บทที่ 26 - พวกเราสนับสนุนนายเต็มที่

บทที่ 26 - พวกเราสนับสนุนนายเต็มที่

ใช่แล้ว มันต้องเป็นแบบนี้!

เหมือนแสงสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ทุกคนในห้องตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

อย่างที่เขาพูดจริงๆ เบาะแสทั้งสองอย่างชี้ไปที่จุดเดียวกัน

เฉียนเฉิงตื่นเต้นยิ่งกว่าใคร เขาเห็นกับตาว่าอวี๋ต้าจางหาเบาะแสในที่เกิดเหตุยังไง

ที่แท้หมอนั่นคิดเชื่อมโยงเรื่องราวทั้งหมดได้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว

ไม่อย่างนั้นคงไม่พูดประโยคที่ว่า "สิ่งที่ควรจะปรากฏ แต่กลับไม่ปรากฏ" ออกมาหรอก

แค่หาเบาะแสใหม่ให้เจอก็ยากแล้ว

แต่นี่ยังเอาเบาะแสสองอย่างมาเชื่อมโยงกัน จนได้ข้อสรุปใหม่

สมองทำด้วยอะไรเนี่ย?

แต่นั่นก็หมายความว่ารูปคดีซับซ้อนขึ้นไปอีก

สีหน้าของทุกคนเริ่มเคร่งเครียดลง

ตอนแรกนึกว่าเป็นคดีหมูๆ ไปๆ มาๆ ชักจะกลายเป็นคดีปริศนาซะแล้ว

ห้องประชุมเงียบกริบ

หลวี่จงซินจุดบุหรี่สูบ นั่งเงียบไม่พูดไม่จา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

จากนั้นเสียง "แชะ" ของไฟแช็กก็ดังขึ้นต่อเนื่องกันในห้องประชุม

ไม่นานควันบุหรี่ก็ลอยคลุ้งไปทั่วห้อง

อาชีพตำรวจสืบสวนส่วนใหญ่สูบบุหรี่กันทั้งนั้น

ต้องซุ่มรอคนร้าย ต้องวิเคราะห์คดี อยู่ในสภาวะกดดันสูงตลอดเวลา

ถ้าไม่มีทางระบาย ประสาทที่ตึงเขม็งอาจทำให้ร่างกายพังได้ง่ายๆ

และการสูบบุหรี่ก็เป็นวิธีที่ตรงและเห็นผลเร็วที่สุด

สูบกันใหญ่เลยแฮะ... เห็นทุกคนพ่นควันปุ๋ยๆ อวี๋ต้าจางก็ชักอยากจะขอสักมวน

ชาติก่อนเขาเองก็เป็นสิงห์อมควัน บุหรี่แทบไม่ห่างมือ

พอเกิดใหม่เขาก็ลองสูบดูแล้ว แต่ปอดรับไม่ไหว เลยเลิกไปโดยปริยาย

เห็นทุกคนก้มหน้าสูบบุหรี่ไม่ยอมพูดจา อวี๋ต้าจางเลยต้องพูดต่อ

"อาจารย์ครับ ผมแนะนำว่า..."

"หยุด!" หลวี่จงซินยกมือข้างที่คีบบุหรี่ขึ้นห้าม

"นายบอกมาเลยว่าขั้นต่อไปจะเอายังไง"

นี่คือ... การมอบอำนาจ?

ฟังไม่ได้ศัพท์จับไปกระเดียด แต่คนในห้องล้วนเป็นจิ้งจอกเฒ่า ฟังแค่นี้ก็เดาเจตนาของหลวี่จงซินออกทันที

คนแรกที่เสนอให้ค้นโรงแรมเล็กๆ ก็คือเจ้าอ้วนคนนี้ ผลคือจับคนร้ายได้จริงๆ

ตอนนี้เขายังหาเบาะแสใหม่เจอ พลิกรูปคดีไปอีกทิศทางหนึ่ง

นี่แหละคือความสามารถ!

ของแบบนี้พูดปากเปล่าไม่ได้ ต้องทำให้เห็นกับตา

ขณะเดียวกันพวกเขาก็ตระหนักว่า ถ้าไม่ใช่อวี๋ต้าจาง ดีไม่ดีพวกเขาทั้งทีมอาจจะซวยกันหมด

ถ้าทำคดีผิดพลาดจับแพะขึ้นมา ผลที่ตามมา...

คนในห้องล้วนเป็นตำรวจมากประสบการณ์ แม้แต่เฉียนเฉิงจากแผนกพิสูจน์หลักฐานก็ไม่ใช่ไก่กา

ตอนนี้พวกเขามองออกแล้วว่า ผู้ต้องสงสัยข่งลิ่งเจี๋ยจงใจขุดหลุมล่อตำรวจ

การสอบปากคำเมื่อครู่ จริงๆ แล้วก็คือฉากเปิดตัวการแสดงของเขานั่นเอง

"อวี๋ต้าจางใช่ไหม" เพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งเห็นอวี๋ต้าจางลังเล ก็รีบพูดสนับสนุน

"เชื่ออาจารย์นายเถอะ มีความคิดอะไรก็พูดมา พวกเรายินดีให้ความร่วมมือ"

คำพูดนี้แทบจะบอกอวี๋ต้าจางตรงๆ ว่า: ไม่ต้องกดดัน พวกเรายอมรับนายแล้ว

เพื่อนร่วมทีมคนอื่นก็รีบผสมโรง

"ใช่ๆ ขอแค่ปิดคดีได้ นายจะให้ทำอะไรก็บอกมาตรงๆ ไม่ต้องเกรงใจ"

"นายลุยเต็มที่เลย พวกเราสนับสนุนเต็มที่"

"ทางแผนกพิสูจน์หลักฐานฉันสนิท มีอะไรให้ช่วยบอกได้ตลอด"

"..."

คนในห้องนี้ไม่มีใครโง่

ถ้าอยากจะปิดคดีที่นับวันยิ่งซับซ้อนนี้ให้ได้ ทางออกที่ดีที่สุดคือ ใครมีความสามารถคนนั้นก็นำ

นี่มันเกี่ยวกับหน้าที่การงานของทุกคน

ทำคดีฆาตกรรมผิดพลาดไม่ใช่แค่โดนลงโทษทางวินัย เผลอๆ โดนปลดออกจากราชการยังถือว่าโทษเบาด้วยซ้ำ

โดยเฉพาะพวกที่หวังมาเก็บเกี่ยวผลงาน ยิ่งร้อนรนเข้าไปใหญ่

จะถอนตัวจากทีมสืบสวนพิเศษตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว พวกเขาได้แต่หวังว่าเจ้าอ้วนคนนี้จะพาคดีไปสู่บทสรุปที่สวยงาม

อวี๋ต้าจางแอบชำเลืองมองหลวี่จงซิน เห็นอาจารย์ไม่มีทีท่าไม่พอใจ ก็พยักหน้า

"เดี๋ยวสอบปากคำข่งลิ่งเจี๋ยต่อ แต่ต้องเปลี่ยนแนวทางนิดหน่อยครับ"

"เปลี่ยนยังไง?" หลวี่จงซินถาม

เรื่องนี้ต้องถามให้เคลียร์ เขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองตามความคิดลูกศิษย์คนนี้ไม่ทันแล้ว

อวี๋ต้าจางมองหลวี่จงซินด้วยสีหน้าจริงจัง

"สอบสวนไปในทิศทางว่าเขาบริสุทธิ์ครับ"

หลวี่จงซิน: !!!!

ไม่ใช่แค่เขา ทุกคนในห้องอ้าปากค้าง

แบบนี้มันถูกระเบียบเหรอ?

เกิดมาไม่เคยได้ยินว่ามีการสอบสวนคนร้ายแบบนี้

ถ้าบริสุทธิ์แล้วจะสอบสวนทำไม มันย้อนแย้งกันเองชัดๆ

"เรื่องนี้..." หลวี่จงซินพูดอย่างลังเล

"ฉันทำไม่เป็นว่ะ"

ก็มีแต่หลวี่จงซินนี่แหละ ถ้าเป็นคนอื่นคงอายจนไม่กล้าพูด

ต้องเป็นคนที่จริงจังกับงานสุดๆ เท่านั้น ถึงจะยอมวางศักดิ์ศรีส่วนตัวลงได้

ขณะเดียวกันเขาก็พอเดาเจตนาของอวี๋ต้าจางออก

ในเมื่อรู้ว่าคนร้ายกำลังวางกับดัก วิธีที่ง่ายที่สุดคือเดินเกมสวนทางกับคนร้าย

นายจงใจอยากจะรับสารภาพนักใช่ไหม เราก็จะไม่ยอมให้สมใจนาย

"ง่ายมากครับ"

อวี๋ต้าจางเอื้อมมือไปปัดรอยเท้าบนเก้าอี้ แล้วนั่งลงข้างหลวี่จงซิน

"เอาแบบนี้ เดี๋ยวตอนสอบสวน อาจารย์ก็ไหลตามน้ำไปเหมือนเดิม แล้วค่อยตั้งข้อสงสัยในจังหวะสำคัญ"

หลวี่จงซินคิดตาม แต่ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจ เลยถามแบบไม่อายว่า

"เช่น?"

ให้ผมไปสอบเองเลยดีไหมเนี่ย... อวี๋ต้าจางพูดอย่างจนใจ

"ใช้เบาะแสใหม่ไงครับ"

"ถ้าเขาพูดถึงเรื่องลักพาตัวจางเหยียนเข้าไปในห้องเช่า อาจารย์ก็ถามเขาว่าทำไมไม่มีรอยเท้าผู้ตาย"

"ถ้าเขาบอกว่าใช้มือบีบคอจางเหยียนจนตาย อาจารย์ก็ถามว่าทำไมในที่เกิดเหตุไม่มีร่องรอยการต่อสู้ขัดขืนของผู้ตาย"

"สุดท้าย..."

พูดถึงตรงนี้อวี๋ต้าจางก็ชะงักไป เหมือนเขาก็ยังคิดไม่ออกว่าจะเอายังไงต่อ

ทุกคนรวมถึงหลวี่จงซินเงียบกริบ แม้แต่เสียงหายใจยังต้องระวัง กลัวจะไปขัดจังหวะความคิดเขา

ผ่านไปครู่หนึ่ง อวี๋ต้าจางก็พูดต่อ

"ลองตะล่อมให้เขาบอกสถานที่เกิดเหตุจุดแรกออกมา"

"แล้วถ้าเขาปากแข็งไม่ยอมบอกล่ะ?" หลวี่จงซินคิดว่ามีความเป็นไปได้สูง

คนร้ายกล้าวางกับดักตำรวจ แสดงว่าเตรียมใจจะสู้จนตัวตาย

นี่เป็นคดีฆาตกรรม ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด โทษคือประหารชีวิต

แปลว่าหมอนี่ไม่กลัวตาย

จะให้คนแบบนี้ร่วมมือ แทบจะเป็นไปไม่ได้

"ไม่บอกก็ไม่เป็นไรครับ" อวี๋ต้าจางกลับดูผ่อนคลาย

"ผมก็ไม่ได้หวังจะได้ความจริงจากปากเขาอยู่แล้ว"

"แล้วนายจะให้ฉันถามทำไม?" หลวี่จงซินรู้สึกเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ สมองเริ่มประมวลผลไม่ทัน

"อาจารย์ครับ..." อวี๋ต้าจางเห็นหลวี่จงซินเริ่มหงุดหงิด ก็รีบอธิบาย

"ปากแข็งไม่ยอมบอก กับไม่รู้อะไรเลย มันคนละเรื่องกันนะครับ อาจารย์แค่ต้องฟันธงให้ได้ว่าเขาเป็นแบบไหน"

ทำไมคันยิบๆ ที่กลางกบาลชอบกลแฮะ~

หลายคนในห้องเผลอเกาหัวพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

"รู้เรื่องนั้นแล้วมีประโยชน์อะไร?" หลวี่จงซินอดถามไม่ได้

อวี๋ต้าจางยิ้ม

"ถ้าปากแข็ง แสดงว่าคดีนี้อาจจะเป็นฝีมือเขา แต่ถ้าเขาไม่รู้อะไรเลย..."

หลวี่จงซินสวนขึ้นทันที "เขาก็คือแพะรับบาป!"

ปากไวจริงนะอาจารย์~

หลายคนในห้องคิดได้แล้ว กำลังจะอ้าปากตอบ แต่โดนหลวี่จงซินแย่งซีนไปก่อน

ทำไมมองฉันแบบนั้นล่ะ? หลวี่จงซินรู้สึกว่าบารมีรองหัวหน้าทีมของตัวเองกำลังลดฮวบ

(จบแล้ว)