บทที่ 24 - ขุดหลุมล่อต่อหน้าต่อตา

บทที่ 24 - ขุดหลุมล่อต่อหน้าต่อตา

เฉียนเฉิงทบทวนคำพูดของอวี๋ต้าจางอย่างละเอียด

สิ่งที่ควรจะปรากฏ แต่กลับไม่ปรากฏ?

อะไรของมันวะ... เฉียนเฉิงเกาหัวแกรกๆ

คันยิบๆ เหมือนสมองจะงอกเลยแฮะ

.

กลับมาที่กองสืบสวน

อวี๋ต้าจางและเฉียนเฉิงเดินกลับเข้ามาในห้องข้างห้องสอบสวนอีกครั้ง

สมาชิกทีมยังเป็นหน้าเดิมๆ ท่าทางแทบไม่ต่างจากตอนที่พวกเขาออกไป

นั่นหมายความว่า... ยังสอบสวนไม่เสร็จ

"ทำไมสอบสวนนานจัง?" อวี๋ต้าจางถาม

เขาประเมินเวลาดู เมื่อกี้ไปที่เกิดเหตุใช้อย่างน้อยก็สองชั่วโมง

รวมกับเวลาสอบสวนก่อนหน้านี้ จนถึงตอนนี้ การสอบปากคำดำเนินมานานกว่าสามชั่วโมงแล้ว

ในสถานการณ์ปกติ การสอบปากคำจะไม่เกินสิบสองชั่วโมง

เพื่อป้องกันไม่ให้กระบวนการยาวนานเกินไป จนทำให้ผู้ต้องสงสัยเหนื่อยล้าหรือได้รับแรงกดดันที่ไม่จำเป็น ซึ่งอาจส่งผลต่อความจริงใจและความสมัครใจในการให้การ

พอเทียบกันแล้ว สามชั่วโมงถือว่าไม่นาน ไม่เกินเวลาที่กำหนด

แต่สำหรับการสอบปากคำครั้งแรก ถือว่าเกินขอบเขตเวลาปกติไปแล้ว

ปกติการสอบปากคำครั้งแรกมีจุดประสงค์เพื่อเก็บข้อมูลพื้นฐานของผู้ต้องสงสัย และดูสภาพจิตใจของอีกฝ่าย

พูดภาษาชาวบ้านก็คือ ดูว่าคนร้ายจะยอมสารภาพเองดีๆ หรือจะเล่นแง่

จากนั้นค่อยรวบรวมข้อมูลมาประชุมวางแผนการสอบสวน

ดังนั้นเวลาในการสอบสวนครั้งแรกมักจะอยู่ที่ประมาณชั่วโมงครึ่ง ต่อให้ยืดเยื้อก็ไม่ค่อยเกินสองชั่วโมง

การสอบสวนมันต้องทำเป็นยกๆ ไป

ไม่ใช่แบบที่คนทั่วไปจินตนาการว่า สอบครั้งเดียวแล้วคดีจะกระจ่างแจ้งแดงแจ๋ไปเลย

ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ผู้ต้องสงสัยคงตายกันหมด โดนเค้นจนตายนั่นแหละ ไม่ต้องรอขึ้นศาลตัดสินกันพอดี

ดังนั้นสถานการณ์ตอนนี้ ผิดปกติแน่นอน

"เพราะผู้ต้องสงสัยเริ่มคายแล้วไง"

สมาชิกคนหนึ่งที่นั่งหน้าคอมพิวเตอร์อธิบาย

"หลังจากพวกนายออกไปไม่นาน ข่งลิ่งเจี๋ยจู่ๆ ก็สติแตก บ่นว่ารับไม่ไหวแล้ว เขาไม่อยากให้เป็นแบบนี้"

"โอกาสทองเห็นๆ เจอช่องโหว่แบบนี้ ก็ต้องไล่บี้ต่อสิ"

อวี๋ต้าจางฟังแล้วขมวดคิ้ว

ข่งลิ่งเจี๋ยทำแบบนี้ มีความเป็นไปได้สูงว่าไม่อยากให้การสอบสวนจบลง

เขากำลังถ่วงเวลา ถ่วงเวลาคนที่สอบสวนเขาอยู่

ยิ่งใช้เวลาสอบสวนนานเท่าไหร่ แรงกดดันทางจิตใจต่อผู้ต้องสงสัยก็ยิ่งมาก

แต่ลองคิดกลับกัน ฝั่งคนสอบสวนก็โดนเหมือนกัน

พอยิ่งนานเข้า คนสอบสวนจะเกิดความเคยชินทางความคิด คิดว่าทุกอย่างอยู่ในกำมือของตัวเอง

ในสภาวะแบบนี้แหละ ที่คนเราจะทำพลาดได้ง่ายที่สุด!

อวี๋ต้าจางดูต่ออีกพักหนึ่ง ก็ยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตัวเอง

ข่งลิ่งเจี๋ยกำลังขุดหลุมทีละนิด ขุดหลุมล่อหลวี่จงซินต่อหน้าต่อตาคนทั้งทีมสืบสวนพิเศษ

ทุกครั้งที่หลวี่จงซินถามเข้าจุดสำคัญ เขาจะแสดงท่าทีต่อต้าน แต่ทุกครั้งก็จะหลุดข้อมูลสำคัญออกมาบางส่วน

เช่น

"คุณบอกว่าไม่รู้จักจางเหยียน แล้วทำไมถึงจ้องเล่นงานเธอ?"

"ผม... ผมๆๆๆ ผมเคยบอกว่าจ้องเล่นงานเธอเหรอ? อา... เหมือนจะเคยพูด เธอดูเหมือนเพื่อนสมัยเรียนของผม อา ไม่สิ ผมไม่เคยเจอเธอ จางเหยียนอะไร ผมไม่รู้จัก คุณกำลังชักนำผม"

ดูเหมือนต่อต้าน แต่จริงๆ แล้วกำลังล่อหลวี่จงซินให้ติดกับทีละนิด

ทำให้หลวี่จงซินรู้สึกว่า อีกนิดเดียว แค่ออกแรงอีกนิดเดียว ผู้ต้องสงสัยก็จะคายความผิดทั้งหมดออกมาแล้ว

อวี๋ต้าจางมองข่งลิ่งเจี๋ยในจอมอนิเตอร์ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

ปากว่าไม่แต่ใจยอม!

นี่มันลูกไม้พวกแอ๊บใสตกควายชัดๆ ดันเอามาใช้ที่นี่ซะได้

ในสายตาอวี๋ต้าจาง สองคนที่ถามตอบกันในจอมอนิเตอร์กำลังเล่นปาหี่กันอยู่

เหมือนกับ...

หลวี่จงซิน: "ชวีหยวนกระโดดแม่น้ำทำไม?"

ข่งลิ่งเจี๋ย: "ผมไม่สนิทกับเขา ไม่ค่อยรู้เรื่องครับ"

หลวี่จงซิน: "นายผลักเขาลงไปใช่ไหม?!"

ข่งลิ่งเจี๋ยสายตาลอกแลก ท่าทางตื่นตระหนก:

"นี่ๆๆๆ สืบมาถึงตัวผมเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่... ไม่ใช่ฝีมือผมนะ"

คราวนี้ชัดเจนขึ้นหรือยัง

ใช่แล้ว ข่งลิ่งเจี๋ยกำลังตกหลวี่จงซินอยู่

ตอนนี้ต่อให้ถามเขาว่า: นายเผาพระราชวังฤดูร้อนใช่ไหม?

เขาก็จะแสดงท่าทางมีพิรุธทันที แถมยังให้ข้อมูลที่เป็นเนื้อเป็นหนังกับคุณด้วย

สอบสวนต่อไปก็ไร้ความหมาย... อวี๋ต้าจางพอจะเข้าใจแล้วว่าชาติก่อนหลวี่จงซินโดนเล่นงานยังไง

ภาพลักษณ์ซื่อบื้อจริงใจ แผนการที่วางมาอย่างแยบยล บวกกับการแสดงสมจริงตอนสอบปากคำ

ที่สำคัญคือ เขายังไหลไปตามความคิดของหลวี่จงซินด้วย

คุณอยากให้ผมรับสารภาพใช่ไหม?

ได้สิ ผมให้ความร่วมมือ ผมร่วมมือเต็มที่เลย

ความผิดผมจะรับไว้เองทั้งหมด แต่เราต้องเล่นละครฉากนี้ให้สมจริงหน่อย

การแสดงแบบไหนสมจริงที่สุด และทำให้คนเชื่อได้ง่ายที่สุด?

ไม่ต้องสงสัยเลย ต้องเป็นการแสดงที่เป็นตัวของตัวเอง

มีแต่คนที่โดนสังคมทุบตีมานับไม่ถ้วน คนที่ชินชากับการก้มหัวให้คนอื่นในชีวิตจริงเท่านั้น ถึงจะแสดงความรู้สึกผิด ความขี้ขลาด และความอ่อนแอออกมาได้สมจริงขนาดนี้

คนที่วางแผนอยู่เบื้องหลังคำนวณไปถึงนิสัยใจคอคนเลยทีเดียว

อาจารย์ครับ ชาติก่อนอาจารย์แพ้ก็ไม่แปลกหรอก... อวี๋ต้าจางสรุปในใจ

เขาหยิบไมโครโฟนข้างคอมพิวเตอร์ขึ้นมา แล้วพูดเร็วๆ

"อาจารย์ ถามเขาว่าลักพาตัวจางเหยียนไปที่ห้องเช่าได้ยังไง เอาแบบละเอียดๆ เลย"

ในห้องสอบสวน หลวี่จงซินที่ได้ยินเสียงอวี๋ต้าจางผ่านหูฟังขนาดจิ๋ว ชะงักไปครู่หนึ่ง เงยหน้ามองกล้องวงจรปิดมุมห้อง

คิดอยู่แค่วินาทีเดียว เขาก็พยักหน้าเบาๆ

นี่เป็นวิธีการทำงานร่วมกันของทีมสืบสวนพิเศษ

คนที่สังเกตการณ์อยู่ข้างนอกถ้าพบปัญหา สามารถเตือนคนสอบสวนได้ทันที

ภาษาทางการเรียกว่า: อุดรอยรั่ว

จากนั้นหลวี่จงซินก็เปลี่ยนเรื่องทันที

"จางเหยียนสมัครใจกลับบ้านไปกับนายเหรอ?"

คำถามนี้ทำเอาข่งลิ่งเจี๋ยสตั้นไปเลย

ไม่เหมือนเมื่อกี้ที่ถามคำตอบคำ เหมือนเขากำลังลังเล หรือกำลังหลบเลี่ยง หน้าแดงก่ำไปหมด

ฮ่า เจอจุดบอดเข้าให้แล้ว... อวี๋ต้าจางเดาว่าคนเบื้องหลังคงไม่ได้สอนวิธีตอบคำถามข้อนี้มา

คงเพราะคาดไม่ถึงว่าในขณะที่ผู้ต้องสงสัยยอมเปิดปากแล้ว ตำรวจจะยังถามคำถามเชิงตรรกะแบบนี้ออกมาได้อีก

"อาจารย์ พอเถอะครับ" อวี๋ต้าจางหยิบไมค์ขึ้นมาอีกครั้ง

"ให้ผู้ต้องสงสัยพักก่อน เราควรประชุมหารือกันได้แล้ว"

สมาชิกทีมคนอื่นๆ ได้ยินเข้าก็หันมามองอวี๋ต้าจางเป็นตาเดียว

นายอยู่ฝั่งไหนเนี่ย?

ยังจะให้ผู้ต้องสงสัยพักอีก พูดออกมาได้ไง

ขณะเดียวกันพวกเขาก็สังเกตเห็นว่า เด็กใหม่ตัวอ้วนกลมคนนี้ ดูท่าจะมีของเหมือนกัน

ที่ทำให้พวกเขาตกใจยิ่งกว่าคือ หลวี่จงซินในห้องสอบสวนยอมหยุดจริงๆ

มองดูผู้ต้องสงสัยถูกพาตัวออกจากห้องสอบสวน สมาชิกทีมต่างมีเครื่องหมายคำถามเต็มหัว

สองคนนี้ตกลงใครเป็นอาจารย์ใครกันแน่?

ทำไมเด็กใหม่พูดอะไร รองหัวหน้าอย่างหลวี่จงซินถึงเชื่อฟังทุกอย่าง

ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของทุกคน หลวี่จงซินก็เดินเข้ามา

"ต้าจาง นายเจออะไรใช่ไหม?"

ดูสิ เขาถามเจ้าอ้วนอีกแล้ว!

ทุกคนในห้องย้ายสายตามาที่อวี๋ต้าจางอีกรอบ

"เจอเบาะแสใหม่ครับ" อวี๋ต้าจางพยักหน้า

"ไปห้องประชุมกันเถอะครับ พูดสองสามคำไม่จบแน่"

(จบแล้ว)