญของพวกเขา? ต้านทานแรงกดดันอริยะได้ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว
นี่มันวิ่งเข้าหาความตายชัดๆ!
แมลงเม่าเขย่าต้นไม้ น่านับถือในความรนหาที่ตาย!
(จบแล้ว)