บทที่ 6: การย้ายถิ่นฐาน

บทที่ 6: การย้ายถิ่นฐาน

ข้างกองไฟ จางอวี่นั่งอยู่บนพื้น ลิ้มรสชาติของปลาที่เพิ่งย่างเสร็จ

ปลาที่จับมาจากทะเลมีความเค็มในตัว รสชาติดีกว่าเนื้อกระต่ายจืดชืดที่เขาเคยล้างน้ำทะเลกินเสียอีก ถ้ามีการให้คะแนนอาหาร จางอวี่คงให้คะแนนปลาย่างในมือเต็มสิบไม่หัก

แต่จางอวี่ยังไม่หนำใจ เขาดูดก้างปลาแล้วเลียนิ้วอย่างเสียดาย พอคิดว่ากินอิ่มแล้วก็ต้องกลับเข้าไปในป่าอีกครั้ง และต้องทนใช้ชีวิตยากลำบากแบบนี้ต่อไปอีกตั้ง 26 วัน จางอวี่ก็แทบอยากจะร้องไห้

ทันใดนั้น หวังเว่ยก็ส่งข้อความมาหา

หวังเว่ย: “ใช่แล้ว ฉันก็เป็นผู้เล่นบนเกาะหัววัวเหมือนกัน พ่อหนุ่ม เธอก็อยู่ริมทะเลสินะ?”

จางอวี่ไม่ได้ถือสากับสรรพนามที่หวังเว่ยใช้ เพราะดูจากรูปโปรไฟล์แล้วหวังเว่ยน่าจะอายุมากกว่าเขามากโข

จางอวี่: “ใช่ครับคุณอา คุณอาเจอซากโบราณสถานแถวนั้นบ้างไหมครับ?”

หวังเว่ย: “ซากโบราณสถานเหรอ? ฉันยังไม่ได้สำรวจละเอียดหรอกนะ แต่ฉันเห็นสัตว์ประหลาดมิโนทอร์อยู่หลายตัวเลย จากภูเขาสูงฝั่งฉัน ฉันมองเห็นชนเผ่ามิโนทอร์อยู่ในป่าลึกเต็มไปหมด ระวังตัวด้วยล่ะ ไว้มีเวลาฉันจะลองขึ้นเขาไปดูเผื่อเจอซากโบราณสถานอย่างที่เธอว่า”

จางอวี่อ่านแล้วรู้สึกเหมือนหัวจะระเบิด เผ่ามิโนทอร์? สังคมยุคดึกดำบรรพ์งั้นเหรอ?

เขานึกถึงขวานยาวสีดำขนาดใหญ่ในมือมิโนทอร์ที่เขาเคยเจอ แม้จะไม่รู้ว่าทำมาจากวัสดุอะไร แต่อาวุธที่ทนทานต่อแรงมหาศาลของมิโนทอร์ได้ย่อมไม่ใช่อาวุธธรรมดาแน่

ต่อให้ทำจากเหล็ก ก็แสดงว่าเผ่ามิโนทอร์พัฒนาเข้าสู่ยุคเหล็กแล้ว ซึ่งถือว่าเป็นคนละระดับกับเขาที่เป็นแค่คนป่าฉายเดี่ยวอย่างสิ้นเชิง

จางอวี่รู้สึกกดดันราวกับภูเขาถล่มทับ เขาเพิ่งเดินเข้าป่าไปนิดเดียวก็เจอมิโนทอร์แล้ว แสดงว่าเขาน่าจะอยู่ในระยะล่าของพวกมัน

ขืนอยู่ที่นี่นานไปต้องเกิดเรื่องแน่ เขาอยู่ต่อไม่ได้แล้ว

ในขณะที่จางอวี่กำลังขมวดคิ้วเครียด ข้อความจากหวังเว่ยก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง

หวังเว่ย: “พ่อหนุ่ม ระหว่างเรามีภูเขาลูกใหญ่คั่นอยู่ หลายวันมานี้ฉันไม่เห็นมิโนทอร์ข้ามมาฝั่งฉันเลย ถ้าเธอเจออันตรายหรืออยู่ไม่ไหว จะข้ามมาหาฉันก็ได้นะ”

“ฉันมองจากยอดเขาแล้ว ถึงเกาะจะใหญ่มาก แต่เธอน่าจะเดินเลาะชายฝั่งมาถึงนี่ได้”

หวังเว่ยไม่รังเกียจที่จะให้จางอวี่หนีไปพึ่งใบบุญ ซึ่งจะเพิ่มภาระในการเอาชีวิตรอด แสดงว่าเขามีแหล่งน้ำและอาหารที่มั่นคง ที่สำคัญคือเขามีจุดชมวิวบนที่สูงซึ่งอาจค้นพบซากโบราณสถานได้ นี่เป็นสิ่งที่ดึงดูดใจจางอวี่มาก

จางอวี่ใคร่ครวญถึงความเป็นไปได้ ที่แน่ๆ คือหวังเว่ยอยู่ไม่ใกล้จากเขา เพราะถ้าอยู่ใกล้ เขาต้องมองเห็นภูเขาลูกใหญ่ที่ว่านั่นแล้ว

ผลเบอร์รี่แดงเต็มเสื้อน่าจะเพียงพอเป็นเสบียงสำหรับการเดินทาง ประการแรกคือความมั่นใจในร่างกายตัวเอง ประการที่สอง จางอวี่คิดแผนสำรองบางอย่างไว้เพื่อความไม่ประมาท

วันนี้เขาจะเข้าป่าไปเก็บเบอร์รี่แดงให้เต็มเสื้อ ส่วนที่เหลือจะแลกเปลี่ยนฝากไว้กับถูลิฮุย ถ้าเบอร์รี่แดงหมดระหว่างทาง ค่อยขอให้ถูลิฮุยส่งคืนมาให้

ยังไงซะจางอวี่ก็ขนไปไม่หมดอยู่แล้ว ต่อให้ถูลิฮุยฮุบเบอร์รี่แดงแล้วบล็อกเขา จางอวี่ก็จะถือซะว่าเป็นค่าเรียนรู้

หลังจากไตร่ตรองและเห็นว่าแผนนี้เป็นไปได้ จางอวี่จึงส่งข้อความหาหวังเว่ย

จางอวี่: “คุณอา พูดตามตรงนะครับ แถวนี้มีมิโนทอร์โผล่มาจริงๆ อันตรายมาก ผมกะว่าจะออกเดินทางไปหาคุณอาวันนี้เลย”

หวังเว่ย: “ไม่มีปัญหา เธอมองเห็นภูเขาลูกใหญ่ๆ บ้างไหม? ภูเขาฝั่งฉันสูงมาก แคมป์ของฉันอยู่ตีนเขาติดทะเล”

จางอวี่ตอบตกลง แล้วลุกขึ้นเดินเข้าป่า ในเมื่อตัดสินใจจะไปหาหวังเว่ยแล้ว จางอวี่ก็ไม่อยากชักช้า

เมื่อมาถึงดงเบอร์รี่แดง จางอวี่เปิดหน้าต่างแชทส่งข้อความหาถูลิฮุย

จางอวี่: “ตอนนี้นายอยู่ที่แคมป์หรือเปล่า?”

จางอวี่รอสักพัก ถูลิฮุยจึงตอบกลับมา

ถูลิฮุย: “อยู่ มีอะไรเหรอ?”

จางอวี่เล่าแผนการย้ายถิ่นฐานเพื่อไปหาผู้เล่นคนอื่นให้ถูลิฮุยฟัง และพูดถึงเรื่องฝากเบอร์รี่แดงให้ดูเว่อร์วังเข้าไว้ ประมาณว่า “เบอร์รี่พวกนี้คือชีวิตของฉันเลยนะ”

แต่ถูลิฮุยไม่รู้เรื่องรู้ราว เขาแค่รู้สึกว่าจางอวี่เชื่อใจเขามาก

ถูลิฮุย: “พี่จางอวี่ วางใจเถอะ ผมจะไม่ทรยศความไว้ใจของพี่แน่นอน”

เห็นว่าปูทางไว้เรียบร้อยแล้ว จางอวี่ก็เริ่มการแลกเปลี่ยนฝ่ายเดียวกับถูลิฮุย ทยอยโอนเบอร์รี่แดงให้เขาเรื่อยๆ

ผ่านไปราวชั่วโมงสองชั่วโมง จางอวี่ก็ทำงานเสร็จ นั่งหอบแฮกอยู่บนพื้น ตอนนี้เหลือเบอร์รี่แดงแค่กองเดียวที่ห่อด้วยเสื้อของเขา

ที่น่ากล่าวถึงคือ จางอวี่ยังแบ่งเบอร์รี่แดงบางส่วนฝากไว้กับหวังเว่ยด้วย ส่วนหนึ่งเพื่อความปลอดภัย อีกส่วนเพื่อทดสอบนิสัยของหวังเว่ย

หลังจากพักจนหายเหนื่อย จางอวี่ก็ไปที่ลำธารเพื่อดื่มน้ำ ตักตวงน้ำเข้าปากอึกใหญ่แล้วรีบจากไป ตอนนี้จางอวี่ไม่กล้าอยู่นานแล้ว

พอกลับมาถึงแคมป์ จางอวี่เปิดดูหน้าจอเกม พบว่าเพิ่งจะบ่ายสองโมงสิบห้า อีกนานกว่าจะมืด จางอวี่เลยมุดเข้าเต็นท์ไปนอน

จางอวี่ตื่นขึ้นมาตอนพระอาทิตย์ตกดิน เขาไปเดินหาอาหารทะเลที่ชายหาด แต่ไม่เจอปลาสักตัว

ไม่นานฟ้าก็มืด จางอวี่กลับมาที่แคมป์ กินอาหารทะเลที่หาได้กับเบอร์รี่แดงส่วนเกินจนหมด เห็นว่ามืดสนิทแล้ว จางอวี่ใช้เถาวัลย์มัดห่อเสื้อใส่เบอร์รี่แดงไว้กับตัว คว้ามีดเดินป่า เลือกทิศทางแล้วเริ่มออกเดินทาง

สาเหตุหลักที่จางอวี่เดินทางตอนกลางคืนคืออากาศเย็นสบายกว่า อีกอย่างสำหรับเขา กลางวันหรือกลางคืนก็มองเห็นไม่ต่างกันเท่าไหร่

เดินบนชายหาดยามค่ำคืน ลมเย็นพัดโชยมาตลอดทาง ทำให้จางอวี่รู้สึกหนาวนิดๆ

ตอนแรกก็ยังดีอยู่ แต่พอเดินไปได้เกือบชั่วโมง จางอวี่เริ่มรู้สึกหวิวๆ ชายหาดยามค่ำคืนเงียบสงัดผิดปกติ มีเพียงเสียงคลื่นซัดฝั่งเป็นระยะ

บรรยากาศชวนขนลุก จางอวี่เลยเปิดช่องแชทโลกเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ช่วงเวลานี้มีคนคุยกันน้อย แต่จางอวี่ก็ได้ที่ระบายอารมณ์ในที่สุด

จางอวี่เดินเลียบชายฝั่งไปพลางอ่านแชทโลกไปพลาง

“ฉันไปมาแล้ว เกาะหย่งกวงนี่สุดยอดจริงๆ ฉันอยู่ที่นี่มาหลายวัน พระอาทิตย์ไม่เคยตกเลยสักครั้ง”

“พูดบ้าอะไรของนาย? นายไม่ได้อยู่ใต้ดวงอาทิตย์ดวงเดียวกับพวกเราหรอกเหรอ?”

“ลองมองไปรอบๆ เกาะสิ เผื่อท่านแม่ทัพจะอยู่บนเกาะนาย”

“ฉันอยากกินไข่ม่วง”

“แบ่งปันข้อมูลพรสวรรค์: การเลี้ยงกู่ (Gu) LV1 (สามารถเปลี่ยนซากสัตว์วิเศษให้เป็นหนอนกู่ได้ ปัจจุบันจำกัดแค่เปลี่ยนสัตว์วิเศษระดับ 1 ให้เป็นหนอนกู่ระดับ 1) ผู้เล่นจากเกาะเทียนโม่มาหาฉันได้นะ ที่นี่ปลอดภัยมาก”

“ไม่รู้ว่าสภาพแวดล้อมปลอดภัยไหม แต่อยู่ใกล้แกน่ะไม่ปลอดภัยแน่”

“โอ้โห การเลี้ยงกู่!”

“ทุกคนเก่งๆ กันทั้งนั้น ดึกดื่นไม่หลับไม่นอน ระดับ 1 นี่คือระดับพลังหรือเปล่า?”

“แบ่งปันข้อมูลไอเทม: คัมภีร์เปลี่ยนอาชีพจอมเวท (เมื่อใช้จะได้รับวิชาบำเพ็ญเพียรเวทมนตร์และคาถาระดับ 1 แบบสุ่ม 3 บท) ฮ่าฮ่า ซากโบราณสถานดรอปของทอง!”

“อิจฉาจัง ซากโบราณสถานฝั่งฉันเจอแต่จี้หยกผนึก”

“เฮ้อ เมื่อกลางวันเห็นคนแชร์เรื่องเปลี่ยนอาชีพอัศวินกับนักสู้ ดูท่าการหาซากโบราณสถานจะเป็นเรื่องจำเป็นซะแล้ว”

จางอวี่ปืดช่องแชทโลกด้วยสีหน้าดำทะมึน ความกลัวที่มีเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความสับสนมึนงง

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมช่องว่างระหว่างคนเราถึงได้กว้างขนาดนี้ ทำไมรอบจุดเกิดของเขาถึงไม่มีซากโบราณสถาน แต่ดันมีเผ่ามิโนทอร์ซะงั้น?

จางอวี่เดินบนชายหาดอันมืดมิด เต็มไปด้วยความสงสัยและความสับสน แต่ก็ยังคงก้าวเดินต่อไปข้างหน้า