บทที่ 50 - ความเข้าใจผิดของท่านแม่

บทที่ 50 - ความเข้าใจผิดของท่านแม่

"อะไรนะ"

เทเดลอึ้งไปชั่วขณะ สมองประมวลผลไม่ทัน ราวกับเครื่องน็อคไปดื้อๆ

"เจ้าไม่รู้เหรอ ร่างแปลงที่มังกรเงินชอบที่สุดคือร่างสาวน้อย แบบที่เจ้าเพิ่งเห็นเมื่อกี้นั่นแหละ"

โนอาห์มองดูสีหน้าที่เปลี่ยนไปของชายหนุ่มด้วยความขบขัน ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายลงไปเบาๆ

"ไม่ว่าจะตัวผู้หรือตัวเมีย ก็ชอบร่างนี้ทั้งนั้น"

"งั้นนั่นก็คือ... ตัวผู้!?"

ปฏิกิริยาตอบสนองของเทเดลไม่ได้ช้าเลย สมองของเขาประมวลผลโดยอัตโนมัติและได้ข้อสรุปทันที จากนั้นเขาก็แข็งทื่อราวกับโดนลำแสงสาปเป็นหิน ความแดงซ่านบนใบหน้าจางหายไปอย่างรวดเร็ว กลายเป็นสีขาวซีดเหมือนคนโดนของหนักกระแทกใจอย่างจัง

"เมื่อกี้เจ้าคงไม่ได้เกิดอารมณ์พิศวาสกับเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของข้าหรอกนะ"

โนอาห์ไม่คิดจะปล่อยชายหนุ่มไปง่ายๆ แม้เจ้านี่จะเพิ่งฟื้นตัวจากมรสุมชีวิตมาหมาดๆ แต่ใครใช้ให้มันเริ่มเผยธาตุแท้ออกมาอีกล่ะ

ถึงจะบอกว่าเป็นทายาทเพียงคนเดียว เทเดลมีหน้าที่และความรับผิดชอบที่จะต้องสร้างความมั่งคั่งให้วงศ์ตระกูล แต่หมอนี่มันก็สำมะเลเทเมาเกินไป

ก่อนจะออกเดินทาง หมอนี่ก็ไปหว่านเสน่ห์ใส่ลูกสาวขุนนางไปทั่ว ระหว่างเดินทางก็ยังไปพัวพันกับนักผจญภัยสาวๆ อีกเพียบ เรียกได้ว่าเป็นพ่อพันธุ์เคลื่อนที่ชัดๆ แต่อัตราการงอกของเมล็ดพันธุ์นี่น่าเป็นห่วงสุดๆ

"จะ จะเป็นไปได้ยังไง"

เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นตัวผู้ เทเดลย่อมไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด

"เขาสวยมากเลยไม่ใช่เหรอ ลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อกี้เจ้าชมเขาว่ายังไงบ้าง"

น้ำเสียงของโนอาห์เจือแววหยอกล้อ แต่ความสะใจที่ได้ซ้ำเติมนั้นปิดยังไงก็ไม่มิด หรือจะเรียกว่าไม่คิดจะปิดเลยดีกว่า กำลังดูเรื่องตลกของชายหนุ่มอยู่นั่นแหละ

"หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ ข้าจะไปรู้ได้ไงว่ามังกรโลหะของพวกเจ้ายังมีมังกรแบบนี้อยู่ด้วย!?"

เทเดลโกรธจนหน้าดำหน้าแดง ทำให้โนอาห์กลั้นขำไม่ไหวอีกต่อไป หัวเราะลั่นออกมา

"เมื่อกี้ยังทำท่าเหมือนรู้เรื่องเผ่ามังกรดีอยู่เลย อย่าเพิ่งหลุดสิ ข้ายังชื่นชมท่าทางมั่นใจของเจ้าเมื่อกี้อยู่นะ กลับไปทำท่าเดิมหน่อย"

"ไม่มีทาง"

แสงแห่งพลังปราณเริ่มลุกโชนขึ้นรอบกายชายหนุ่ม เขาใกล้จะระเบิดเต็มที

"เฮ้อ รู้งี้ข้าไม่น่าบอกความจริงเจ้าเลย เวทแปลงกายของมังกรเงินน่ะสุดยอดที่สุดในหมู่มังกรโลหะ ไม่สิ ที่สุดในเผ่าพันธุ์มังกรเลยต่างหาก

ถึงจะเป็นตัวผู้ แต่สาวน้อยที่เขาแปลงออกมาต้องสมบูรณ์แบบไร้ที่ติแน่นอน ข้าน่าจะรอให้เจ้าเริ่มตามจีบก่อน แล้วค่อยเฉลยความจริง"

เห็นชายหนุ่มทำท่าจะกินเลือดกินเนื้อ โนอาห์ก็แกล้งทำหน้าเสียดาย ราวกับสำนึกผิดที่พลาดโอกาสทองไป

"เจ้ารู้ได้ไงว่าสาวน้อยที่เขาแปลงออกมาจะสมบูรณ์แบบ"

หน้าของเทเดลดำสนิทไปแล้ว

"ไม่รู้สิ บางทีเขาอาจจะยังเก็บเอกลักษณ์ความเป็นชายที่ชัดเจนที่สุดเอาไว้ก็ได้ เฮ้อ ข้าผิดเอง ข้าไม่น่าเตือนเจ้าเลย น่าจะรอให้เจ้าไปค้นพบความจริงด้วยตัวเอง ถึงโอกาสจะน้อยมาก แต่ก็มีความเป็นไปได้อยู่นิดหน่อยที่จะเกิดเรื่องอะไรขึ้น"

ได้ยินคำพูดที่หลุดโลกขึ้นเรื่อยๆ ของโนอาห์ พลังปราณทั่วร่างชายหนุ่มก็ลุกโชนดั่งคบเพลิง ห่อหุ้มร่างกายไว้จนมิด เขาหมดความอดทนแล้ว พุ่งกระโจนเข้าใส่ทันที

"โนอาห์!"

"มีไร?"

วาจาสิทธิ์ที่เตรียมการไว้นานแล้วทำงานทันที โซ่แสงขนาดใหญ่ราวกับงูยักษ์พุ่งออกมาจากความว่างเปล่า มัดรวบชายหนุ่มที่กำลังคลุ้มคลั่งไว้กลางอากาศอย่างแน่นหนา

วาจาสิทธิ์ที่ร่ายสดหยุดชายหนุ่มที่ครอบครองพลังแสงได้ไม่นานนัก แต่ผลของวาจาสิทธิ์ที่โนอาห์ทุ่มพลังจิตและพลังกายไปเกือบหนึ่งในสามนั้นต่างออกไป

แกรก! แกรก!

ทั้งที่เป็นโซ่ที่เกิดจากการรวมตัวของธาตุ แต่เมื่อเจอกับแรงดิ้นรนของชายหนุ่ม กลับเกิดเสียงเสียดสีบาดหูราวกับโลหะปะทะกัน

"ใจร้อนไปนะ คราวหน้าจะลงมือก็หัดเก็บอาการหน่อย"

โนอาห์แสดงท่าทีเหนือชั้นแบบทุกอย่างอยู่ในกำมือ แถมยังเริ่มวิจารณ์ชายหนุ่มอย่างสบายใจ

เทเดลไม่พูดอะไรสักคำ แต่พลังปราณในกายยิ่งปะทุรุนแรงขึ้น ราวกับกำลังลุกไหม้ แสงสีทองแดงสาดส่องไปทั่วสวนดอกไม้จนสว่างจ้า แม้แต่คนในเมืองเอลิเซียมด้านล่างยังมองเห็น

ชัดเจนว่าทายาทระดับตำนานผู้นี้โดนมังกรทองยั่วโมโหจนหัวร้อนเข้าขั้นวิกฤต เข้าสู่สภาวะบ้าคลั่งไปแล้ว

แต่ยังไม่ทันที่โนอาห์จะซ้ำด้วยวาจาสิทธิ์อีกบท หัตถ์เวทมนตร์ขนาดยักษ์ก็ปรากฏขึ้น ตบเปรี้ยงเดียวชายหนุ่มก็ร่วงลงไปจมดิน พร้อมกับตบวาจาสิทธิ์ของโนอาห์แตกกระจายไปพร้อมกัน

"มาเล่นอะไรกันตรงนี้"

ชายผ้าคลุมที่สลักลวดลายอักขระเวทพลิ้วไหว ร่างสง่างามสูงศักดิ์ของท่านหญิงเจ้าของดินแดนปรากฏขึ้นในสวนดอกไม้หน้าถ้ำ นางมองดูบุตรชายที่กำลังตะเกียกตะกายขึ้นมาจากหลุมดินด้วยสายตาเย็นชาเล็กน้อย

"ท่านแม่!"

ชายหนุ่มที่เส้นผมยังมีเศษดินติดอยู่ก้มหัวลง ไม่กล้าสบตาผู้เป็นแม่ที่ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว เหมือนจะสาวกว่าเขาด้วยซ้ำ

"ไม่มีอะไรครับ ข้าเล่นกับเขาเฉยๆ"

โนอาห์รีบแก้ตัว

"อย่างนั้นเหรอ"

จอมเวทสาวจ้องมองบุตรชาย

"ครับ"

เทเดลตอบรับอย่างหดหู่

"เจ้านี่เมื่อกี้เพิ่งจะรักแรกพบกับมังกรเงินมาครับ"

โนอาห์ไม่มีความคิดจะเก็บความลับเลยสักนิด

"โนอาห์?!"

ชายหนุ่มทั้งอายทั้งโกรธ

"มังกรเงิน?"

สีหน้าของเซลีน่าก็เปลี่ยนไปเป็นพิกล ความเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไป นางมองบุตรชายด้วยสายตาแปลกๆ

"นั่นตัวผู้นะ!"

"โนอาห์เตือนข้าแล้วครับ"

เทเดลตอบเสียงอู้อี้

"แล้วตอนนี้เจ้ายังมีความคิดนั้นอยู่ไหม"

สีหน้าของท่านหญิงเจ้าของดินแดนดูลึกซึ้งขึ้น นางอายุไม่มากก็จริง แต่ผ่านร้อนผ่านหนาวและได้ยินเรื่องราวมาเยอะเหลือเกิน

"ตอนแรกข้าไม่รู้ ตอนนี้รู้แล้ว แน่นอนว่าไม่มีความคิดอะไรทั้งนั้น"

ชายหนุ่มรีบตอบทันควัน

"อืม ข้าก็ไม่ใช่คนหัวโบราณอะไร ต่อให้เจ้าจะเหลวไหลกว่านี้ ข้าก็พอรับได้ แต่เจ้าต้องให้ความสำคัญกับการสืบทอดสายเลือดของตระกูลเป็นอันดับแรก"

"ท่านแม่"

เสียงของเทเดลดังขึ้นอีกนิด

"เดี๋ยวข้าจะไปปรึกษาเรื่องแต่งงานของเจ้ากับพ่อเจ้า ในเรื่องนี้เจ้ามีสิทธิ์เลือก แต่ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ"

พูดจบ ร่างของเซลีน่าก็หายวับไปจากสวนดอกไม้ มือที่ชายหนุ่มเพิ่งยกขึ้นตกลงข้างลำตัวอย่างหมดแรง

เทเดลไม่กล้าคิดเลยว่า ตอนนี้ภาพลักษณ์ของเขาในใจพ่อกับแม่จะกลายเป็นแบบไหนไปแล้ว

"โนอาห์!"

ชายหนุ่มหันขวับไปมองตัวต้นเรื่อง แต่น่าเสียดายที่โนอาห์ไม่รู้สึกผิดสักนิด กลับยืดอกเรียกร้องอย่างหน้าตาเฉย

"เจ้าควรจะซาบซึ้งในบุญคุณ แล้วเอาของขวัญมาขอบคุณข้าซะนะ ถ้าข้าไม่เตือน ป่านนี้เจ้าคงจบเห่ไปแล้ว

ถึงจะมีมังกรเงินตัวผู้บางส่วนชอบแปลงร่างเป็นสาวน้อย แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะยินดีทำอะไรๆ กับตัวผู้ด้วยกันหรอกนะ"

มังกรเงินที่เล่นแรงๆ ก็ใช่ว่าจะไม่มี เพราะเวทแปลงกายขั้นสูงสามารถเปลี่ยนเพศได้ถึงระดับโครงสร้างพื้นฐาน จะตั้งท้องก็ยังได้ แต่มังกรเงินประเภทนั้นมีจำนวนน้อยจนแทบจะหาไม่เจอ

"งั้นข้าต้องขอบคุณเจ้าจริงๆ แล้วล่ะ"

เทเดลกัดฟันกรอด

"ข้าไม่ชอบคำขอบคุณจอมปลอมแบบนี้ ข้าว่ามีแต่อัญมณีวาววับเท่านั้นแหละ ที่จะแสดงความกตัญญูของเจ้าได้ดีที่สุด"

โนอาห์กล่าวอย่างใจเย็น

[จบแล้ว]