บทที่ 28 - ความเปลี่ยนแปลง

บทที่ 28 - ความเปลี่ยนแปลง

"เฮ้อ น่าเสียดายที่ตอนนี้ฉันยังแปลงไม่ได้สักอย่าง!"

โนอาห์มองดูแม่แบบสิ่งมีชีวิตระดับตำนานที่บันทึกไว้ในความทรงจำสายเลือดด้วยความอิจฉาตาร้อน แต่ตอนนี้เขาทำได้แค่มองตาละห้อย เพราะเวทแปลงกายไม่สามารถทำให้เก่งขึ้นแบบเสกได้

ร่างที่แปลงออกมา สามารถคงค่าพลังพื้นฐานของร่างเดิมไว้ได้สักเจ็ดส่วน ก็ถือว่าเป็นปรมาจารย์ด้านการแปลงกายแล้ว มีคุณสมบัติเปิดสำนักรับลูกศิษย์หากินได้เลย แต่ถ้าคงไว้ได้ถึงเก้าส่วน นั่นคือระดับจอมปรมาจารย์ สามารถทิ้งวิชาสืบทอดไว้ในโลกได้

แน่นอนว่า การร่ายเวทแปลงกาย ไม่ใช่แค่ทำให้ผู้ร่ายอ่อนแอลง ถ้าเป็นแบบนั้นจริง มันก็เป็นแค่เวทขยะบทหนึ่ง

แก่นแท้ของเวทแปลงกายอยู่ที่ว่า ในกระบวนการเปลี่ยนรูปแบบชีวิต แม้จะต้องแลกด้วยค่าพลังพื้นฐานบางส่วน แต่สิ่งที่จะได้มาคือคุณลักษณะทางชีวภาพใหม่ ค่าพลังพื้นฐานด้านใดด้านหนึ่งที่พุ่งสูงขึ้น และการเสริมพลังพิเศษบางอย่าง

ในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม หากเลือกใช้ร่างที่ถูกต้อง พลังการต่อสู้จะพุ่งสูงขึ้นเป็นกราฟเส้นตรง ตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดคือดรูอิดที่ใช้เวทแปลงกายเป็นความสามารถประจำอาชีพ พวกเขาคือตัวอย่างของการนำเวทแปลงกายไปใช้ในการต่อสู้

แม้เผ่ามังกรโลหะจะคลั่งไคล้เวทแปลงกาย และมีมังกรเฒ่าหลายตัวที่มีความรู้ด้านการแปลงกายระดับปรมาจารย์ แต่ในแง่การใช้งาน กลับแตกต่างจากกลุ่มดรูอิดอย่างสิ้นเชิง

มังกรโลหะใช้เวทแปลงกายเพื่อปกปิดตัวตนที่แท้จริง เพื่อแฝงตัวเข้าไปในอารยธรรมมนุษย์ และได้รับประสบการณ์ที่ดีกว่า พูดง่ายๆ ก็คือ หาเรื่องสนุกทำ

อย่างเช่นมังกรทองแดงที่อาศัยอยู่แถบชายฝั่งทะเล พวกมันชอบแปลงเป็นโลมา ไล่ตามเรือสินค้าที่สัญจรไปมา หยอกล้อกะลาสีบนเรือ หรือไม่ก็แค่สังเกตการณ์เฉยๆ

มังกรทองนอกจากแปลงเป็นคนแล้ว ยังชอบแปลงเป็นสัตว์นานาชนิด เพื่อมองดูอารยธรรมและพฤติกรรมต่างๆ ของมนุษย์ในมุมมองที่แปลกใหม่

"ที่แปลงได้ตอนนี้ ก็มีแค่ร่างสัตว์ป่าธรรมดาพวกนี้แหละ"

แมวพัลลัส, อีกา, นกพิราบขาว... แมวป่าลิงซ์, หมูป่า, หมีสีน้ำตาล... เหยี่ยวดุร้าย, อินทรีทอง... โนอาห์ไล่ดูรายชื่อไปเรื่อยๆ แล้วก็ต้องชะงัก อารมณ์ที่พลุ่งพล่านเริ่มสงบลง สมองเริ่มกลับมาแจ่มใส

เขาพบว่า ต่อให้เป็นแค่ร่างสัตว์ป่าธรรมดา ความยากในการแปลงร่างก็ไม่ใช่น้อยๆ การจะแปลงเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง ก็ไม่ต่างกับการเรียนรู้เวทมนตร์ระดับสูงบทใหม่ เพราะต้องทำความเข้าใจโครงสร้างทางสรีรวิทยาและเนื้อเยื่อของสิ่งมีชีวิตชนิดนั้นอย่างถ่องแท้

ต่อให้เป็นแค่นกกระจอกธรรมดา โครงสร้างเนื้อเยื่อของมันก็ซับซ้อนยิ่งกว่าโมเดลเวทมนตร์ระดับสูงเสียอีก

ชีวิตคือปาฏิหาริย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!

"โชคดีที่ฉันเป็นเผ่าพันธุ์อายุขัยยืนยาว!"

ในหมู่เผ่าพันธุ์อายุขัยสั้น แม้แต่ดรูอิดที่เชี่ยวชาญการแปลงกาย ส่วนใหญ่ก็เชี่ยวชาญร่างแปลงแค่สามถึงห้ารูปแบบ ไม่ใช่ไม่อยากได้เยอะกว่านี้ แต่ทำไม่ได้ เพราะพลังงานและเวลาของมนุษย์มีจำกัด

แต่เวลาและพลังงานของมังกร เมื่อเทียบกับเผ่าพันธุ์อายุขัยสั้นแล้ว แทบจะเรียกได้ว่าไร้ขีดจำกัด

ในทางทฤษฎี ขอแค่มังกรต้องการ พวกมันสามารถเชี่ยวชาญร่างแปลงได้เป็นสิบเป็นร้อยรูปแบบ ต่างกันแค่ว่าจะใช้เวลามากหรือน้อย แต่โดยปกติก็ไม่ค่อยมีมังกรตัวไหนทำแบบนั้นหรอก

เพราะมันไม่จำเป็นและไร้ความหมาย ดรูอิดแปลงร่างเพื่อสู้ แต่มังกรแปลงร่างเพื่อเสพสุข ในโลกนี้มีสิ่งมีชีวิตไม่กี่ชนิดหรอกที่ในระดับเดียวกันจะแข็งแกร่งไปกว่ามังกร

"พักก่อน ไว้ค่อยๆ ศึกษาทีหลัง"

หลังจากเรียบเรียงสิ่งที่ได้รับจากการจำศีลเสร็จสิ้น โนอาห์ก็เปิดรังมังกรที่ปิดตายมานาน

เมื่ออากาศภายนอกไหลเวียนเข้ามาในรังมังกร และโนอาห์ได้อาบแสงแดดสีทองอีกครั้ง หญิงสาวสวยที่กำลังหยอกล้อภูตน้อยในสวนดอกไม้อย่างสนุกสนานก็ปรากฏแก่สายตามังกรวัยเด็ก

"โอ้ว มังกรน้อยแสนสวย ให้ฉันรอซะนานเชียวนะ"

เซลีน่าเห็นมังกรทองเลื้อยออกมาจากรัง ดวงตาสีเทาเงินของเธอก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เธอปล่อยภูตน้อยที่กำลังเต้นระบำอยู่บนปลายนิ้วทิ้งไปดื้อๆ แล้วพริบตาเดียวก็มาโผล่ข้างกายโนอาห์

"รีบมาให้อาป้ากอดหน่อยเร็ว"

แม้โนอาห์จะตัวหนักขึ้นกว่าเดิมเกินเท่าตัวหลังจากผ่านช่วงจำศีล แต่หญิงสาวรูปร่างอ้อนแอ้นที่ดูเหมือนลมพัดก็ปลิวคนนี้ กลับยื่นมือมาโอบเอวโนอาห์ แล้วช้อนตัวขึ้นเบาๆ ทำให้มังกรวัยเด็กที่ลอยตัวต่ำๆ ต้องเอาลำตัวส่วนหนึ่งพันรอบตัวเธอไว้

"อื้ม~ กลิ่นตัวพวกมังกรทองนี่ยังหอมเหมือนเดิมเลยนะ ฉันลองผสมน้ำหอมมา 187 สูตรแล้ว ยังไงก็ทำกลิ่นแบบนี้ไม่ได้"

โนอาห์มองผู้หญิงที่กอดรัดฟัดเหวี่ยงเขา เอาหน้าซุกไซ้ซอกคอสูดดมกลิ่นอย่างหลงใหล แล้วก็ได้แต่ทำสายตาเอือมระอา

เขารู้ว่ากลิ่นตัวมังกรทองมันพิเศษ แต่ในความทรงจำของเขา ไม่มีใครเหมือนแม่บุญธรรมคนนี้เลย ไม่มีใครกล้าทำรุ่มร่ามกับมังกรทองขนาดนี้

"ท่านอาครับ รอบนี้ผมหลับไปนานแค่ไหน"

มังกรทองไม่ดิ้นรน เพราะรู้ว่าไม่มีประโยชน์ เขาเลือกที่จะถามเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

"เจ็ดเดือนเต็ม ถ้าเธอไม่ตื่น ฉันกะว่าจะเจาะรังเข้าไปดูแล้วนะว่าเป็นอะไรไปหรือเปล่า"

เซลีน่าบ่นอุบ

"เจ็ดเดือน?! นานขนาดนั้นเลยเหรอ"

โนอาห์ที่แค่ถามไปงั้นๆ ถึงกับตกใจ ปกติมังกรนอนนานเป็นปีๆ ก็จริง แต่ต้องเป็นมังกรแก่

ลูกมังกรอย่างเขา ถึงจะต้องการการนอนหลับเยอะ แต่ก็ต้องตื่นมาเป็นระยะๆ เพื่อกินอาหารเสริมสารอาหารให้ร่างกายเติบโต

การจำศีลเจ็ดเดือนมันนานเกินไปจริงๆ มิน่าล่ะตอนตื่นมาถึงได้หิวจนอยากจะแทะหินกิน สัมผัสชีวิตมังกรห้าสีเข้าให้แล้ว

"ใช่น่ะสิ พอรู้ว่าเธอตื่น ฉันก็มารอเลย ไม่นึกว่าจะโอ้เอ้อยู่นานขนาดนี้กว่าจะออกมา"

"เพราะผมต้องปรับตัวกับร่างกายที่เปลี่ยนไปน่ะครับ"

"ก็ไม่เห็นเปลี่ยนเท่าไหร่นี่ แค่ตัวใหญ่ขึ้น อื้ม... แล้วก็ตัวหอมขึ้น ดีจังเลยน้า!"

ท่าทางของเซลีน่าตอนนี้ เหมือนนักปรุงน้ำหอมที่กำลังดื่มด่ำกับของสะสมล้ำค่า

"เทเดลกลับมาหรือยังครับ"

โนอาห์ไม่รับมุก แต่ถามถึงเรื่องที่เขาอยากรู้

"ยังเลย ตอนนี้เขายังอยู่ระหว่างการเดินทางฝึกตน น่าจะอีกสักปีสองปีถึงจะบรรลุ กลายเป็นนักรบทองคำรุ่งโรจน์ แต่ถึงตอนนั้นเขาก็ไม่แน่ว่าจะกลับมาหรอกนะ"

เซลีน่าตอบสบายๆ แต่คำพูดเรียบง่ายนั้นแฝงไว้ด้วยการควบคุมสถานะและความเคลื่อนไหวของลูกชายได้อย่างสมบูรณ์แบบ

"ทำไมถึงไม่กลับล่ะครับ"

"เพราะเขาเจอเพื่อน เจอพรรคพวก แล้วบางที... ตอนเขากลับมา ฉันอาจจะได้เป็นย่าคนแล้วก็ได้"

"เขาหาคู่ครองได้แล้วเหรอครับ"

โนอาห์ตกใจตาโต ไฟแห่งความอยากรู้อยากเห็นลุกโชนทันที

"แล้วแฟนเขาเป็นใครมาจากไหนครับ"

"ไม่มีหัวนอนปลายเท้าหรอก แค่นักผจญภัยชาวบ้านธรรมดาๆ เพื่อนฝูงที่เขาคบหาตอนนี้ก็ไม่มีใครมาจากตระกูลสูงศักดิ์ เขาปิดบังฐานะตัวเองไว้น่ะ"

"เรื่องนี้ไม่ต้องไปจัดการเหรอครับ"

ทายาทเพียงคนเดียวของมหาขุนนาง ไปคว้าเอานักผจญภัยสาวชาวบ้านมาเป็นคู่ครอง มองในมุมผลประโยชน์ล้วนๆ นี่มันเป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากรทางการเมืองอย่างมหาศาล

"ถ้าไม่มีอันตรายถึงชีวิต ฉันจะไม่เข้าไปยุ่งกับการฝึกตนของเขา"

เห็นได้ชัดว่า ท่านหญิงเจ้าเมืองไม่ได้ไม่สนใจลูกชาย ตรงกันข้าม เธอจับตามองอยู่ตลอดเวลา

[จบแล้ว]