บทที่ 26 - การผลัดเปลี่ยนครั้งแรก

บทที่ 26 - การผลัดเปลี่ยนครั้งแรก

"ช่วงเวลาจำศีลนี่มันช่างเลือกเวลาได้เหมาะเจาะจริงๆ ทนไม่ไหวแล้ว ช่างมันเถอะ ตื่นมาค่อยว่ากัน"

โนอาห์มองดูเมืองที่ตีนเขาซึ่งกำลังคึกคักถึงขีดสุดด้วยความเสียดายเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังกลับเดินเข้าสู่รังมังกร

เวลานี้ร่างกายของเขาหนักอึ้งไปหมด เกล็ดทุกชิ้น เส้นใยกล้ามเนื้อทุกเส้นไม่อยากจะขยับเขยื้อน เปลือกตาของเขาหนักจนแทบจะปิดลง เขาอยากจะหลับตาลงเดี๋ยวนี้ เพราะช่วงเวลาจำศีลมาถึงแล้ว การผลัดเปลี่ยนครั้งแรกในชีวิตมังกรกำลังจะเริ่มขึ้น

หลังจากพ่อบุญธรรมเลื่อนระดับเป็นตำนาน ราชอาณาจักรย่อมต้องปูนบำเหน็จเลื่อนบรรดาศักดิ์ ขยายดินแดน พวกขุนนางต้องแห่กันมาประจบสอพลอ และของขวัญแสดงความยินดีจากขั้วอำนาจต่างๆ คงหลั่งไหลเข้าสู่ตระกูลออกัสตัสราวกับคลื่นยักษ์

ความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้ทำให้โนอาห์ตั้งตารอคอยอย่างมาก แต่เห็นได้ชัดว่าเขาคงไม่ได้อยู่ดู เพราะเขาไม่คิดจะฝืนสังขารต้านทานสัญชาตญาณของร่างกายอีกต่อไป มันไม่จำเป็นและเหนื่อยเกินไป

"รอตื่นขึ้นมา สิ่งที่จะได้เห็นก็คือผลลัพธ์ที่ลงตัวแล้ว"

แม้จะเสียดายอยู่บ้างที่ไม่ได้เห็นฉากประวัติศาสตร์ของตระกูลออกัสตัสด้วยตาตัวเอง แต่ฉากที่สำคัญที่สุดเขาได้เห็นไปแล้ว เทียบกันแล้ว การเติบโตของตัวเองสำคัญกว่า

โนอาห์เดินเข้าสู่ห้องเก็บอาหารในรังมังกรเป็นอันดับแรก ที่นี่มีเนื้อสัตว์อสูรระดับสูงมากมายที่กองอัศวินบุกเบิกของพ่อบุญธรรมส่งมาให้ ภายใต้การทำงานของวงเวทในรังมังกร เนื้อพวกนี้ยังคงความสดใหม่เอาไว้ได้สูงมาก

พูดได้เลยว่า แค่โยนเนื้อสดจากที่นี่ออกไปสักชิ้น ก็เพียงพอจะทำให้ลูกมังกรห้าสีน้ำลายหก จนต้องแย่งชิงกันแบบเอาเป็นเอาตาย

เพราะนี่เป็นอาหารที่พวกมันไม่มีทางหามาได้ การเลี้ยงดูลูกของมังกรห้าสีนั้นขึ้นอยู่กับอารมณ์ล้วนๆ อารมณ์ดีก็โยนเศษเนื้อติดกระดูกที่กินเหลือให้ อารมณ์ไม่ดีก็ทิ้งขว้าง นี่เป็นเรื่องปกติของพวกมัน

เมื่อเทียบกันแล้ว สภาพแวดล้อมการเติบโตของลูกมังกรโลหะนั้นดีจนน่าหมั่นไส้ สภาพความเป็นอยู่ของมังกรทองเรียกได้ว่าเป็นระดับสวรรค์ เป็นสิ่งที่มังกรห้าสีฝันยังไม่กล้าฝันถึง

แต่ถึงอย่างนั้น โนอาห์ก็ยังไม่ค่อยพอใจ เขายังคงเลือกกินอย่างพิถีพิถัน

"เนื้อช้างแมมมอธยักษ์หยาบเกินไป เนื้ออสูรศิลารากษสก็เหนียวเคี้ยวยาก เนื้อไวเวิร์นงูมีกลิ่นคาวแรงไปหน่อย... เฮ้อ ย่างกินแก้ขัดไปก่อนแล้วกัน!"

เนื่องจากเป็นการจำศีลครั้งแรก โนอาห์จึงปฏิบัติตามคำแนะนำในความทรงจำที่สืบทอดมาอย่างเคร่งครัด เตรียมตัวให้พร้อมที่สุด ยัดอาหารลงกระเพาะจนแน่นเอี๊ยด

เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์สารอาหารไม่เพียงพอระหว่างจำศีล จนต้องตื่นก่อนกำหนด ซึ่งจะส่งผลให้ร่างกายแคระแกร็น

แม้กรณีนี้จะพบได้บ่อยในมังกรห้าสีและหาได้ยากในมังกรโลหะ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มี มังกรบางตัวที่มีพรสวรรค์สูง เวลาผลัดเปลี่ยนร่างกายจะต้องการพลังงานมากกว่ามังกรทั่วไป

จนกระทั่งหน้าท้องป่องออกมา และไม่อยากกินเนื้ออีกแม้แต่คำเดียว โนอาห์ถึงได้หยุดกิน แล้วเดินไปยังห้องเก็บสมบัติ

ถึงแม้ที่นี่จะยังโล่งโจ้งจนม้าวิ่งได้ แต่ก็มีมุมหนึ่งที่วางของสะสมของเขาไว้ ส่วนใหญ่เป็นของมีค่าที่เทเดลให้มา

ในบรรดาของสะสมเหล่านั้น ชิ้นที่มีมูลค่าสูงที่สุดคือผลึกแก้วที่มีแสงแห่งธาตุเข้มข้นไหลเวียนอยู่ นี่ไม่ใช่ของที่เด็กหนุ่มให้มา แต่เป็นของแม่บุญธรรมของโนอาห์ ท่านหญิงเจ้าเมืองที่ชอบมาบ่นว่าจนกรอบหลังจากสร้างเมืองเสร็จ

"แก่นพลังอาวุโสธาตุไฟ!"

โนอาห์หยิบผลึกแก้วร้อนระอุที่มีเปลวเพลิงล้อมรอบขึ้นมาพิจารณาครู่หนึ่ง ก่อนจะโยนเข้าปาก

แก่นพลังพวกนี้แม่บุญธรรมเป็นคนยัดใส่มือเขาเอง เซลีน่าไม่ได้ดึงเกล็ดเขาไปฟรีๆ

สำหรับมังกรวัยเยาว์ นี่คือทรัพยากรการเติบโตระดับสุดยอด โนอาห์มีกองอยู่เป็นภูเขาเลากา แม้แต่เพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์มังกรโลหะมาเห็นก็ต้องอิจฉา

ถ้าเป็นการเลี้ยงดูโดยพ่อแม่แท้ๆ ตามนิสัยของมังกร เขาไม่มีทางมีทรัพย์สินส่วนตัวตั้งแต่อายุเท่านี้แน่นอน

เมื่อเตรียมตัวเสร็จสิ้น โนอาห์ก็กลับไปที่เตียงไข่มุก ขดร่างมังกรที่ยาวเหยียดลง ไม่ฝืนรั้งสติไว้อีกต่อไป เขาหลับตาลงและเข้าสู่การหลับลึกที่สุดในทันที ความคิดและจิตสำนึกดับวูบลงพร้อมกัน

นี่คือช่วงเวลาที่อ่อนแอที่สุดของเผ่าพันธุ์มังกร ในสถานะนี้ มังกรจะสูญเสียการรับรู้โลกภายนอกทั้งหมด เพราะเหตุนี้ มังกรที่พอมีความสามารถหน่อยถึงต้องสร้างรังที่มิดชิดและแข็งแกร่ง หรือไม่ก็สร้างกองทัพบริวารที่จงรักภักดี

ส่วนพวกมังกรวัยเยาว์ที่ไร้ความสามารถ มังกรห้าสีคงต้องภาวนาให้พ่อแม่มีความรับผิดชอบสักหน่อย ถ้าเป็นมังกรกำพร้าก็ต้องวัดดวงเอา ส่วนลูกมังกรโลหะไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ เพราะมีพ่อแม่คอยคุ้มครอง

สำหรับโนอาห์ แม้พ่อแม่จะไม่เช้าข้างกาย แต่เขาก็ไม่ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัย รังมังกรของเขาแข็งแกร่งพอ ยิ่งไปกว่านั้น นอกรังมังกรยังมีระดับตำนานหมาดๆ เฝ้าอยู่

ท่ามกลางความสะลึมสะลือ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน สติของโนอาห์เริ่มกลับคืนมา กลุ่มดาวหมุนวนช้าๆ พฤกษาทองคำที่หยั่งรากอยู่ในนั้นเปล่งประกายเจิดจ้า

หลายปีมานี้ พฤกษาทองคำต้นนี้เติบโตขึ้นพร้อมกับโนอาห์ ขนาดของมันพอๆ กับความยาวของตัวเขา บนยอดไม้ สิ่งที่ดึงดูดสายตามังกรทองที่สุด ย่อมเป็นผลไม้สีม่วงแวววาว

กฎหมายไถ่ถอนอิสรภาพยังคงดำเนินต่อไป ทาสทุกคนที่ได้รับอิสรภาพจะเอ่ยนามสรรเสริญโนอาห์ ก่อเกิดเป็นไอสีม่วงจางๆ กลายเป็นสารอาหารให้ผลวิญญาณม่วงเติบโต แต่ผลไม้นี้ยังไม่ถึงเวลาเก็บเกี่ยว

ผลไม้ขนาดเท่าลูกวอลนัทนี้ยังโตได้อีก ตรงกันข้ามกับอีกกิ่งหนึ่ง ที่มีผลไม้สีแดงสดขนาดเท่าลูกเชอร์รี่ยี่สิบเจ็ดลูกห้อยอยู่ เปล่งแสงสีเลือดแวววาว พวกมันไม่โตไปกว่านี้แล้ว

นี่คือผลตอบแทนบางส่วนจากการที่เทเดลกวาดล้างเผ่ามอนสเตอร์ขนาดเล็ก ส่วนหนึ่งโนอาห์กินไปแล้ว ที่เหลือเก็บไว้ก็เพื่อช่วงจำศีลนี่แหละ

โนอาห์รับรู้ถึงร่างกายของตัวเองได้ลางๆ ว่าตอนนี้กำลังอยู่ในสภาวะหลับลึก

"ไม่รู้ว่าจะมีประโยชน์ไหมนะ"

มังกรทองพึมพำ แล้วกลืนกินผลสีแดงบนพฤกษาทองคำจนหมด ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่ระยะเวลานั้นสั้นมาก เรียกได้ว่าวูบเดียวหาย

"ชิ ผลไม้เล็กๆ นี่ไม่ค่อยรู้สึกอะไรเลย ไม่ต้องไปคาดหวังอะไรมาก รสชาติของผลใหญ่ดีกว่าเยอะ แต่ผลใหญ่มันออกยากเลี้ยงยากจริงๆ"

โนอาห์เริ่มจับทางเงื่อนไขการออกผลของพฤกษาทองคำได้บ้างแล้ว หลักๆ คือต้องมีความเกี่ยวข้องกับตัวเขา ต้องมีเหตุและผล มีการแทรกแซงหรือการมีส่วนร่วมของเขา แม้จะเป็นแค่คำพูดหรือคำแนะนำเดียวก็ตาม

แต่ตอนนี้คนที่ได้รับอิทธิพลจากเขามากที่สุดก็คือเทเดล ส่วนพ่อบุญธรรมนั้น แม้จะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง และอีกฝ่ายยอมรับฟังคำพูดเขา แต่ความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายนั้นสูงเกินไป สูงจนคำพูดของเขาแทบไม่ส่งผลกระทบต่อการกระทำของพ่อบุญธรรม โนอาห์ในตอนนี้ไม่มีทางตัดสินใจแทนระดับตำนานได้

"ฉันเป็นเผ่าพันธุ์อายุขัยยืนยาว ไม่ต้องรีบ ค่อยเป็นค่อยไป สักวันหนึ่ง ฉันจะได้กินผลไม้พวกนี้จนอิ่มแปล้"

มังกรทองปลอบประโลมจิตใจที่ว้าวุ่นเล็กน้อย แล้วรอคอยการสิ้นสุดของช่วงจำศีลอย่างเงียบสงบ เขาอยากรู้เหลือเกินว่าหลังจากตื่นขึ้นมา เขาจะมีรูปลักษณ์แบบไหน

โนอาห์ไม่ต้องรอนาน เพราะเมื่อสติของเขาแจ่มชัด ก็หมายความว่าร่างกายใกล้จะตื่นเต็มทีแล้ว

ทว่า เมื่อสติของโนอาห์กลับเข้าร่าง ความรู้สึกแรกที่เขาสัมผัสได้ไม่ใช่ความแข็งแกร่ง ไม่ใช่ความแปลกใหม่ แต่เป็นความหิวโหย ความหิวโหยรุนแรงที่แทบจะทำลายสติสัมปชัญญะและทำให้มังกรคลุ้มคลั่งได้

"ที่แท้มังกรห้าสีมันกินดินกันจริงๆ ด้วย!"

นี่คือความคิดแรกของโนอาห์หลังจากใช้สติข่มความต้องการของร่างกายและกดความอยากอาหารเอาไว้

เมื่อหิวถึงขีดสุด มังกรจะไม่ปล่อยวัตถุใดๆ ที่กินแล้วอิ่มท้องให้หลุดรอดไป แม้แต่นั่นจะเป็นหินหรือดินก็ตาม

วินาทีนี้ มังกรทองเริ่มเข้าใจหัวอกมังกรห้าสีขึ้นมาบ้างแล้ว

[จบแล้ว]