บทที่ 37 - หนึ่งกระบี่ทะลวงใจ

บทที่ 37 - หนึ่งกระบี่ทะลวงใจ

"อะไรนะ?"

"ช่วยเหลือระดับหนึ่ง!"

ในห้องฝึกซ้อม จีฮวาได้ยินน้ำเสียงเคร่งเครียดของจ้าวเฉียน ก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ทันที

เธอวางมือจากการฝึกซ้อม น้ำเสียงไม่มีแววยั่วยวนอีกต่อไป "พวกเราจะรีบไปเดี๋ยวนี้!"

เพียงสามสิบวินาที เงาร่างสามสายก็พุ่งออกจากอาคาร ขับรถเก๋งคันหนึ่งมุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตกของเมืองหรงเฉิงอย่างบ้าคลั่ง

บนรถ ทั้งสามคิ้วขมวดแน่น แววตาเต็มไปด้วยรังสีสังหาร

ในกองกำลังสำรองมังกรทมิฬ ทุกคนมักจะออกปฏิบัติภารกิจร่วมกัน ถึงขั้นเคยร่วมเป็นร่วมตายกันมา ดังนั้นความสัมพันธ์ของทุกคนจึงลึกซึ้งมาก

เวลานี้ได้ยินเกาเฉิงเยี่ยนส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือฉุกเฉิน หัวใจทุกคนก็แขวนอยู่บนเส้นด้าย

"อาเยี่ยนนิสัยหยิ่งทระนง ถ้าไม่เจออันตรายถึงชีวิตจริงๆ ไม่มีทางขอความช่วยเหลือแน่"

น้ำเสียงจีฮวาเย็นชา

"ใช่ ด้วยนิสัยของเขา เกรงว่าจะเจวิกฤตหนักจริงๆ"

"ครั้งนี้เขายังพาเฉินจั๋วที่เป็นมือใหม่ไปด้วย ถ้าเกิดอะไรขึ้น กองกำลังสำรองเราคงเสียหายหนัก"

"เร็ว! ต้องเร็ว!"

ห้ามเกิดเรื่องเด็ดขาด!

ห้ามเด็ดขาด!

จีฮวาเหยียบคันเร่งจมมิด เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องถนนเมืองหรงเฉิง ความเร็วพุ่งทะลุ 180 ด้วยทักษะการขับรถและปฏิกิริยาตอบสนองของเธอ ไม่กลัวว่าจะชนคนเดินถนน เธอเกลียดอย่างเดียวที่รถยังช้าไป!

ต่อให้ความเร็วขนาดนี้ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสามสี่นาทีกว่าจะถึงที่หมาย!

แต่การต่อสู้ที่ดุเดือด อย่างมากแค่นาทีสองนาทีก็รู้ผลแล้ว

เผลอๆ ผลแพ้ชนะ ตัดสินกันแค่ชั่วพริบตา!

หัวใจพวกเขาตึงเครียด กลัวมากว่าไปถึงแล้วจะเจอแค่ศพเย็นชืดสองศพ

...

...

ทิศตะวันตกเมืองหรงเฉิง

โกดังร้าง

เกาเฉิงเยี่ยนตาแทบถลน เขานึกไม่ถึงเลยว่า นอกจากจ้าวเยุ่ยผิง ที่นี่ยังซ่อนคนร้ายไว้อีกคน!

"หนีไป!"

เขาตะโกนลั่น

นี่เป็นกับดัก กับดักที่วางไว้เล่นงานสมาชิกกองกำลังสำรองมังกรทมิฬอย่างพวกเขา!

วันนี้ถ้าเขามาคนเดียว ต่อให้ต้องตายเขาก็ไม่เสียใจ ตอนที่เขาก้าวเข้าสู่วิถีแห่งวรยุทธ์ เขาก็รู้แล้วว่าสักวันต้องเจอจุดจบแบบนี้ ไม่ถูกคนฆ่าตายก็ตายด้วยกรงเล็บสัตว์อสูร!

แต่ว่า

วันนี้ เขาพาเฉินจั๋วมาด้วย!

เฉินจั๋วยังเป็นนักเรียน เป็นนักเรียนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไร เขาเพิ่งเข้าร่วมมังกรทมิฬ หากต้องมาตายที่นี่ เกาเฉิงเยี่ยนคงรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต!

แต่เฉินจั๋วในเวลานี้ จะหนีไปไหนพ้น?

มุมปากหญิงงามยกยิ้มเย็น "คิดหนี? ฝันไปเถอะ!"

เธอมองออกแล้วว่าไอ้หนุ่มกางเกงหนังตรงหน้าเป็นมือใหม่ที่ไม่รู้อะไรเลย ตอนนี้ตกใจจนยืนแข็งทื่อ ถ้าปล่อยให้ไอ้โง่แบบนี้หนีไปได้ เธอยอมฆ่าตัวตายไถ่โทษดีกว่า

เกาเฉิงเยี่ยนร้อนรน แต่เขาถูกจ้าวเยุ่ยผิงพันธนาการไว้ ต้องต้านทานการโจมตีบ้าคลั่งของจ้าวเยุ่ยผิงสุดกำลัง แค่เอาตัวรอดยังยาก จะเอาเวลาที่ไหนไปช่วยเฉินจั๋ว?

ในวินาทีเป็นตายเท่ากันนี้

ตูม!

ราวกับได้ยินเสียงตะโกนของเกาเฉิงเยี่ยน สมองเฉินจั๋วระเบิดออก ได้สติกลับมา

เบื้องหน้าเขาปรากฏวัตถุทรงกรวยสองอัน ก็คืออาวุธทรงกรวยในมือหญิงงาม อาวุธที่ส่องประกายเย็นเยียบพุ่งเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับคำเยาะเย้ยของหญิงงาม วินาทีถัดมาคงแทงทะลุหัวใจเขา

วิ้ง~~~

ชั่วพริบตา เสียงรอบข้างราวกับหายไป

โลกหล้าเงียบสงัด เหลือเพียงสีขาวดำเทา

วัตถุทรงกรวยสองอันพุ่งเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว

ไม่ใช่สิ ไม่ใช่สอง... สี่อัน!

วัตถุทรงกรวยสี่อันพุ่งเข้าใส่เขาด้วยความเร็วสูง

ภาพนี้ คุ้นเคยขึ้นเรื่อยๆ เขารู้สึกเหมือนกลับไปอยู่ในเกมตอนกลางคืนอีกครั้ง วัตถุทรงกรวยตรงหน้าดูเหมือนจะกลายร่างเป็นเศษหิน

เหมือนมีเสียงบางอย่างปลุกความทรงจำของกล้ามเนื้อที่ซ่อนอยู่ลึกในร่างกายเฉินจั๋ว เขาแทบไม่มีเวลาคิด ยกกระบี่ในมือขึ้นโดยสัญชาตญาณ

หนึ่งวินาทีสี่กระบี่!

ฟัน!

วูบ! วูบ! วูบ! วูบ!

กระบี่ยาววาดเป็นลำแสงกลางอากาศ ราวกับกระบี่แสง แทงใส่วัตถุทรงกรวยสี่อันอย่างแม่นยำ

วินาทีถัดมา

แววตาเย้ยหยันของหญิงงามเปลี่ยนเป็นตกตะลึงสุดขีด และบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น

"กรี๊ด!"

เธอกรีดร้อง ถอยหนีอย่างรวดเร็ว หลบกระบี่ของเฉินจั๋ว หน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมไหว ใบหน้าโกรธจนแทบระเบิด "ไอ้ลามก! แม่จะฉีกอกแก!"

หญิงงามทั้งโกรธทั้งอาย อาวุธคู่ในมือระดมโจมตีเฉินจั๋วราวกับพายุฝน

ทว่า ทุกครั้งที่การโจมตีของเธอเข้าใกล้เฉินจั๋ว เฉินจั๋วก็จะยกกระบี่ขึ้น วาดผ่านอากาศเหมือนไม่ได้ตั้งใจ ฟันใส่ — วัตถุทรงกรวยสี่อันของเธอด้วยมุมที่พิสดาร

ท่ากระบี่ไม่มีแบบแผน ไม่มีความสวยงาม

แต่กระบี่ที่ดูธรรมดานี้ ในสายตาหญิงงาม กลับเหมือนล็อกเป้าอาวุธคู่และ "อาวุธคู่" ของเธอได้ทุกครั้ง ไม่ว่าเธอจะหลบยังไง ต่อให้งัดกลเม็ดเด็ดพรายออกมาหมด ก็หลบการโจมตีของกระบี่ยาวไม่พ้น

การคำนวณที่แม่นยำขนาดนี้ ทำให้หญิงงามหนาวเหน็บในใจ

ต้องมีปฏิกิริยาตอบสนองที่แข็งแกร่งขนาดไหน ถึงจะตัดสินใจได้แม่นยำขนาดนี้?

แต่ส่วนใหญ่เธอยังคงโกรธแค้น

"อ๊ากกก!"

"ไอ้กางเกงหนัง แม่จะสู้ตายกับแก!"

ถ้าเฉินจั๋วแค่เล็งอาวุธของเธอ เธอคงไม่มีอารมณ์ร่วมขนาดนี้ แต่การกระทำของเฉินจั๋วตอนนี้ กลับแฝงเจตนาดูถูกเหยียดหยามอย่างรุนแรง

ที่ทำให้หญิงงามแทบคลั่งคือ ไอ้หนุ่มกางเกงหนังตรงหน้ากลับหยิ่งผยองถึงขีดสุด ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อน ต่อสู้กับเธออย่างเปิดเผย

ต่อให้เธออ้อมไปข้างหลัง เขาแค่หันตัวกลับมา แต่ก็ยังยืนอยู่ที่เดิม!

หลายครั้ง หญิงงามโกรธจนอยากจะไม่สนใจกระบี่ของอีกฝ่าย แล้วยอมตายตกไปตามกันกับไอ้คนอวดดีต่ำทรามคนนี้

แต่ความมีเหตุผลทำให้เธอหยุดพฤติกรรมอันตรายนั้นไว้

เพียงแต่ เธอไม่รู้เลยว่า

เฉินจั๋วในเวลานี้ จมดิ่งอยู่ในภวังค์ของตัวเอง ในสายตาเขามีเพียงวัตถุทรงกรวยสี่อันที่พุ่งเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า หน้าที่ของเขาคือตีพวกมันให้กระเด็น

ไม่มีความคิดอื่น!

หญิงงามยิ่งไม่รู้ว่า

การออกอาวุธของเฉินจั๋วแต่ละครั้ง นอกจากกระบี่ยาวจะป้องกันการโจมตีของเธอได้อย่างแม่นยำแล้ว จริงๆ แล้วไม่มีพลังอะไรเลย

หากเธอบุกต่อไปอีกนิด ใช้แค่อาวุธในมือปัดเบาๆ กระบี่ยาวในมือเฉินจั๋วก็จะกระเด็น แล้วร่างกายก็จะถูกอาวุธแทงทะลุ

เฉินจั๋วในตอนนี้ ก็คือเสือกระดาษ

มีดีแค่เปลือก!

"ไอ้กางเกงหนังเจ้าเล่ห์นัก เมื่อกี้ฟังคำพูดไอ้หัวเหลือง นึกว่าเป็นมือใหม่ ที่แท้ฝีมือเหนือกว่าไอ้หัวเหลืองซะอีก!

ดูท่าแผนซุ่มโจมตีวันนี้จะล้มเหลว"

โจมตีไปหลายสิบครั้ง หญิงงามพบว่าตัวเองไม่สามารถฝ่าแนวป้องกันกระบี่ของเฉินจั๋วได้เลย ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เธอยังไม่รู้ว่าฝีมือจริงๆ ของเฉินจั๋วอยู่ระดับไหน เพราะอีกฝ่ายไม่เคยเป็นฝ่ายรุกเลยสักครั้ง

นี่แหละที่น่ากลัวที่สุด!

เธอยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าคนคนนี้ดูลึกลับพิกล ในใจเกิดความหวาดกลัว

"ช้าไม่ได้แล้ว ถอย!"

มือเธอเปื้อนเลือดมาหลายศพ แต่ที่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ ก็เพราะความระมัดระวังเป็นที่ตั้ง

ทรัพยากรสำคัญ แต่ชีวิตสำคัญกว่า

ตอนนี้เห็นท่าไม่ดี ก็เกิดความคิดอยากหนี

เธอเงยหน้าขึ้น สายตาอำมหิตจ้องเขม็งไปที่เฉินจั๋ว ราวกับจะมองทะลุหน้ากากเข้าไปเห็นใบหน้า

ไอ้กางเกงหนัง!

วันหน้าอย่าให้ตกถึงมือแม่นะ!

มองเฉินจั๋วอย่างลึกซึ้ง แล้วตะโกนเสียงดัง "พี่ผิง ถอย!"

ทันใดนั้น เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!

ประกายกระบี่อันคมกริบสายหนึ่ง พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือชั้น

"อ๊ากกก~~~"

วินาทีถัดมา เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังขึ้น

ในจิตใต้สำนึกของเฉินจั๋ว ตอนที่หญิงงามจ้องเขม็งมาที่เขา ในครรลองสายตาของเขาก็มีวัตถุสีฟ้าเรืองแสงสองอันโผล่ขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ฟึ่บ!

แทบจะเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ เฉินจั๋วทุ่มสุดกำลังแทงใส่มัน

โดยเฉพาะในครรลองสายตามืดมิดของเขา มันดูสว่างไสวและโดดเด่นมาก โดดเด่นกว่าวัตถุทรงกรวยสี่อันนั้นเสียอีก ดังนั้นเขาจึงใช้แรงทั้งหมดที่มี เพื่อแทงให้โดน

ปฏิกิริยาตอบสนองอันทรงพลังระดับว่าที่จอมยุทธ์แสดงอานุภาพสูงสุดในวินาทีนี้

นี่คือความเร็วการออกอาวุธที่เหนือกว่าอย่างขาดลอย

หญิงงามตกใจแทบสิ้นสติ เธอนึกไม่ถึงเลยว่าเฉินจั๋วจะจู่โจมกะทันหัน แถมยังเล็งมาที่ดวงตาของเธอ

เธออยากหลบ แต่ไม่ทันแล้ว

ฉึก!

ฉึก!

กระบี่ยาวแทงเข้าไป

ท่ามกลางความตกตะลึง หญิงงามมองดูกระบี่ยาวอันคมกริบแทงเข้ามาในดวงตาของตัวเอง วินาทีถัดมา โลกก็มืดดับลง ความเจ็บปวดรวดร้าวทำให้เธอกรีดร้อง เลือดไหลทะลักจากเบ้าตาที่กลวงโบ๋ อาบเต็มใบหน้า ดูน่าสยดสยองและบิดเบี้ยว

เธอบ้าคลั่งแล้ว!

เธอเริ่มพุ่งเข้าใส่เฉินจั๋วอย่างไม่คิดชีวิต หวังจะตายตกไปตามกัน

แต่ทว่า ตอนนี้กระบวนท่าของเธอสับสนไปหมด แม้แต่ตำแหน่งที่แน่นอนของเฉินจั๋วก็มองไม่เห็น

เฉินจั๋วเพียงแค่ขยับตัวหลบไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ

จากนั้น

กระบี่ยาวก็แทงสวนเข้าไปตรงๆ

ในครรลองสายตาของเขา วัตถุทรงกรวยอันหนึ่งถูกทำลาย แต่ตัวเขาเองก็หลบไม่พ้น ถูกวัตถุทรงกรวยอีกสองอันแทงใส่ แต่พวกมันกลับไร้ซึ่งอานุภาพ อันแรกแค่เฉียดผ่านหน้าเขา ปัดหน้ากากหลุดลงมา อันที่สองแทงเข้าที่ไหล่ เลือดไหลโกรก

"พี่ผิง แก้แค้น... ให้... ฉัน... ด้วย..."

เสียงของหญิงงามขาดห้วงไป

ในเวลาเดียวกัน เฉินจั๋วก็ตื่นจากภวังค์ในที่สุด มองภาพตรงหน้าด้วยความเหม่อลอย แม้ไหล่จะชุ่มโชกไปด้วยเลือด แต่เขาดูเหมือนจะไม่รู้สึกเจ็บปวด

ตรงหน้าเขา หญิงงามที่เมื่อครู่ยังดุร้ายอำมหิต ล้มลงกับพื้น ไร้ซึ่งลมหายใจ กระบี่ยาวเล่มหนึ่งแทงทะลุหน้าอก

หนึ่งกระบี่ทะลวงใจ!

(จบแล้ว)