บทที่ 38 - ผมไม่ได้ฆ่า

บทที่ 38 - ผมไม่ได้ฆ่า

ฉากนี้เกิดขึ้นเร็วมาก

เมื่อไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้ หญิงงามยังระดมโจมตีเฉินจั๋วอย่างบ้าคลั่ง

แต่พริบตาเดียว ดวงตาของเธอก็ถูกแทงบอด พร้อมกับถูกกระบี่แทงทะลุหัวใจ!

ฉับพลัน

สถานการณ์พลิกผัน

ไม่ไกลนัก จ้าวเยุ่ยผิงกุมความได้เปรียบโดยสมบูรณ์ กดดันเกาเฉิงเยี่ยนจนถอยร่น หากเป็นแบบนี้ต่อไป อีกไม่กี่สิบวินาที เกาเฉิงเยี่ยนต้องถูกฟันตายใต้คมดาบแน่นอน

ทว่าในเวลานี้เอง เสียงกรีดร้องของหญิงงามก็ดังขึ้น

จ้าวเยุ่ยผิงหันไปมอง ตาแทบถลนออกจากเบ้า

เขาระเบิดพลัง พุ่งตัวจะเข้ามาช่วย แต่ในวินาทีถัดมา กระบี่ยาวของเฉินจั๋วก็เจาะทะลุหัวใจหญิงสาวไปแล้ว

"อาเหลียน!!!"

จ้าวเยุ่ยผิงเศร้าโศกเสียใจสุดขีด เงยหน้าตะโกนลั่น

สายตาที่มองเฉินจั๋วราวกับสัตว์ร้ายกระหายเลือด อยากจะฉีกทึ้งเขาเป็นชิ้นๆ

แต่กระบี่สุดท้ายของเฉินจั๋วเมื่อครู่ที่รวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ ทำให้เขาเกิดความหวาดกลัวลึกๆ ในใจ

ว่าที่จอมยุทธ์!

ไอ้หนุ่มกางเกงหนังคนนี้ต้องเป็นว่าที่จอมยุทธ์แน่!

แถมยังไม่ใช่ว่าที่จอมยุทธ์มือใหม่ธรรมดาๆ

มีแต่ปฏิกิริยาตอบสนองที่เหนือชั้นกว่าอาเหลียนอย่างขาดลอยเท่านั้น ถึงจะทำให้เธอไม่สามารถหลบหลีกกระบี่นี้ได้ และถูกฆ่าตายในดาบเดียว!

ต่อให้เป็นตัวเขาเอง เจอเข้ากับกระบี่เมื่อกี้ ก็คงมีแต่ทางตาย

นอกจากจะยอมแลกชีวิต!

"ไอ้พวกเวร! กูเป็นแค่คนธรรมดา มังกรทมิฬถึงกับต้องส่งว่าที่จอมยุทธ์มาไล่ล่ากู? หน้าไม่อาย..."

"ไอ้กางเกงหนัง กูจ้าวเยุ่ยผิงจำหน้ามึงไว้แล้ว! สักวันกูจะกลับมาหามึง วันที่กูเป็นจอมยุทธ์ กูจะกลับมาสับมึงเป็นหมื่นชิ้น แก้แค้นให้อาเหลียน!"

จ้าวเยุ่ยผิงตะโกนอย่างอาฆาตแค้น พร้อมกับฟันดาบใส่เกาเฉิงเยี่ยนจนถอยร่น

สายตาจ้องเขม็งไปที่เฉินจั๋ว จดจำใบหน้าของเขาให้ขึ้นใจ แล้วรีบหนีไปอย่างรวดเร็ว

ขืนยังไม่ไปตอนนี้ เกรงว่าเขาคงตามรอยหญิงสาวไปติดๆ

เกาเฉิงเยี่ยนที่ถูกจ้าวเยุ่ยผิงฟันใส่หลายสิบดาบติดต่อกัน เหนื่อยจนแทบหมดแรง ได้แต่มองจ้าวเยุ่ยผิงหนีไปตาปริบๆ ไม่มีแรงจะขัดขวาง

ส่วนเฉินจั๋ว

สมองเขาคงเพี้ยนไปแล้วถ้าจะไปขวางอีกฝ่าย!

เพียงไม่กี่ก้าว จ้าวเยุ่ยผิงก็หายลับไปในความมืด

...

...

"ฉันฆ่าคนแล้ว"

เฉินจั๋วมองศพหญิงสาวที่เริ่มเย็นชืดตรงหน้า ใบหน้าค่อยๆ ซีดเผือด

ทำไมอีกฝ่ายถึงเปราะบางขนาดนี้?

ตอนแรกยังทำตัวดุร้ายเหมือนนางเสือ แต่กลับถูกเขาฟันตายง่ายๆ ไม่กี่กระบี่?

ถึงขั้นที่เขาตื่นเต้นจนลืมชักกระบี่เล่มที่สองออกมา!

อีกอย่าง สภาวะของเขาเมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น?

สมองเขามีแต่เสียงวิ้งๆ สติเลื่อนลอย

ไม่ใช่แค่เฉินจั๋ว

เกาเฉิงเยี่ยนก็งงเป็นไก่ตาแตกเหมือนกัน

เกิดอะไรขึ้น? เขาไม่ใช่พระเอกหรอกเหรอ?

เขาไม่ใช่คนพาเฉินจั๋วเด็กใหม่มาเปิดหูเปิดตาเหรอ?

แต่ตอนนี้... ทำไมเขาที่สู้แทบตายยังเอาชนะจ้าวเยุ่ยผิงไม่ได้ แถมเกือบโดนสวนกลับ กลับเป็นเฉินจั๋วที่พลิกสถานการณ์ ฆ่าหญิงสาวตายคาที่

"นาย..."

เกาเฉิงเยี่ยนเดินมาหาเฉินจั๋ว อ้าปากค้าง สุดท้ายก็พูดไม่ออก

"ผมฆ่าเธอแล้ว" เฉินจั๋วน้ำเสียงสั่นเครือ

"..."

"ผมไม่นึกว่าเธอจะอ่อนขนาดนี้"

"..."

เกาเฉิงเยี่ยนกลืนคำชมที่จ่ออยู่ที่ปากลงคอไปหมด

นี่ใช่ภาษาคนเหรอ?

ผู้หญิงคนนี้เขารู้จัก ชื่อเหลียงซิ่วเหลียน ฝีมือจริงๆ ยังเหนือกว่าเกาเฉิงเยี่ยน จิตใจโหดเหี้ยมอำมหิต มีคดีฆ่าคนตายติดตัวหลายคดี เนื่องจากเธอเจ้าเล่ห์เพทุบาย ความอันตรายยิ่งกว่าจ้าวเยุ่ยผิงเสียอีก

ในรายชื่อภารกิจขององค์กรมังกรทมิฬ เหลียงซิ่วเหลียนอยู่อันดับที่ 862 ค่าหัว 3 แต้มสะสม มากกว่าจ้าวเยุ่ยผิงหนึ่งแต้ม

เพราะเธอร่องรอยลึกลับ มังกรทมิฬยากจะสืบหาข้อมูล หนีรอดการจับกุมได้หลายครั้ง จึงลอยนวลอยู่เหนือกฎหมายมาตลอด

นึกไม่ถึงว่าจะมาตายที่นี่วันนี้

แถมยังตายด้วยน้ำมือเด็กใหม่อย่างเฉินจั๋ว

ถ้าเธอรูระดับฝีมือที่แท้จริงของเฉินจั๋ว ไม่รู้ว่าจะโกรธจนฟื้นคืนชีพขึ้นมาฆ่าตัวตายอีกรอบไหม

...

...

บรื้น!

ไกลออกไป รถเก๋งคันหนึ่งส่งเสียงคำรามก้อง พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เสียงเครื่องยนต์ในยามค่ำคืนแถบชานเมืองหรงเฉิงฟังดูชัดเจนเป็นพิเศษ

ชาวบ้านหลายคนด่าทอ

"เป็นบ้าอะไร ขับรถเร็วขนาดนี้ตอนกลางคืน"

"ทำไมมึงไม่ไปขับเครื่องบินเลยล่ะ?"

"ต้องเป็นลูกหลานจอมยุทธ์แน่ๆ ใช้อภิสิทธิ์ทำตัวกร่าง"

"เฮ้อ ยุคสมัยที่ไม่สงบสุข"

และเวลานี้ ในรถเก๋ง

สีหน้าของจีฮวาและพวกยิ่งมายิ่งร้อนรน

เพราะเมื่อครู่ พวกเขาเหมือนจะได้ยินเสียงกรีดร้องแว่วมาจากทางทิศตะวันตก

ทั้งสามมองตากัน ในใจเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี

บางทีพวกเขาอาจจะมาสายเกินไป

"ถ้าอาเยี่ยนเป็นอะไรไป ฉันจะจับตัวจ้าวเยุ่ยผิงมา บดกระดูกให้เป็นผุยผง!" จีฮวากัดฟันกรอด น้ำเสียงเย็นเยียบ

"ตามการคาดการณ์ของหัวหน้าจ้าว จ้าวเยุ่ยผิงน่าจะมีผู้ช่วยหรือซ่อนฝีมือไว้ ดังนั้นมีความเป็นไปได้สูงที่เธอจะไม่ใช่คู่มือของจ้าวเยุ่ยผิง!" หวงกังกล่าว

"ไม่กลัว อย่างมากฉันก็ยอมจ่ายสิบแต้มสะสม จ้างว่าที่จอมยุทธ์ของมังกรทมิฬลงมือ ฉันไม่เชื่อว่าจ้าวเยุ่ยผิงจะหนีรอดการไล่ล่าของว่าที่จอมยุทธ์ได้" สายตาจีฮวาคมกริบ

"แต่ว่า... เสียงกรีดร้องเมื่อกี้เหมือนจะเป็นเสียงผู้หญิงนะ?"

เหอเฉิงอวิ๋นถามอย่างไม่แน่ใจ

"ผู้หญิงที่ไหน? ต่อให้มีก็เป็นพวกเดียวกับจ้าวเยุ่ยผิง และถ้าอาเยี่ยนจัดการอีกฝ่ายจนร้องได้ เขาก็คงไม่ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือแล้ว ฉันสงสัยว่า... เสียงร้องนั่นเป็นของเฉินจั๋ว เด็กนั่นยังเด็ก เสียงแหลมหน่อยเธอฟังผิดก็เป็นเรื่องปกติ" จีฮวากล่าว

"งั้นก็หมายความว่า เฉินจั๋วเสร็จไปแล้ว?"

"เก้าในสิบส่วน"

"..."

ทั้งสามเงียบกริบ

ในเมื่อเกาเฉิงเยี่ยนส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือฉุกเฉิน แสดงว่าเขาเจออันตรายใหญ่หลวง ขนาดเกาเฉิงเยี่ยนยังเอาตัวไม่รอด แล้วเด็กใหม่อย่างเฉินจั๋วจะรอดได้ยังไง?

ครึ่งนาทีต่อมา

รถเก๋งที่แล่นมาด้วยความเร็วสูงเบรกเอี๊ยด จอดข้างถนนดิน

รถยังไม่ทันจอดสนิท ประตูสามบานก็เปิดออกพร้อมกัน

ทั้งสามพุ่งตัวออกจากรถ จีฮวาไม่ดึงเบรกมือด้วยซ้ำ

"ตรงนั้น!"

"คนล่ะ?"

"รีบไป!"

"ระวังหน่อย เมื่อกี้เราขับรถมาอีกฝ่ายต้องรู้ตัวแล้วแน่ อย่าให้ติดกับดัก"

ทุกคนชักอาวุธ แววตาเคร่งขรึม พุ่งตรงไปยังเป้าหมาย ทุกคนตื่นตัวถึงขีดสุด ร่างกายเกร็งแน่น ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย เพื่อป้องกันไม่ให้ตกหลุมพรางศัตรู

ทว่า เดินไปได้ไม่กี่ก้าว

ทั้งสามชะงักกึก

วินาทีถัดมา พวกเขามองหน้ากัน ต่างเห็นความตื่นตะลึงและความงุนงงในแววตาของกันและกัน

เห็นเพียงข้างโกดังร้างไม่ไกล เงาดำสองร่างยืนอยู่ตรงนั้น ทั้งสามไม่ใช่คนธรรมดา สายตาเฉียบคม จำอีกฝ่ายได้ในทันที

"อาเยี่ยน!"

"เฉินจั๋ว!"

"พวกนายไม่เป็นไร?"

"จ้าวเยุ่ยผิงล่ะ?"

เสียงอุทานดังขึ้นระคนกัน

จีฮวากระโดดไม่กี่ที ก็พุ่งเข้ามาถึง

ส่วนหวงกังและเหอเฉิงอวิ๋น รีบกระจายกำลังคุ้มกัน ระวังภัยรอบด้าน

ป้องกันเหตุไม่คาดฝัน

จีฮวามองเกาเฉิงเยี่ยนและเฉินจั๋ว พบว่านอกจากเฉินจั๋วบาดเจ็บที่ไหล่ ทั้งสองคนแทบไม่มีอะไรบุบสลาย เธอวางใจ ถึงสังเกตเห็นศพที่พื้น

วินาทีนี้ รูม่านตาจีฮวาขยายกว้าง "เหลียงซิ่วเหลียน? อาเยี่ยน... นายฆ่าเธอเหรอ? พวกนายมาล่าจ้าวเยุ่ยผิงไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่เจอจ้าวเยุ่ยผิง แต่เหลียงซิ่วเหลียนมาตายที่นี่?"

วินาทีถัดมา น้ำเสียงเธอก็เปลี่ยนเป็นยั่วยวน :

"ร้ายกาจจริงๆ อาเยี่ยนของฉัน

เหลียงซิ่วเหลียนหนีรอดการจับกุมของมังกรทมิฬมาได้ตั้งหลายครั้ง นึกไม่ถึงว่าจะมาตายด้วยมือนาย ดูท่าฝีมือนายจะพัฒนาขึ้นเยอะนะ จุ๊ๆ พี่สาวมองคนไม่ผิดจริงๆ ไม่รู้ว่าความสามารถด้านอื่นของนายพัฒนาขึ้นด้วยไหม ให้พี่สาวช่วยตรวจสอบดูไหมจ๊ะ?..."

"จ้าวเยุ่ยผิงหนีไปแล้ว ส่วนเหลียงซิ่วเหลียน ผมไม่ได้ฆ่า"

เกาเฉิงเยี่ยนสีหน้าซับซ้อน ไม่มีอารมณ์จะต่อปากต่อคำกับจีฮวา

"อย่าล้อเล่นน่า ไม่ใช่นายฆ่าแล้วใครจะฆ่า?"

จีฮวาหัวเราะร่า ส่งสายตาหวานหยาดเยิ้ม

"เขาไง"

เกาเฉิงเยี่ยนชี้ไปที่เฉินจั๋ว

(จบแล้ว)