บทที่ 22 - ฮือฮาทั่วโรงเรียน

บทที่ 22 - ฮือฮาทั่วโรงเรียน

"เฉินจั๋ว... โรงเรียนวรยุทธ์เจียงหนานของเราต้องการตัว!"

ตอนที่ลี่หงพูดประโยคนี้ แววตาเป็นประกาย น้ำเสียงแฝงพลังอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธ

หลัวเยวี่ยนึกไม่ถึงเลยว่า การสอบจำลองในวันนี้ จะเกิดจุดพลิกผันมากมายขนาดนี้ เดิมทีเขาฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่เซียวไห่ แต่เซียวไห่ที่เขาคิดว่าเป็นอัจฉริยะ ในสายตาของตัวแทนเหล่านี้กลับไม่มีค่าพอให้เอ่ยถึง

แต่ตอนนี้ เฉินจั๋วกลับปรากฏตัวขึ้นมาอย่างเหนือความคาดหมาย!

ปฏิกิริยาตอบสนองบรรลุถึงระดับว่าที่จอมยุทธ์!

"ถ้าพูดแบบนี้... โรงเรียนมัธยมหนึ่งหรงเฉิงของเรากำลังจะมีอัจฉริยะที่ถูกมหาวิทยาลัยวรยุทธ์รับตรงล่วงหน้าแล้วสินะ?"

หลัวเยวี่ยตื่นเต้นในใจ

ในความคิดของเขา ในเมื่อลี่หงเอ่ยปากขนาดนี้ การที่เฉินจั๋วจะได้รับเลือกเข้ามหาวิทยาลัยวรยุทธ์แทบจะเป็นเรื่องแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์

คะแนนความเร็วและพละกำลังผ่านเกณฑ์มาตรฐาน?

มันจะไปยากอะไร?

เกณฑ์มาตรฐานนี้อาจดูยากเข็ญแสนสาหัสในสายตาคนธรรมดา แต่สำหรับนักเรียนอัจฉริยะที่มีปฏิกิริยาตอบสนองระดับว่าที่จอมยุทธ์ มันแทบจะเป็นของตายที่คว้ามาได้ง่ายๆ

แม้หลัวเยวี่ยจะคิดเช่นนั้น แต่เขาก็ยังสั่งการ "อาจารย์สือ ไปตามครูประจำชั้นของเฉินจั๋วมา ให้เขาแนะนำผลการสอบรายการอื่นๆ ของเฉินจั๋วให้ท่านตัวแทนฟังหน่อย"

"ได้ครับ"

สือชุนไหลพยักหน้ารับคำ กำลังจะเดินออกไป ก็เห็นเฉามิงลากขาแข็งทื่อเดินเข้ามาพอดี

เฉามิงยืนอยู่ไม่ไกลมาตลอด ดังนั้นบทสนทนาระหว่างหลัวเยวี่ยกับลี่หง เขาจึงได้ยินทุกประโยค ตอนนี้สมองของเขามีแต่เสียงวิ้งๆ ดังลั่น สูญเสียความสามารถในการคิดไปโดยสิ้นเชิง

"ผอ.หลัว ผม..."

เขากำลังจะเอ่ยปาก

ทันใดนั้น

เสียงหนึ่งก็ขัดจังหวะขึ้น ชายหน้าผากกว้างอีกคนหนึ่งเอ่ยเสียงขรึม "ตัวแทนลี่ คำพูดของคุณดูจะเผด็จการไปหน่อยไหม? เฉินจั๋วกลายเป็นคนของโรงเรียนวรยุทธ์เจียงหนานพวกคุณตั้งแต่เมื่อไหร่? จะบอกให้ เฉินจั๋วต้องเข้าโรงเรียนวรยุทธ์หัวหนานของเราแน่นอน"

เสียงชายหน้าผากกว้างเพิ่งจบลง

ชายหัวโล้นก็แค่นหัวเราะ "ทั้งสองท่านไม่ต้องเถียงกัน ถ้านับเรื่องอิทธิพล จำนวนยอดฝีมือ และสถานะ โรงเรียนวรยุทธ์จิงตูของเราต่างหากที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาโรงเรียนวรยุทธ์ทั้งหมด อัจฉริยะอย่างเฉินจั๋ว มีแต่ต้องอยู่ในโรงเรียนวรยุทธ์ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้นถึงจะได้รับการศึกษาที่ดีที่สุด ดังนั้นผมขอเตือนให้พวกคุณตัดใจซะเถอะ โรงเรียนวรยุทธ์จิงตู คือตัวเลือกเดียวของเฉินจั๋ว"

แต่ทว่าชายหัวโล้นเพิ่งพูดจบ ตัวแทนจากมหาวิทยาลัยวรยุทธ์อีกหลายคนก็ก้าวออกมา แต่ละคนแผ่รังสีพลังอันแข็งแกร่ง น้ำเสียงยิ่งมายิ่งดุดัน

ถึงขั้นที่บางคน น้ำเสียงเจือไปด้วยจิตสังหาร

ไม่มีจุดประสงค์อื่น!

เฉินจั๋ว ต้องเข้าโรงเรียนวรยุทธ์ของพวกเขา!

ในยุคปัจจุบัน สัตว์อสูรอาละวาด สถานะของจอมยุทธ์ยิ่งมายิ่งสำคัญ หากโรงเรียนของพวกเขาสามารถดึงตัวอัจฉริยะไปได้สักคน ไม่แน่อีกหลายสิบปีให้หน้า อาจจะมีผู้แข็งแกร่งสะท้านฟ้าดินเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน

คนเก่งมีอยู่ทั่วไป

แต่อัจฉริยะ แสวงหาได้ยากยิ่ง!

ดังนั้น

เฉินจั๋ว จะพลาดไม่ได้เด็ดขาด!

ตัวแทนเหล่านี้ แต่ละคนล้วนผ่านการต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายมาแล้ว มือของทุกคนชุ่มโชกไปด้วยเลือด เวลานี้เมื่อจิตสังหารแผ่ออกมา อุณหภูมิรอบด้านพลันลดฮวบลงทันที

เฉามิงที่ยืนอยู่ข้างๆ อ้าปากค้าง

เห็นตัวแทนมหาวิทยาลัยวรยุทธ์ที่ปกติวางมาดสูงส่ง มาทะเลาะกันหน้าดำหน้าแดงแย่งตัวเฉินจั๋ว ในใจเขาเดือดพล่านไปหมด

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่มหาวิทยาลัยวรยุทธ์เข้าง่ายขนาดนี้?

ประเทศจีนในปัจจุบัน นอกจากสามสถาบันการศึกษาสูงสุดแล้ว มหาวิทยาลัยวรยุทธ์ที่มีชื่อเสียงที่สุดคือหกโรงเรียนใหญ่ ได้แก่ โรงเรียนวรยุทธ์จิงตู, โรงเรียนวรยุทธ์เจียงหนาน, โรงเรียนวรยุทธ์หัวหนาน, โรงเรียนวรยุทธ์หัวเป่ย, โรงเรียนวรยุทธ์ซีเป่ย และโรงเรียนวรยุทธ์ตงเป่ย

หกโรงเรียนใหญ่ แทบจะเป็นสถาบันในฝันของนักเรียนโรงเรียนมัธยมหนึ่งหรงเฉิงทุกคน รวมถึงเซียวไห่ด้วย ปกตินักศึกษาของมหาวิทยาลัยเหล่านี้ แต่ละคนหยิ่งยโสเทียมฟ้า ไม่เห็นคนธรรมดาอยู่ในสายตา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตัวแทนที่มาในวันนี้ ยิ่งถือตัวว่าสูงส่ง

แต่ตอนนี้... พวกเขากลับยอมลดตัวลงมา ถึงขั้นบางคนสบถคำหยาบออกมา เพียงเพื่อแย่งชิงตัวเฉินจั๋ว

บ้าไปแล้ว!

บ้าไปแล้วจริงๆ!

"แต่ว่า..."

"แต่ว่า..."

เฉามิงอยากจะพูดแทรก แต่หลายครั้งก็หาจังหวะแทรกไม่ได้

ตัวแทนกลุ่มตรงหน้าเถียงกันอย่างดุเดือด แฝงโทสะจริงจัง หากเขาฝืนพูดแทรก กลัวว่าจะโดนอีกฝ่ายตบตายคาที่

เฉามิงพึมพำในใจ : แต่ว่า... คะแนนความเร็วและพละกำลังของเฉินจั๋ว ยังห่างไกลจากเกณฑ์มาตรฐานมากโขเลยนะครับ

พูดตรงๆ ก็คือ แย่กว่าคนธรรมดาเสียอีก

แม้เฉามิงจะไม่รู้ว่าทำไมปฏิกิริยาตอบสนองของเฉินจั๋วถึงพุ่งพรวดพราด แต่เขาเอาหัวเป็นประกันได้เลยว่า : ความเร็วและพละกำลังของเฉินจั๋ว ยังกากเหมือนเดิม

งั้น...

ตอนนี้ควรทำไงดี?

เขามองผอ.ที่กำลังยืดอกภูมิใจขึ้นเรื่อยๆ แล้วคิดในใจ : ถ้าฉันบอกความจริงกับผอ. ท่านจะบีบคอฉันตายไหม?

เป็นไปได้สูง!

ท่านผอ.ในวันนี้ รับความสะเทือนใจไปมากกว่านี้ไม่ไหวแล้ว

แต่ถ้าไม่ให้ผอ.รู้ระดับฝีมือที่แท้จริงของเฉินจั๋ว ผลลัพธ์ก็คงเลวร้ายไม่ต่างกัน

ในใจเฉามิงสับสนว้าวุ่นถึงขีดสุด

ลังเลอยู่นาน เฉามิงรู้ว่าเรื่องนี้สุดท้ายก็ปิดไม่มิด เขาส่ายหน้า เดินเข้าไปกระซิบข้างหูหลัวเยวี่ย "ผอ.หลัว ตอนนี้นักเรียนคนอื่นๆ ยังสอบกันอยู่ ให้ตัวแทนทุกท่านมาทะเลาะกันตรงนี้ภาพลักษณ์ดูไม่ค่อยดีมั้งครับ? หรือจะเชิญไปที่ห้องประชุม นั่งคุยกันดีๆ?

ไปที่นั่น พวกเขาอาจจะใจเย็นลงบ้าง ขืนให้ทะเลาะกันตรงนี้ต่อไป ดีไม่ดีจะเกิดเรื่อง

และเกี่ยวกับผลคะแนนของเฉินจั๋ว ผมก็อยากจะไปชี้แจงกับเหล่าตัวแทนเป็นพิเศษที่นั่นด้วยครับ"

"หือ?"

หลัวเยวี่ยเห็นสายตาลังเลของเฉามิง หัวใจก็กระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง "งั้นไปห้องประชุม"

ปล่อยให้คนกลุ่มนี้ทะเลาะกันต่อไปไม่ดีแน่ ประเด็นคือตัวแทนเหล่านี้ล้วนเป็นจอมยุทธ์ที่แข็งแกร่ง ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ ต่อให้เป็นเขาที่เป็นผอ.ก็เอาไมอยู่

เขากระแอมไอ แล้วเอ่ยขึ้น "ทุกท่านครับ หรือเราจะย้ายไปคุยรายละเอียดกันที่ห้องประชุม? อีกอย่าง เรื่องเฉินจั๋วจะไปเรียนที่ไหน ท้ายที่สุดก็ต้องถามความสมัครใจของเจ้าตัว ดังนั้นผมคิดว่าเราไปที่ห้องประชุม ให้ทุกคนแนะนำจุดเด่นของโรงเรียนตัวเองให้นักเรียนเฉินจั๋วฟัง แล้วให้เขาตัดสินใจเอง ถ้าเขาเลือกจะไปโรงเรียนไหน คนอื่นห้ามตามตอแยอีก ทุกท่านเห็นว่าเป็นไงครับ?"

ลี่หงและคนอื่นๆ ได้ฟัง ตาเป็นประกายทันที

"ดี เอาตามนี้"

"ถูกต้อง ให้เขาเลือกเอง"

"เขาต้องเลือกโรงเรียนวรยุทธ์เจียงหนานของเราแน่นอน"

"เหอะ งั้นก็คอยดู"

กลุ่มคนเดินตามการนำของหลัวเยวี่ย มุ่งหน้าไปยังห้องประชุมของโรงเรียน

จิตสังหารพลุ่งพล่านเสียดฟ้า

และเวลานี้ เฉินจั๋วที่เดินออกมาจากห้องกระจกตั้งนานแล้ว ก็เดินตามไปที่ห้องประชุมเช่นกัน เมื่อกี้เขาฟังการโต้เถียงของคนเหล่านี้ จนเข้าใจที่มาที่ไปของเรื่องราวหมดแล้ว

เฉินจั๋วพยายามตั้งสติให้เย็นลง แต่ก็ยังระงับความปั่นป่วนในใจไม่ได้

ถ้าไม่ใช่เพราะภาพตรงหน้าชัดเจนขนาดนี้ แถมหยิกขาตัวเองก็ยังเจ็บ เขาคงนึกว่าตัวเองกำลังฝันไป

"นี่ฉัน... ดังแล้วเหรอ?"

เฉินจั๋วส่ายหัว รู้สึกเหมือนไม่จริงเลยสักนิด

...

...

ไม่นาน

คณะของพวกเขาเดินออกจากสนามกีฬา ภายใต้สายตาอันร้อนแรงของทุกคน

วินาทีถัดมา

สนามกีฬาที่เงียบสงัด ในที่สุดก็ระเบิดเสียงฮือฮาดังสนั่นหวั่นไหว

คนที่ไม่รู้จักเฉินจั๋วก็แล้วไป ในสายตามีเพียงความอิจฉาริษยา

แน่นอนว่าส่วนใหญ่คือความตกตะลึง

แต่นักเรียนห้อง ม.6/2 แทบทุกคนคลั่งไปแล้ว

"เพื่อน ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม?"

"เฉินจั๋วกลายเป็นอัจฉริยะ? สอบปฏิกิริยาได้คะแนนเต็ม?"

"ฉันไม่เชื่อ ใครก็ได้ตบฉันที! ...เชรดดด ตบจริงนี่หว่า ตบมาตบกลับไม่โกงนะเว้ย!"

"ถ้าเป็นคนอื่นฉันยังพอเชื่อ แต่... เฉินจั๋วเนี่ยนะ ใครช่วยหาเหตุผลให้ฉันเชื่อว่ามันเป็นอัจฉริยะที"

ในแถวนักเรียน หลิวหัวหน้าเอ๋อไปแล้ว เขาเริ่มสงสัยในตัวเอง "หรือเพราะไอ้เฉินจั๋วมันนอนทุกวัน ก็เลยปลุกพลังตื่นขึ้นมาเป็นอัจฉริยะ?"

คราวก่อนเฉินจั๋วสอบปฏิกิริยาได้แค่ 9.5 คะแนน นอนในห้องเรียนมาหนึ่งเดือน กลายเป็น 100 คะแนน

หลิวหัวไม่มีเหตุผลที่จะไม่สงสัย

แววตาเขาฉายแววลังเล "หรือฉันจะลองเสี่ยงโดนตีขาหัก นอนสักเดือนดูบ้างดีไหมนะ?"

(จบแล้ว)