บทที่ 12 - นี่เอ็งกำลังแสดงละครตบตาข้าเรอะ!

บทที่ 12 - นี่เอ็งกำลังแสดงละครตบตาข้าเรอะ!

เมื่อราชครูเหวินและพวกเห็นภาพนั้น ต่างก็ปลื้มปีติยินดี ปราณมังกรจักรพรรดิที่ควบแน่นถึงเพียงนี้ ดวงเมืองที่พุ่งทะยานขนาดนี้ เพียงพอที่จะพิสูจน์แล้วว่าทางเลือกของฝ่าบาทนั้นถูกต้อง!

ภายใต้นโยบายต่างๆ ต้าซางจะต้องรุ่งเรือง มนุษยชาติจะต้องรุ่งโรจน์!

และเมื่อดวงเมืองของต้าซางพุ่งทะยาน เหล่าอริยะย่อมรับรู้ได้

เบื้องหลังของมหันตภัยแต่งตั้งเทพ ก็คือการคำนวณและวางแผนของเหล่าอริยะ เพื่อบงการสรรพสัตว์ กดขี่เผ่ามนุษย์เพื่อแบ่งเค้กแห่งโชคชะตา

ณ วังหยกแห่งเขาคุนหลุน

สีหน้าของอริยะหยวนสื่อดูย่ำแย่เล็กน้อย "ตามครรลองที่กำหนดไว้ ต้าซางไม่ควรจะมีดวงเมืองแบบนี้ มนุษยชาติก็ไม่มีทางจะรุ่งเรืองได้!

นับตั้งแต่หยางเจียนและหยางฉานเป็นต้นมา ดวงเมืองต้าซางก็พุ่งเอาๆ เรื่องราวของมหันตภัยแต่งตั้งเทพได้เบี่ยงเบนไปจากเส้นทางที่ควรจะเป็น ลิขิตสวรรค์ปั่นป่วน หรือว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นอีก?"

"ฮึ!"

"ดวงเมืองพุ่งแล้วอย่างไร วิถีสวรรค์กำหนดไว้แล้ว กระแสหลักย่อมไม่อาจเปลี่ยน! ทุกอย่างจะยังคงดำเนินไปตามจุดจบที่กำหนดไว้!"

"เพียงแต่... การเปลี่ยนแปลงของต้าซางครั้งนี้ จะเหมือนกับกรณีของหยางเจียนและหยางฉานหรือไม่ ที่ได้รับคำชี้แนะจากคนผู้นั้น!"

"คิดจะทำลายมหันตภัยแต่งตั้งเทพหรือ!? ฝันกลางวัน!"

...

ณ ถ้ำเสวียนตู วังต้าหลัว

ในแววตาอันเย็นชาของไท่ซ่างเหล่าจื่อ มีความประหลาดใจวาบผ่านไปวูบหนึ่ง

ดวงเมืองของต้าซางถึงขั้นนี้เชียวหรือ ตอนนี้ต้าซางได้เบี่ยงเบนไปจากเส้นทางเดิมแล้ว

แม้ว่าในเส้นทางที่กำหนดไว้ หลังตี้ซินขึ้นครองราชย์ ดวงเมืองจะมีการเติบโต แต่ก็ไม่มีทางถึงขั้นนี้ได้

มหันตภัยแต่งตั้งเทพมาถึงแล้ว ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังการปั่นป่วนลมฝน ทำลายมหันตภัยแต่งตั้งเทพ วิบากกรรมในเรื่องนี้ เขาจะรับไหวหรือ?!

"ท่านอาจารย์ เหตุผันผวนเกิดขึ้นบ่อยครั้ง ท่านอาจารย์ควรจะไปที่วังจื่อเซียวสักเที่ยว เพื่อสอบถามบรรพจารย์หงจวินหรือไม่ขอรับ" เสียงของเสวียนตูดังขึ้น

"ยังไม่จำเป็น กระแสรองเปลี่ยนได้ กระแสหลักไม่อาจแก้ รอดูกันต่อไป!" ไท่ซ่างเหล่าจื่อตอบกลับไปเช่นนั้น

...

สำนักตะวันตก

เจียอิ่นเต้าเหรินเอ่ยขึ้น "ดวงเมืองต้าซาง โชคชะตาเผ่ามนุษย์ กลับพุ่งทะยานถึงระดับที่ไม่เคยมีมาก่อน ศิษย์น้อง มหันตภัยแต่งตั้งเทพครั้งนี้ มีเหตุแปรปรวนเกิดขึ้นถี่เหลือเกิน"

"ศิษย์พี่ ต่อให้เปลี่ยนไปแค่ไหน มหันตภัยแต่งตั้งเทพมีบรรพจารย์เป็นผู้นำ มีพวกเราเหล่าอริยะเป็นผู้วางหมาก พวกมดปลวก ไม่มีทางพลิกฟ้าได้หรอก!" จุนถีเต้าเหรินกล่าวเช่นนี้

"ไม่แน่ ตอนนี้ตี้ซินเป็นราชันแห่งมนุษย์ อย่าว่าแต่พวกเราอริยะเลย ต่อให้เป็นบรรพจารย์ก็ไม่อาจลงมือกับตี้ซินโดยตรงได้ หากวางแผนเล่นงานตี้ซินไม่ได้ กระแสหลักของมหันตภัยแต่งตั้งเทพอาจจะพลิกผัน!"

"มหันตภัยแต่งตั้งเทพเป็นเรื่องใหญ่ ต้องเตรียมการไว้ก่อน ไม่เช่นนั้นจะทำให้สำนักตะวันตกของเรายิ่งใหญ่ได้อย่างไร!?" เจียอิ่นเต้าเหรินว่ากล่าว

"ศิษย์พี่พูดมีเหตุผล ดูท่าแผนการของพวกเราต้องปรับเปลี่ยนไปตามสถานการณ์" จุนถีตอบรับ

...

ภายในวังวา

สำหรับเรื่องที่ดวงเมืองต้าซางพุ่งทะยาน หนี่วาเพียงแค่เปรยออกมาคำเดียวว่า "น่าสนใจ!"

เห็นได้ชัดว่า สำหรับกระแสหลักที่กำหนดไว้แล้ว หนี่วามั่นใจมาก นางไม่ได้ใส่ใจการเปลี่ยนแปลงของดวงเมืองต้าซางมากนัก

...

ณ วังจื่อเซียว แดนนอกฟ้า

ปรมาจารย์หงจวินสัมผัสถึงโชคชะตาที่พุ่งทะยานของต้าซาง พยายามทำนายลิขิตสวรรค์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่ไม่ว่าจะทำนายอย่างไร ก็เห็นเพียงความโกลาหล เขาไม่เห็นเรื่องราวในอนาคต

กระทั่งหงจวินใช้อำนาจแห่งวิถีสวรรค์ในการทำนาย ก็ยังคงทำนายไม่ได้

หากฝืนทำนายต่อไป อาจจะได้เบาะแสลิขิตสวรรค์มาบ้าง แต่ผลที่ตามมาจากการทำเช่นนั้น แม้แต่ปรมาจารย์หงจวินเองก็ไม่อาจรับไหว

...

ในขณะเดียวกัน

ณ ชายฝั่งทะเลตะวันออก

นาจากำลังเดินย่ำคลื่น ทันใดนั้นคลื่นยักษ์ก็ก่อตัวขึ้นถาโถม เสียงมังกรคำรามดังกึกก้อง แสงสีน้ำเงินเข้มส่องสว่าง เห็นสัตว์น้ำตัวหนึ่งเดินขึ้นมาจากทะเล บนหลังสัตว์น้ำนั้นมีเด็กหนุ่มนั่งอยู่ และข้างกายเด็กหนุ่มก็มียักษากวาดสมุทรติดตามมาด้วย

เมื่อเห็นดังนั้น

นาจาลอบยิ้มในใจ "มาแล้ว บทละครเริ่มขึ้นแล้วสินะ! ฮึ!"

เรื่องราวเกี่ยวกับมหันตภัยแต่งตั้งเทพ นาจาย่อมเคยได้ยินมาจากอาจารย์แล้ว

และรู้ด้วยว่า การกำเนิดของตนเองกับช่วงเวลาที่อาจารย์เล่าไว้นั้นไม่ตรงกัน

สาเหตุที่แท้จริงคืออะไร นาจาก็ไม่รู้ และไม่กล้าไปถามอาจารย์ด้วย

เกี่ยวกับสาเหตุนี้ รอให้ระดับพลังแข็งแกร่งพอ ย้อนเวลากลับไปดู ย่อมต้องได้คำตอบแน่นอน

"บังอาจ เจอองค์ชายสามแล้วทำไมยังไม่รีบคารวะอีก?!" ยักษากวาดสมุทรตะคอกขึ้น

นาจานึกสนุกอยากจะหยอกเจ้าสองตัวนี้เล่น จึงรีบคารวะ "คารวะองค์ชายสาม!"

อ๋าวปิ่ง: ?!

นี่ใช่นาจาตัวจริงหรือเปล่าเนี่ย?! บทที่วางไว้... ดูเหมือนจะไม่ใช่แบบนี้นะ

เรื่องการแต่งตั้งเทพ อ๋าวปิ่งย่อมเคยฟังบิดาเล่ามา และอ๋าวปิ่งเองก็เป็นเทพที่มีชื่ออยู่ในบัญชีแต่งตั้งเทพอยู่แล้ว

ตามหลักแล้ว การที่นาจากำเนิดก่อนเวลาก็ผิดไปจากบทที่วางไว้แล้ว

ตอนนี้เจ้านาจายังทำท่าทางขี้ขลาดตาขาวแบบนี้อีก แล้วบทละครนี้จะเล่นต่อยังไง?!

"ทะเลตะวันออกเป็นเขตแดนของเผ่ามังกรเรา ไม่ได้รับอนุญาตจากเผ่ามังกร ใครอนุญาตให้เจ้าผ่านทาง? เจ้ารู้ไหมว่ามีโทษประหาร!?" เสียงของอ๋าวปิ่งดังขึ้น

นาจารีบตอบว่า "ขอองค์ชายสามโปรดอภัย โบราณว่าผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด ขอขมาองค์ชายสามด้วย!"

อ๋าวปิ่ง: ?!

สถานการณ์อะไรเนี่ย หมายความว่าไง?

แสดงละครตบตาข้า!?

นี่เอ็งกำลังแสดงละครตบตาข้าใช่ไหม?

นี่... นี่มันไม่ถูกต้องเลยนะ! มันไม่ใช่พล็อตเรื่องแบบนี้นี่หว่า?!

มองดูสีหน้าเอ๋อรับประทานของอ๋าวปิ่ง นาจาก็ลอบยิ้ม สมองรวนไปเลยดิ!?

"แค่ขอขมาก็จบงั้นรึ? เจ้าต้องชดใช้ด้วยชีวิต!" อ๋าวปิ่งตวาด

นาจายิ้มยิงฟัน รอยยิ้มนั้นทำให้อ๋าวปิ่งรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

ได้ยินเพียงนาจากล่าวว่า "ในเมื่อเจ้ากัดไม่ปล่อยแบบนี้ งั้นข้าก็คงต้องตีเจ้าให้ตายซะแล้ว"

อ๋าวปิ่ง: "..."

ในที่สุดก็กลับเข้าสู่เส้นเรื่องสักที ต้องให้ได้อย่างนี้สิ

วินาทีถัดมา

นาจาลงมือในพริบตา อ๋าวปิ่งตกใจพยายามจะต้านทาน แต่ต้านทานไม่ได้เลยสักนิด แม้แต่ร่างมังกรที่แท้จริงยังไม่ทันได้เผยออกมา กระบวนท่าเดียวก็ไม่ได้ใช้ ถูกนาจาหักคอดังกร๊อบ

ส่วนเจ้ายักษากวาดสมุทรนั่น นาจาก็จัดการให้กลายเป็นเถ้าถ่านไปพร้อมกัน

จากนั้น

ร่างของนาจาวูบไหว หิ้วร่างอ๋าวปิ่งก้าวออกจากทะเลตะวันออก

ตอนนี้อ๋าวปิ่งได้คืนร่างเป็นมังกรแล้ว นาจาโบกมือจุดไฟขึ้นมาทันที

ได้ยินว่าเนื้อมังกรอร่อย โดยเฉพาะตับมังกรนั้นรสเลิศนัก พอดีเลย จะได้กินให้อิ่มหนำ

...

เวลานั้น

วังมังกรทะเลตะวันออก ปีศาจน้อยตนหนึ่งวิ่งหน้าตั้งเข้ามา พร้อมตะโกนคำว่า "รายงาน~"

มองดูปีศาจน้อยที่วิ่งเข้ามา อ๋าวกวงจ้าวสมุทรตะวันออกหน้าตาถมึงทึง แม้เขาจะรู้จุดจบของบุตรชายคนที่สามอยู่แล้ว แต่พอเรื่องเกิดขึ้นจริง ก็อดเจ็บปวดใจไม่ได้

หลังสงครามลิขิตกับมาร เผ่ามังกรก็ตกต่ำลง ไม่เหลือความรุ่งโรจน์ในอดีตอีกแล้ว

เผ่ามังกรในตอนนี้ ทำได้แค่สวามิภักดิ์ต่อสวรรค์ ยอมให้เขาเชิดเป็นหุ่นเชิด เป็นเบี้ยหมากตัวหนึ่ง มิเช่นนั้นเผ่ามังกรอาจถูกลบหายไป หรือไม่ก็โดนล้างบางครั้งใหญ่ หากถึงเวลานั้นจริงๆ เผ่ามังกรคงรักษาแม้แต่สถานะในตอนนี้ไว้ไม่ได้

"ท่านจ้าวสมุทร เจ้านาจาเอาองค์ชายสามไป... ไปย่างกินแล้วขอรับ!" ปีศาจน้อยรายงานด้วยความตื่นตระหนก

อ๋าวกวงได้ยินดังนั้น ก็ลุกพรวดขึ้นทันที "อะไรนะ!?"

วินาทีนี้ อ๋าวกวงโกรธจัด ทั่วทั้งวังมังกรสั่นสะเทือน เหนือน่านน้ำทะเลตะวันออก เมฆดำปกคลุม น้ำทะเลปั่นป่วน เกิดคลื่นยักษ์สูงเสียดฟ้า ซัดสาดไม่หยุดหย่อน

มองดูสภาพของทะเลตะวันออก นาจายิ้มเยาะมุมปาก เคี้ยวตุ้ยๆ กินอย่างเอร็ดอร่อย

"นาจา เจ้าฆ่าลูกข้า ย่างกินเนื้อ หากไม่ฆ่าเจ้า ตัวข้าจะมีหน้าเป็นจ้าวสมุทรตะวันออกได้อย่างไร" เสียงอันเย็นเยียบของอ๋าวกวงดังกึกก้อง

ขณะนี้ พลังอันน่าสะพรึงกลัวของจ้าวสมุทรตะวันออกระเบิดออก ฟ้าดินมืดมัว เหนือทะเลตะวันออกมีคลื่นยักษ์สูงหมื่นจั้ง หอบเอาพลังแห่งท้องทะเลทั้งหมดมาด้วย แข็งแกร่งไร้เทียมทาน

[จบแล้ว]