บทที่ 38 - เขาต้องกลับมาแน่

บทที่ 38 - เขาต้องกลับมาแน่

"เลียนแบบผมเหรอ?!" อวี๋ต้าจางแหวใส่

"ทำไมต้องมาลีลาตอนนี้!"

"ไม่ใช่ ไม่ใช่" คนคนนั้นรีบปฏิเสธ

"มันพูดยากจริงๆ"

"จากคำบอกเล่าของเพื่อนจางเหยียนคนหนึ่ง หลังจากเรื่องแดง มีผู้ชายคนหนึ่งมาที่หน้าโรงเรียน เที่ยวไล่ถามนักเรียนหลายคนเกี่ยวกับเรื่องนี้"

"วิธีถามของคนคนนั้นแปลกมาก เหมือนจะสนใจแค่ว่าจางเหยียนมีแฟนจริงหรือเปล่า"

"ก่อนจะถามนักเรียนแต่ละคน เขาจะยื่นของขวัญชิ้นเล็กๆ ให้ พอได้คำตอบก็จะให้อีกชิ้น ส่วนใหญ่เป็นพวกเครื่องเขียน"

"ตอนแรกพวกเราเดาว่าอาจจะเป็นพ่อแม่จางเหยียนจ้างคนมาสืบเรื่องลูกสาว"

"แต่ที่แปลกคือ คนคนนั้นใส่หมวกใส่หน้ากากปิดมิดชิด เหมือนกลัวใครจะเห็นหน้า"

"ถ้าเป็นคนทางบ้านจางเหยียนส่งมา ไม่เห็นจำเป็นต้องทำขนาดนั้น"

"พวกเราก็เลย ก็เลย..."

อวี๋ต้าจางเข้าใจแล้ว ที่พวกเขาลำบากใจที่จะพูด เพราะนึกไม่ออกว่าแรงจูงใจของคนคนนั้นคืออะไร

เห็นท่าทางอึกอักของอีกฝ่าย เขายกมือห้าม

"เรื่องนี้สำคัญมาก ผมจำไว้แล้ว"

อวี๋ต้าจางไม่ได้หวังให้พวกเขามาวิเคราะห์ แค่สืบเรื่องมาได้ก็พอ

มาสืบเรื่องจางเหยียน แถมใส่หน้ากากใส่หมวก...

แสดงว่าเป็นคนระวังตัว ขี้ระแวง

ให้ของขวัญชิ้นเล็กๆ ทั้งก่อนถามและหลังถาม...

นี่เป็นความเคยชิน เคยชินกับการใช้เศษเงินแลกความไว้ใจจากคนอื่น

แสดงว่าเป็นคนไม่ขัดสนเรื่องเงิน ไม่งั้นไม่ติดนิสัยแบบนี้

ถามนักเรียนหลายคน...

แสดงว่าขี้สงสัยและรอบคอบ

คำตอบจากคนคนเดียวทำให้เขาปักใจเชื่อไม่ได้ ต้องได้คำตอบที่ตรงกันจากหลายคนถึงจะเชื่อสนิทใจ

"พวกพี่ไม่ต้องไปโรงเรียนแล้ว" อวี๋ต้าจางพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"จากนี้ไป พวกพี่มีภารกิจใหม่"

มีงานใหม่อีกแล้วเหรอ?

ทั้งสองคนงงไปวูบหนึ่ง

แต่พอเห็นท่าทางจริงจังของอวี๋ต้าจาง ก็ไม่กล้าถามมาก รีบยืดตัวตรง พยักหน้ารับคำ

ไม่รู้ตัวเลยว่า พวกเขาได้มองตำรวจฝึกหัดคนนี้เป็นหัวหน้าตัวจริงไปแล้ว

ทำไมจู่ๆ รู้สึกฟินแปลกๆ... อวี๋ต้าจางมองสองคนที่ยืนตัวตรงรอรับคำสั่ง ความรู้สึกพึงพอใจผุดขึ้นในอก

มิน่าใครๆ ก็อยากเป็นใหญ่เป็นโต ความรู้สึกมันเวรี่กู๊ดแบบนี้นี่เอง!

ฟินส่วนฟิน งานการต้องไม่เสีย

"เห็นตึกตรงข้ามไหม" อวี๋ต้าจางใช้สายตาชี้ไปที่ตึกฝั่งตรงข้าม ปากก็พูดต่อ

"เดี๋ยวพวกพี่ไปหาจุดเหมาะๆ บนตึกนั้น จุดที่มองเห็นประตูเหล็กดัดบ้านจางเหยียน"

"ถ้ามุมมองโดนบัง ก็เปิดหน้าต่างโถงทางเดินบ้านจางเหยียนไว้"

"แล้วพวกพี่ก็เฝ้าไว้ ถ้ามีคนแปลกหน้ามาที่บ้าน ให้โทรหาผมทันที"

ทั้งสองคนมองหน้ากัน เข้าใจความคิดอีกฝ่ายทันที

ซุ่มโป่งสินะ~

เรื่องนี้งานถนัด!

ถ้าให้ใช้สมองอาจจะสู้หมอนี่ไม่ได้ แต่ถ้าเรื่องซุ่มรอ เจ้าอ้วนเทียบไม่ติดฝุ่น

ทั้งสองคนยิ้มให้กัน แล้วเชิดหน้าขึ้น ความห่อเหี่ยวก่อนหน้านี้หายวับไป ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

"วางใจเถอะ ยกหน้าที่ให้พวกเรา มีอะไรต้องระวังเป็นพิเศษไหม?"

คราวนี้ถึงทีพวกเขาถามบ้าง

รอบนี้จะให้เจ้าอ้วนได้เห็นว่าอะไรคือมืออาชีพ!

กินยาบ้ามาหรือไง? อวี๋ต้าจางงงว่าทำไมสองคนนี้พอได้ยินเรื่องซุ่มโป่งถึงเปลี่ยนบุคลิกไปเลย ทั้งที่มันเป็นงานน่าเบื่อแท้ๆ

"ถ้าเจอผู้ชายอายุประมาณยี่สิบ ให้จับตาดูเป็นพิเศษ แล้วรีบแจ้งผม"

ทั้งสองคนพยักหน้า รับทราบ

จากนั้นคนหนึ่งก็อดถามไม่ได้

"นายสงสัยว่าฆาตกรจะกลับมาบ้านจางเหยียนอีก?"

"ใช่ครับ" อวี๋ต้าจางตอบอย่างมั่นใจ

"เมื่อเขาพบว่าเรื่องราวไม่ได้เป็นไปตามแผนที่วางไว้ เขาต้องกลับมาที่เกิดเหตุแน่"

"ต่อให้เขารอบคอบแค่ไหน แต่ความขี้ระแวงและความกลัวจะบีบให้เขาทำแบบนั้น"

"ถ้าไม่เห็นกับตาว่าสถานที่เกิดเหตุถูกทำลายไปแล้ว เขาไม่มีทางวางใจลง"

ทั้งสองคนคิดตาม แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าอวี๋ต้าจางเอาความมั่นใจมาจากไหน

คนเดิมถามต่อ

"นายมั่นใจขนาดนั้นเลย?"

อวี๋ต้าจางโบกมือ ตอบเหมือนไม่ใส่ใจ

"นี่คือจิตวิทยามิจฉาชีพครับ ไม่ขึ้นอยู่กับความตั้งใจของบุคคล"

.

วันรุ่งขึ้น สถานีตำรวจเขตหงโข่ว

ในห้องทำงานผู้กำกับ

"คดีฆ่านักเรียนหญิงทำไมยังไม่ปิดคดี?"

เจอคำถามของผู้กำกับ หลี่จวิน หัวหน้ากองปราบปราม ทำหน้าลำบากใจ

"คดียังอยู่ระหว่างการสืบสวนครับ"

เขาใจร้อนกว่าผู้กำกับซะอีก เมื่อวานเขาถามหัวหน้าทีมสืบสวนพิเศษไปแล้ว

คำตอบที่ได้คือ: คดีซับซ้อน กำลังเร่งสืบสวนเต็มที่

ล้อเล่นหรือเปล่า?

ผู้ต้องสงสัยก็จับได้แล้ว มีอะไรซับซ้อน?

เขาถึงกับไปขอสำนวนคดีมาดู ผลคือ...

ไม่ได้!

ในฐานะหัวหน้ากอง หลี่จวินรู้กฎดี หัวหน้าทีมคอยจัดสรรทรัพยากร สำนวนต้องอยู่กับรองหัวหน้าทีม

แต่ตาเฒ่าหลวี่จงซิน ตำรวจสืบสวนจอมเฮี้ยบ ดันปฏิเสธเขาที่เป็นหัวหน้ากอง

เหตุผลคือ: ระหว่างสืบสวน คนนอกทีมสืบสวนพิเศษไม่มีสิทธิ์ดู

มันก็มีกฎข้อนี้จริงๆ

แต่กฎตาย ตัวคนเป็น คนเป็นๆ พลิกแพลงได้

หลี่จวินคาดไม่ถึงเลยว่าตาเฒ่าหลวี่จะแข็งข้อขนาดนี้

ผมเป็นหัวหน้าของหัวหน้าคุณนะ

คุณกลับบอกว่ากฎของคุณคือกฎ

อย่างน้อยทำท่าลำบากใจหน่อยก็ได้ ให้ทางลงกันบ้างสิ

หัวหน้ากองไม่ต้องไว้หน้ากันหรือไง?

"ยังสืบสวนอยู่?" ผู้กำกับฟังคำตอบหลี่จวินแล้วนึกว่าหูฝาด

"ผมจำได้ว่าวันที่ตั้งทีมสืบสวนพิเศษ ก็จับผู้ต้องสงสัยได้แล้วนี่"

"คะ... คือจับได้แล้วครับ" หลี่จวินอึกอัก สมองแล่นจี๋

"แต่ต่อมารูปคดีเปลี่ยนไปน่ะครับ"

เขาก็ได้แต่เดา

ผ่านมาตั้งหลายวันยังไม่ปิดคดี น่าจะมีความเป็นไปได้นี้อย่างเดียว

"เล่ารายละเอียดซิ"

เห็นชัดว่าผู้กำกับไม่อยากปล่อยผ่าน

เดิมทีแค่ถามผ่านๆ แต่ท่าทางอึกอักของหลี่จวินดันไปกระตุกความสนใจเข้า

"มันซับซ้อนน่ะครับ" หลี่จวินตอบเลี่ยงๆ

"ไม่ใช่คำสองคำจะพูดจบ"

มาสร้างความอยากรู้แล้วจากไปเหรอ? ผู้กำกับเกือบตบโต๊ะ สีหน้าเริ่มตึง

"งั้นก็เอาแต่เนื้อๆ มา!"

หลี่จวินสะดุ้งกับเสียงที่ดังขึ้นกะทันหัน เขารู้ว่าแถต่อไม่ไหวแล้ว

แต่เรื่องนี้มันพูดยาก

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขากัดฟัน

"ได้ ผมพูดตรงๆ เลยนะ" หลี่จวินยืดอก คอแข็ง

"รายละเอียดผมก็ไม่รู้ครับ"

ไหนๆ ก็แถไม่รอด งั้นก็ยอมรับมันซะ

อย่าถาม

ถามก็บอกไม่รู้

จะทำอะไรก็เชิญ! เหนื่อยแล้ว~

ผู้กำกับกลับชะงักไปกับความตรงไปตรงมาของเขา แต่แป๊บเดียวก็กลับมาเป็นปกติ แล้วหัวเราะออกมา

"คุณเป็นถึงหัวหน้ากองปราบ แต่กลับไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมที่กำลังทำอยู่เนี่ยนะ?"

คุณเป็นถึงผู้กำกับก็ไม่รู้เหมือนกันไม่ใช่เรอะ... เอาเถอะ คำพูดนี้หลี่จวินทำได้แค่คิดในใจ

จากนั้นเขาก็เล่าสถานการณ์ที่รู้ให้ฟังอย่างละเอียด ไม่ได้เจาะจงว่าหลวี่จงซินไม่ให้สำนวนคดี แค่เปรยๆ ว่าทีมสืบสวนพิเศษให้ความสำคัญกับการรักษาความลับมาก

เขาเชื่อว่าผู้กำกับเข้าใจ

ยิ่งตำแหน่งสูง ยิ่งพูดจาวกวน แม้หลี่จวินจะไม่ชอบสไตล์การคุยแบบปริศนาธรรม แต่ช่วยไม่ได้

เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม

คุณต้องปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อม ไม่ใช่ให้สภาพแวดล้อมปรับเข้าหาคุณ

และก็เป็นไปตามคาด ผู้กำกับไม่เพียงเข้าใจ ยังออกคำสั่งทันที

"คุณไปเดี๋ยวนี้ บอกว่าเป็นคำสั่งผม ให้รองหัวหน้าทีมเอาสำนวนคดีมาที่ห้องผม"

(จบแล้ว)