บทที่ 49 - ชายหนุ่มผู้ใจสลาย

บทที่ 49 - ชายหนุ่มผู้ใจสลาย

"ถ้าเป็นไปได้ ช่วยนำคัมภีร์แห่งโนอาห์ไปเผยแพร่ในที่ต่างๆ ให้มากขึ้นทีเถอะ"

โนอาห์ไม่เกรงใจเมื่อได้ยินคำถามของมังกรเงิน

"นั่นเป็นสิ่งที่ข้าปรารถนาอยู่แล้ว เหล่าสิ่งมีชีวิตอายุสั้นที่ยังจมอยู่ในความเขลาและป่าเถื่อน จำเป็นต้องได้รับแสงสว่างทางปัญญาจากท่าน"

ราฟาเอลมองมังกรทองตรงหน้าด้วยสายตาเลื่อมใสยิ่งกว่าเดิม ในใจถึงกับเกิดสมมติฐานขึ้นมาว่า หรือนี่จะเป็นร่างอวตารของเทพมังกรองค์ใดองค์หนึ่งที่เลือนหายไปในหน้าประวัติศาสตร์กลับชาติมาเกิด?

"แต่ข้ามีข้อเสนอแนะ หรือจะเรียกว่าคำขอร้องก็ได้ข้อหนึ่ง"

"ว่ามาสิ"

"ท่านช่วยปรับปรุงเนื้อหาในคัมภีร์แห่งโนอาห์ให้สมบูรณ์ขึ้นอีกได้ไหม สิ่งที่ท่านเพิ่งเล่าให้ข้าฟังเมื่อครู่ ยังไม่มีอยู่ในหนังสือเล่มนี้

เรื่องพวกนี้ไม่ควรมีแค่ข้าที่ได้รับรู้ ควรให้สิ่งมีชีวิตอื่นๆ ได้รับรู้ด้วย ข้าคิดว่าพวกเอลฟ์น่าจะเห็นด้วยและยอมรับแนวคิดของท่านมากๆ"

"ปรับปรุงคัมภีร์แห่งโนอาห์เหรอ ข้าก็มีความคิดนี้อยู่เหมือนกัน คงต้องใช้เวลาสักพัก แต่ถึงตอนนั้น เนื้อหาที่บันทึกไว้อาจจะไม่ได้เป็นที่ยอมรับของทุกคนหรอกนะ"

โนอาห์นิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับ

วิธีปลูกพืชแบบยกร่องทำให้ชาวนาและขุนนางเจ้าของที่ดินเห็นความมั่งคั่งที่เพิ่มขึ้นอย่างเป็นรูปธรรม พอเห็นผลผลิตเต็มท้องทุ่ง ก็ไม่มีใครปฏิเสธลง

วิธีทำปุ๋ยหมัก เปลี่ยนขยะและสิ่งปฏิกูลโสโครกในเมืองให้กลายเป็นปุ๋ยบำรุงดิน เปลี่ยนของไร้ค่าหรือของเสียให้เป็นของดี นี่ก็เป็นสิ่งที่นำไปปฏิบัติได้จริง

วิธีพวกนี้เป็นสิ่งที่ทำให้ผู้คนได้รับผลประโยชน์ จึงเผยแพร่ได้ง่ายโดยไม่มีแรงต้าน

แต่แนวคิดของปราชญ์โบราณที่อยู่ในความทรงจำของโนอาห์ ซึ่งมีชีวิตอยู่เมื่อสองพันกว่าปีก่อนในโลกที่เต็มไปด้วยสัตว์ป่าดุร้าย การจะทำให้แนวคิดเหล่านั้นเป็นจริงและนำไปปฏิบัติได้ มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

เพราะมันต้องอาศัยการลดละกิเลส การยับยั้งชั่งใจ และต้องใช้อารยธรรมที่เจริญแล้วจริงๆ ถึงจะผลักดันได้สำเร็จ ลำพังแค่การโฆษณาชวนเชื่อมันไม่พอ

ความโลภในใจคนมันน่ากลัวเกินไป โนอาห์เห็นมาเยอะแล้ว เพื่อกิเลสส่วนตัว เพื่อผลประโยชน์ชั่วคราว เผ่าพันธุ์และประเทศที่อ้างตัวว่าเจริญแล้ว ศิวิไลซ์แล้ว สามารถทำลายล้างล้างผลาญได้อย่างหน้าไม่อาย ทำให้ผืนดินที่บรรพบุรุษอาศัยทำกินมายาวนานต้องเสียหายอย่างถาวร

ไม่คิดสร้างสรรค์ ไม่คิดพัฒนา กลับเปลี่ยนของที่มีอยู่ดาษดื่น หาได้ทั่วไป ให้กลายเป็นของหายาก ไม่สนลูกหลาน ไม่สนความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์ สนแต่จะกอบโกยผลประโยชน์

ไอ้พวกหนอนแมลงที่ถูกความโลภและกิเลสบังตาพวกนี้ ยังกล้าเรียกตัวเองว่ามีอารยธรรม ในมุมมองของโนอาห์ เรียกพวกมันว่าคนเถื่อนยังถือว่าให้เกียรติเกินไปเลย

"ท่านควรให้ผู้เขลาปัญญาเหล่านั้นได้รับรู้ก่อน ส่วนพวกเขาจะยอมรับหรือไม่ ข้าคิดว่าไม่สำคัญ รอให้ผ่านไปสักพันปี ท่านค่อยทำให้ทุกคนยอมรับแนวคิดของท่านก็ได้

ข้า รวมถึงมังกรที่ข้ารู้จัก และสิ่งมีชีวิตอีกมากมาย ยินดีที่จะช่วยเหลือท่าน"

โนอาห์เห็นแววตาเป็นประกายวิบวับและเต็มไปด้วยความคาดหวังของมังกรเงินแล้วก็อึ้งไป ไม่นึกเลยว่าเจ้านี่จะเป็นพวกอุดมคตินิยมจ๋าขนาดนี้

แต่รัฐในอุดมคติที่ปราชญ์วาดฝันไว้ มันก็มีเสน่ห์ดึงดูดใจจริงๆ ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ยุคกี่สมัย ก็ยังมีคนยอมเป็นแมงเม่าบินเข้ากองไฟ รุ่นแล้วรุ่นเล่า เพื่อหวังให้ความฝันของปราชญ์กลายเป็นจริง

น่าเสียดาย ในมุมมองของโนอาห์ การสร้างรัฐในอุดมคติ มีเงื่อนไขเบื้องต้นคืออำนาจเบ็ดเสร็จ และพลังที่กดข่มทุกสรรพสิ่ง พลังที่เด็ดขาดจนทำให้กิเลสสกปรกในใจคนไม่กล้าเผยออกมาแม้แต่ปลายเล็บ

ความยากในการทำให้สำเร็จมันสูงลิบลิ่ว หรือจะเรียกว่าไร้ขอบเขตเลยก็ว่าได้

ตอนนี้โนอาห์ยังไม่อยากคิดไกลขนาดนั้น การพูดถึงรัฐในอุดมคติมันดูเพ้อฝันจับต้องยากเกินไป เป็นมังกรก็ควรยืนบนพื้นดินให้มั่นคง ก้าวเดินไปทีละก้าวดีกว่า

"งั้นข้าไม่รบกวนท่านแล้ว ข้าจะตั้งตารอคัมภีร์แห่งโนอาห์ฉบับสมบูรณ์อย่างใจจดใจจ่อเลย"

เมื่อโนอาห์รับปากว่าจะปรับปรุงหนังสือ ราฟาเอลก็ขอตัวลากลับ

"ข้าหวังว่าเจ้าจะลดความคาดหวังลงหน่อยนะ ข้าจะได้กดดันน้อยลง"

โนอาห์ลุกขึ้นเดินไปส่ง

"การได้พบมังกรอริยะเช่นท่าน ก็ถือเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์ที่สุดสำหรับข้าแล้ว ข้าไม่มีทางผิดหวังหรอก"

เมื่อมาถึงสวนดอกไม้หน้าถ้ำ มังกรเงินก็ยังไม่วายจะกล่าวสรรเสริญเยินยอโนอาห์ไม่หยุดปาก

"มังกรอริยะ!"

โนอาห์รู้สึกกระตุกวูบในใจ พูดตามตรง เขาแค่อยากกินผลไม้เยอะๆ เท่านั้นเอง ดันต้องมาแบกรับฉายามังกรอริยะซะงั้น ชื่อมันก็เพราะดีอยู่หรอก แต่มันหนักเกินไปสำหรับลูกมังกรตัวน้อยๆ อย่างเขานะ

"ท่านไม่ต้องมาส่งแล้ว"

เอลฟ์จันทราเงินรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ โค้งคำนับเล็กน้อย เส้นผมสีเงินเป็นประกายทิ้งตัวลงมา กลิ่นอายสง่างามสูงศักดิ์นั้น แม้แต่มังกรทองยังต้องแอบถอนหายใจชื่นชมในใจ

น่าเสียดาย ร่างจำแลงเอลฟ์ชายชั้นสูงที่สมบูรณ์แบบนั้น คงอยู่ได้ถึงแค่ก้าวสุดท้ายที่มังกรเงินก้าวพ้นสวนดอกไม้

ทันทีที่ราฟาเอลพ้นเขตสวน รูปร่างของเขาก็เริ่มหดเล็กลงด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็น ความงามในอีกรูปแบบหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้น

โนอาห์ที่มองดูเหตุการณ์ทั้งหมด ขมวดคิ้วย่น แม้จะรู้รสนิยมบางอย่างที่ไม่ควรพูดเสียงดังของมังกรเงิน แต่พอมาเห็นกับตาตัวเอง ก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความคิดแปลกๆ ขึ้นมา

พอคิดได้แบบนี้ ความภูมิใจที่สามารถใช้คารมสยบมังกรเงินตัวเต็มวัยได้ก็ลดฮวบลงไปเยอะ รสนิยมของมังกรเงินตัวนี้มันเกินขอบเขตที่โนอาห์จะรับไหวจริงๆ มังกรทองเขาไม่เล่นอะไรพิเรนทร์แบบนี้กันหรอก

โนอาห์ที่มองส่งมังกรเงินลับสายตาไป เตรียมจะกลับเข้าถ้ำเพื่อร่างคัมภีร์แห่งโนอาห์ฉบับที่สอง แต่พอหันหลังกลับ เขาก็ชะงัก

เพราะเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยยิ่งกว่า กำลังมุ่งหน้ามาจากเมืองตีนเขา และน่าจะสวนทางกับมังกรเงินที่เพิ่งลงเขาไปพอดี

"หึ ช่างบังเอิญซะจริง!"

โนอาห์มองแสงเงินแสงทองที่จับขอบฟ้าทางทิศตะวันออก พึมพำกับตัวเอง แล้วก็ไม่รีบกลับเข้าถ้ำอีกต่อไป เลือกที่จะรอคอยอย่างเงียบๆ

ไม่นานนัก ร่างสูงใหญ่บึกบึนของชายหนุ่มก็ปรากฏในสายตาของมังกรทอง เขารีบจ้ำอ้าวเข้ามาในสวนดอกไม้ด้วยท่าทางตื่นเต้น ใบหน้าแดงก่ำ ดูเหมือนสัตว์ตัวผู้ที่กำลังติดสัดไม่มีผิด

"โนอาห์ ทายซิเมื่อกี้ข้าเจอใคร"

ไม่รอให้มังกรที่นอนขดอยู่ได้พูดอะไร เทเดลก็รีบเฉลยคำตอบอย่างอดใจไม่ไหว

"มังกรเงิน ข้าเจอมังกรเงิน!"

"เจ้ารู้ได้ไงว่าเป็นมังกรเงิน"

สีหน้าของโนอาห์ดูซับซ้อนชอบกล แต่ชายหนุ่มที่กำลังเลือดร้อนไม่ทันสังเกตเห็น

"นอกจากเผ่าพันธุ์มังกรแล้ว ยังจะมีใครที่มีใบหน้างดงามและกลิ่นอายสมบูรณ์แบบไร้ที่ติขนาดนั้นอีก"

เทเดลทำหน้ามั่นใจ

"แม้แต่เชื้อพระวงศ์เอลฟ์ที่สูงส่งที่สุดก็ยังไม่แน่ว่าจะมีได้ ตัวตนระดับนี้ ข้านึกถึงแค่ท่านแม่ของเจ้าเท่านั้น"

"แล้วเจ้าจะตื่นเต้นทำไม"

ดวงตาสีทองของโนอาห์ดูลึกล้ำขึ้นเรื่อยๆ

"มังกรเงินไง นั่นมังกรเงินเชียวนะ ข้าได้ยินมาว่าในบรรดามังกรโลหะ มังกรเงินมีโอกาสสปาร์คความรักกับมนุษย์มากที่สุด..."

"นี่เจ้าคิดจะเปลี่ยนรสนิยมทางเพศรึไง"

มังกรทองขัดจังหวะชายหนุ่มที่อารมณ์กำลังพุ่งพล่าน แล้วมองเขาด้วยสายตาแปลกประหลาด

[จบแล้ว]